Woning te koop: Collegestraat 56 bus i

 

Het appartement waar mijn zus in woont, staat te koop. Het is rustig gelegen in het afgezonderde Park Elyseum vlak bij de Ring van Turnhout en is in 2011 volledig gerenoveerd en gemoderniseerd en heeft een bewoonbare oppervlakte van 156 m². Alle details kun je op immoweb vinden. Betere foto’s vind je hieronder 😉

Kunst

Kunst

We hebben vaak de kritiek gekregen dat ons huis te leeg, te kaal was. Zo’n witte vlakken als muren, da’s maar saai, ongezellig.

Wel, na de foto’s in de zithoek hebben we nu ook schilderijen in de eetkamer.

Onbetaalbaar waardevol, helemaal onder het motto “wat je zelf doet, doe je beter”…

En die poppekes op de tafel, da’s mijn kerststalletje maar daar mag ik nog niks over zeggen zolang Sinterklaas nog niet is geweest

Hier is Deur, het zieke kind

Hier is Deur, het zieke kind

“Dus hier is het kind ziek?”
Het is enkele minuten voor zeven. De man kijkt verwonderd naar de deur en het valt op dat hij meer kaas gegeten heeft van vriendelijkheid dan de collega’s op het bedrijf.

“Jah,” antwoord ik, terwijl ik op de blaren in de deur duw, “en serieus ook”.
“Amai, da’s heel erg ja,” antwoordt hij, “We zullen dat eens oplossen se.”

Het begon al een half jaar geleden, toen we de eerste keer vaststelden dat de coating van de deur begon los te komen. Gevolg: luchtbellen op de deur. Onmiddellijk stelde ik het bedrijf ervan op de hoogte. De vrouw aan de telefoon vroeg of het mogelijk was om foto’s op te sturen. Uiteraard, dus diezelfde avond stuurde ik de foto’s van de toenmalige staat.

Het antwoord kwam telefonisch. Men kon de beschadiging niet duidelijk vaststellen en de grote baas zelf zou langskomen om de schade vast te komen stellen. Er werd een afspraak vastgelegd op dinsdag 27 januari 2009 om half drie.

Die dinsdag om kwart voor drie hadden we nog steeds niemand gezien en ik belde het bedrijf opnieuw op. Daar kreeg ik het antwoord dat die persoon alle momenten zou moeten aankomen. Om half vier belde ik opnieuw. Het antwoord toen was dat hij was langsgekomen en wij niet hebben opengedaan. Vreemd. Maar het zou in orde komen, er was hier duidelijk sprake van een productiefout.

De maanden erop volgenden verschillende telefoons en bezoeken aan het bedrijf en hoe vaker ik langskwam, hoe norser ik er werd ontvangen. Mijn eerste bezoek zal ik nooit vergeten. Heel vriendelijk word ik ontvangen door de vrouw aan de balie, tot ik mezelf voorstel. Dan krijg ik een “ah ja, die kennen we” waarbij onmiddellijk de glimlach van haar gezicht verdwijnt. Telkens krijg ik te horen dat de schade hersteld zal worden en dat het moet ingepland worden, maar dat een collega van haar dit doet. Op de vraag of ze schriftelijk wil bevestigen – al is het maar via e-mail – dat de schade hersteld zal worden, krijg ik het antwoord “neen, dat doen wij niet”.

In maart krijg ik de bevestiging dat de onderdelen zijn aangekomen, maar tegelijk ook dat de service zal moeten worden ingepland. Nadat ik, verschillende bitsige telefoontjes later, als antwoord krijg dat ik niet meer moet bellen omdat zij mij wel zullen contacteren, besluit ik maar om af te wachten.

Drie maanden later, we zijn ondertussen juni, krijg ik het verlossende telefoontje. 3 juli zou men de deur komen herstellen. In de late voormiddag, het kan niet vroeger, maar geen probleem: ik neem er gerust verlof voor. Op 2 juli om 17u45 krijgen we opnieuw telefoon. De afspraak wordt geannuleerd omdat de onderdelen een verkeerde kleur hebben. Er volgt een gediscussiëer over hoe dat nu toch kan terwijl die onderdelen al vier maanden in hun magazijn liggen en dat we al zo lang aan het lijntje worden gehouden. Met een “het is nu zo” wordt de lijn verbroken. Omdat Tine vindt dat ik me als een zacht ei heb gedragen, belt ze het bedrijf zelf op. Geen antwoord. De kantoren sluiten namelijk om 17u30.

Jammer voor hen hebben zij met een GSM nummer gebeld en dus proberen we die te bellen. De telefoon gaat lang over om vervolgens opgenomen te worden door de grote baas zelf. Er onstaat een redelijk verhitte discussie en wanneer de telefoon weer wordt neergelegd, zegt een witvertrokken Tine: “Weet je wat die nu zegt? ‘Jamaar madammeke, als ge wilt komen we de verkeerde kleur er wel inzetten hoor! Trek het je toch niet aan, morgen is het goed weer, profiteer er toch lekker van!’ … ”

We zouden zeker tot na het bouwverlof moeten wachten. Eind augustus opnieuw telefoon. 1 september – vandaag – wordt een nieuwe afspraak gemaakt. En oh ja, ik moest geen verlof meer nemen. Ze zouden om 7u al langskomen.

Het profiel dat op de deur hoort te zitten heeft ondertussen plaats gemaakt voor een enorme luchtbel.
En die mens had het op een kwartier hersteld.

De lijst die ik nadien heb getekend om te bevestigen dat die mens effectief is langsgeweest, bevatte trouwens een hele lange opsomming van dingen die ooit al hersteld geweest zijn. Hier en daar stond “xxx is WEER kapot, moet hersteld worden”. Letterlijk “weer”. Herstellingen uitgevoerd bij de vorige eigenaars en dus spreken we hier over een tijdsspanne van 1 jaar. Een kopie hiervan kreeg ik niet.

En ik maar denken dat de vorige eigenaars de kapotte rolluik achteraan niet wilden herstellen, terwijl zij zelf alle moeite deden om iemand te laten komen om ze wél te herstellen…

Mist

Mist

Beestjes in de mist. Zo word ik wakker. De zon priemt door de spleten van de deels opengelaten rolluik om zo een gele gloed te schilderen over de muur daartegenover. Het licht is feller dan de Wake-Up Light die ernaast zijn best staat te doen om me wakker te krijgen. Te laat. Ik ben al wakker. Langzaam sleep ik me naar de badkamer om daar te beginnen aan een nieuwe dag met evenveel toekomst en uitzicht als de dag daarvoor. En de dag daarvoor. En die daarvoor.

Geen.

Spot kapot

Spot kapot

Een week wonen we er. En alles begint al kapot te gaan. Allee, alles. Een lamp in de badkamer boven de spiegel heeft het begeven. En de verlichting buiten in de tuin werkt met zo’n oog zodat het licht aanspringt wanneer er beweging is maar werkt ook wanneer de zon er vol opstaat (en het dus licht genoeg is). En de kraan in de keuken lekte zodat de kast eronder onder water stond. Maar dat bleek gewoon door het feit dat die kop niet goed aan de darm zat waardoor water kon ontsnappen. Gewoon vastdraaien loste dat probleem op.

Het begon met ons eerste bezoek. Die mensen zitten aan tafel, ik doe het licht lekker aan (gezellig, mooi, …) en na een paar minuten: poef, eerste spotje begeeft het. “hier se, ge hebt al kosten”.

De volgende dag echter, brandde dat spotje doodleuk normaal. De eerste tien minuten. Toen werd het weer donker(der). En de volgende dag opnieuw. Tot op een dag het gewoon donker bleef. Gedurende een week. En toen leefde het spotje opnieuw. Is het nu stuk? Of is er iets anders mis? Wie kan dat zeggen?

Toch gok ik op spot kapot, dus vandaag maar geprobeerd om dat spotje eruit te krijgen. “Gewoon eruitklikken” lukt niet, want da spotje rust op de case en die case zit vrij vast in het plafond. Een beetje wrikken en die kader komt los. Dat spotje wordt op die case gehouden door een paar veren. Die nogal stevig zijn. Dus ikke, slim als ik ben, haal dat spotje eerst uit zijn socket om dan de socket waar die veren aanhangen opzij te kunnen schuiven en het spotje gemakkelijk uit de case te halen. Nu ja, gemakkelijk. Die veren zijn nogal hard aangespannen. Dus het kostte wat moeite om die veren en dan socket weg te halen van het spotje, en dit alles terwijl je met je armen naar boven staat, da’s ni gemakkelijk, dus je draait dan die case wat meer naar je toe (zijnde: naar beneden) waardoor plots dat spotje nogal snel loskomt en zo het hele huis met glas besprenkeld.

Van één ding kan ik nu wel zeker zijn. Het spotje is kapot.

Moreel bezwaar

Moreel bezwaar

Bij Beter Meubel vonden ze het vreemd dat ik een probleem had met een voorschot. Lakoniek vroegen ze me of ik misschien een moreel bezwaar had tegen het betalen van een voorschot.
"We zijn verzekerd" zeiden ze,
"we zijn te vertrouwen" zeiden ze,
"wij onderscheiden ons van andere meubelzaken omdat wij onze beloften waarmaken" zeiden ze,
"we hebben zo’n lange levertijden omdat wij dan voor 100% kunnen garanderen dat we op tijd leveren, want we hebben een hekel aan winkels die hun beloften niet nakomen" zeiden ze.
"U moet snel beslissen, want de kast die u hebt is momenteel de laatste" zeiden ze.
"U hebt geluk, de kast is nog in voorraad" zeiden ze
"We zetten die kast opzij zodat we die zeker op tijd kunnen leveren," zeiden ze
"Derde week van januari is nog tijd genoeg, dat is zeker en vast geen probleem" zeiden ze

En dan krijg je op een donkere namiddag in december telefoon.
"De leverancier heeft productievertraging opgelopen" zei ze.
"U bent verkeerd geïnformeerd" zei ze.
"Uw meubels worden pas een maand later geleverd" zei ze.

Nu weet je meteen wat ik tegen een voorschot heb, zeg ik.

Daarom

Met zo’n antwoord ben ik niks. “Daarom” is geen antwoord. “Waarom is geen vraag” is een belachelijke reactie. “Waarom” is een vraag voor meer informatie, om de situatie beter te begrijpen. Om een ander zijn mening beter te begrijpen. Begrip, daar draait alles om. Communicatie, maar mensen worden verkeerd begrepen, net omdat ze niet communiceren. “Daarom” is je er gemakkelijk vanaf maken. “Ik weet het niet” past beter. Waarom vind je twee groene stoelen tussen vier zwarte die aan een witte tafel staan niet mooi? Is het omdat je groen een walgelijke kleur vindt? Vind je een witte tafel lelijk? “Daarom” is niet gepast. “Omdat ik wit lelijk vind” daar kan ik niet tegenop. Smaken verschillen. Maar zeg dat dan gewoon. “Omdat ik schrik heb dat het in ons huis niet past” Daar ben je dan weer wel iets mee. Dan kun je proberen aantonen dat zoiets wel past. Vind je donkere meubels klassiek tonen? Vind je die te donker, te deprimerend? Zeg dat dan, dan kunnen we er rekening mee houden. Zeg niet “omdat ik dat niet wil”, maar zeg waarom je dat niet wil. Te donker? Misschien wel. Ik sliep er ook niet van.

Waarom vind je drie gele muren en een groene muur niet goed? Vind je dit lelijk? Of durf je niet, schrik voor het resultaat. Vind je het lelijk, dan is er niet veel aan te doen. Sommige dingen zijn niet te begrijpen. Wanneer je die combinatie supermooi vindt, dan begrijp je niet waarom iemand anders zoiets lelijk kan vinden. Maar de combinatie wordt nooit genomen, die zie je nergens anders, dat maakt het zo speciaal. Vind je die echt lelijk, of durf je niet. Dan kan ik je over de streep trekken, aantonen dat je wel moet durven, aantonen dat er geen reden is om schrik te hebben. Vind je de combinatie wel mooi? Wel, ga er dan voor. Overschilderen kan altijd. Meubels verwisselen is iets moeilijker, die zijn wat duurder, maar dan nog: vind je die mooi of durf je niet? Vind je ze mooi, ga er dan voor. Proberen. Wie niet waagt, niet wint. En niet te lang stilstaan bij het feit dat het een gok van 600 euro kan zijn.

Tine en ik komen goed overeen. Da’s fijn. Stel je voor dat de ene superklassiek is, de andere hypermodern design. Vind dan maar eens een eetkamer. Die was trouwens moeilijk te vinden. De slaapkamer was redelijk snel beslist. Het salon ook min of meer – alleen de kleur en het type materiaal was even een struikelblok. Niet het feit dat het al dan niet mooi zou zijn, wel of het zou passen in ons huis. Staan de kleuren wel. Onze muren hebben een lichte bruintint. Staan die kleuren dan? Maar zoals op een gegeven moment een verkoopster zei: niet de meubels moet je aan de kleur van de muur aanpassen, je moet je muren aanpassen aan de meubels. Je moet ook niet gaan voor het alledaags, het veilige. Je moet durven. Anders dan anderen. Wanneer iedereen in een afgrond springt, moet jij dat toch ook niet doen? Durf gewoon. Vind je het mooi, ga er dan voor.

Het salon is dus beslist. Of toch bijna. Op dit moment staat er een bruine zetel. Die staat daar goed. Maar wij hadden liever een grijze. Da’s trouwens veiliger te combineren met andere kleuren. Bruin kun je met veel minder kleuren combineren. We hebben ergens in Nederland een winkel gevonden waar een soortgelijke zetel staat, grijs, voor ongeveer dezelfde prijs als wat de verkopers van het huis er nog voor willen hebben. Natuurlijk, dan hebben we de kleur van onze keuze en een nieuwe zetel, alleen geen specifiek merk en dus een vraagteken qua kwaliteit. Wanneer we de zetel nemen die momenteel in het huis staat, hebben we een “tweedehands” – al is dat relatief na een half jaar – en niet meteen onze kleurkeuze. Maar dat is wel een natuzzi, Italiaans design en dus een veiligere keuze qua kwaliteit. Wat we daarmee moeten, is duidelijk nog niet uitgemaakt.

Een slaapkamer was de eerste dag al beslist. Iets compleet anders, misschien ondertussen door half Nederland en België gekocht, maar goed, wij dus ook, ondertussen. Matras en lattenbodem ondertussen ook trouwens, want die dingen zitten niet standaard bij een bed. Matras, dat is vanzelfsprekend, maar dat een lattenbodem ook niet bij het bed hoorde, wist ik tot deze week niet.

Een eetkamer, da’s een ander paar mouwen. We hebben dan ook half België en een deel van Nederland rondgereisd om uiteindelijk terug uit te komen bij de winkel die we de eerste dag hebben gedaan: BeterMeubel. In elke andere meubelwinkel hebben ze exact dezelfde meubels. Die vind je niet bij BeterMeubel. Ongeveer dezelfde wel, maar toch nog anders. In België heb je trouwens alleen maar ongedurfde, bijna klassieke eetkamers. De enige die ons wat aanstond, was in dezelfde trend als onze slaapkamer. Maar om nu in een lichtovergoten huis meteen allemaal donkere meubels te zetten, daar had ik toch zware twijfels bij. Nu hadden we eindelijk een licht huis gevonden, ik voelde me enorm slecht om alles te verdonkeren met het meubilair. Nachtje niet van geslapen en dan toch maar tegen Tine gezegd dat ik er echt niet mee kon leven. De eetkamer die we bij BeterMeubel hebben zien staan, is duurder dan de rest van de “gewone” eetkamers. En daarmee zouden we ook meteen een hoek van 178° maken t.o.v. de eetkamer die we eerder op het oog hadden. Maar die hoek hebben we dan ook maar gemaakt. De slaapkamer is niet zo duur, de zithoek is niet zo duur, zeker niet wanneer we de huidige zetel overnemen (“goedkoop” is relatief, we spreken over “slechts” enkele duizenden euro’s helaas), dus kon er net een uitschietertje voor de eetkamer (inclusief dressoir en barkast) af. We voelen ons helemaal Zen bij onze keuze, da’s ook belangrijk.

Om het Zen-gevoel compleet te maken, richten we ons volledig op een BeterMeubel-salontafel en bijhorend tv-dressoirtje. Da’s geen probleem. Probleem ligt nu bij de slaapkamer. In België staat die slaapkamer een dikke 400 euro goedkoper dan bij BeterMeubel en dit terwijl deze laatste een “laagste-prijs” garantie geeft. “Vindt u het elders goedkoper, dan betalen wij u het verschil dubbel terug” en dit met een hele waslijst van voorwaarden, wat had u gedacht. Nu, die 400 (en twee) euro lager in prijs hebben we gekregen, het verschil dubbel terug niet (condities waren niet dezelfde, iets over het feit dat zij aparte onderdelen van die slaapkamer konden bestellen bij de fabrikant en dat andere meubelzaken die slaapkamer in zijn geheel verkochten, hebben wij niets aan natuurlijk, maar zolang zij hun verhaal maar hebben). Hoewel zij er naar eigen zeggen geen stuiver aan verdienen, wil het wel net lukken dat zij ook een heel gamma aan matrassen en lattenbodems hebben liggen en dat wij liever alles bij 1 winkel willen bestellen – indien dit goedkoper uitkomt. Blijkbaar zitten ze op hun matrassen ook redelijk scherp en dus hebben we ook die maar ineens bijbesteld.

Hoewel ze bij BeterMeubel net iets te agressief willen verkopen (ze klampen je constant aan en hoewel je telkens zegt dat je gewoon wil rondkijken, slagen ze er toch in om op zijn minst een half uur bij jou te blijven staan pogingen te doen om te verkopen), zijn ze allemaal zeer vriendelijk en zijn ze tijdens hun verkoopstruuks blijkbaar niet veel addertjes nodig. Ze raden niet meteen de duurste dingen aan, maar meer klantgericht, ze blijven vriendelijk, ook al maak je hen na een uur duidelijk dat je niet van plan bent om te kopen, ze blijven vriendelijk, ook nadat je hebt gekocht, het afdelingshoofd komt achternagelopen om je proficiat en veel succes te wensen met je aankoop, zelfs nadat je 400 euro vermindering hebt gekregen op je slaapkamer en daarboven nog hebt geweigerd om een voorschot te betalen – waar ze zonder veel tamtam blijkbaar begrip voor kunnen opbrengen en wanneer je dan vanuit verschillende bronnen niets dan positieve reacties krijgt te horen, dat allemaal schept vertrouwen. En hoewel we op een week een tien kilo lichter zijn, voel ik me toch geweldig bij wat we hebben bereikt, onder het mom van “geld moet rollen” en “hiervoor heb je gespaard”

Dusss, wil zeggen: tv-dressoir, salontafel, eetkamer-tafel, barkast (of “opbergkast”, noem het hoe je wil), dressoir, slaapkamer (bed, kast, commode, spiegel, nachttafeltjes en achterwand), matras en lattenbodem, goed voor 400 euro minder dan normaal en een kleine 2000 euro minder dan geschat. Alleen moeten we nog een beslissing nemen over de zetel en over welke stoelen we aan de tafel gaan zetten, maar da’s voor een andere keer.

Ah ja, dit alles moet in een huis staan en dat is precies wat wij dan ook maar even bij hebben gekocht. Maar dan niet bij BeterMeubel