Verrassingsvlucht

Een verjaardagsfeestje voor een dertigste verjaardag, da’s altijd iets speciaal. De locatie ervan gaf het allemaal nog dat ietsje meer: het vliegveld van Brasschaat. Wanneer je het terrein oploopt, passeer je richting cafetaria een aantal vliegtuigjes. En op dat feestje tussen de koetjes en kalfjes hoorde ik de zus van de jarige vertellen over hoe haar vader vliegt en iets van dat het de bedoeling was dat de jarige vandaag zou meevliegen maar dat ze niet wilde. En dus reageerde ik daar iets te enthousiast op dat ik dan wel in haar plaats zou meevliegen.

Vijf minuten later zat ik in dat vliegtuig.

Wat ik namelijk gemist had, was dat haar vader het vliegtuig anderhalf uur had gereserveerd en het dus de bedoeling was dat er genodigden mee konden vliegen. Randanimatie, zoiets als een springkasteel maar dan voor volwassenen. En ik had mezelf dus uitgenodigd.

Voor ik aan boord ging, drong het wel tot me door dat je in zo’n klein één-motorig vliegtuigje wel harder door elkaar zou worden geschud dan in een lijnvliegtuig. Zoals storm op zee in een vissersboot. En gezien mijn ervaring met vissersboten op woelige wateren, stelde ik toch even de vraag hoe snel je in zo’n vliegtuig luchtziek wordt. De piloot keek even bedenkelijk, liep dan tot achteraan in de hangar en kwam terug met zo’n zakje. Je weet wel. "Hier, steek in je achterzak en zorg dat niemand het ziet"

Het opstijgen verliep erg zacht, net zoals de hele vlucht eigenlijk. Even een aanloop en het toestel zat in de lucht. Het weer was rustig en waarschijnlijk is dat ook een beetje mijn geluk geweest. Het voelde niet alsof we in de lucht zaten en al helemaal niet als een vissersboot in de wind. Eerder in een oude wagen, niet geïsoleerd en dus wat lawaaierig, rustig bollend langs een diorama-landschap dat je door het mistige plexiglas voorbij ziet glijden. De dertig minuten die we in de lucht hebben gezeten, leken er amper tien. De landing werd alweer ingezet en het viel me op dat de piloot echt extra zijn best deed om het toestel zachtjes neer te zetten. Bijna millimeterwerk. De banden vlijden zich rustig neer op het wegdek en nadat het hele toestel horizontaal op de landingsbaan stond, vroeg vader piloot niet zonder enige trots "Zachtjes, hè?", hetgeen ik alleen maar overtuigend kon beamen. De hele tocht was een geweldige ervaring. En het zakje bleef leeg.

Die ochtend had ik nooit gedacht dat ik die dag nog de lucht in zou gaan.

Helaas had ik mijn fototoestel niet bij, dus deze keer moet ik het met gsm-foto’s doen…

 

LEGO Smoothie IJs-ventjes

 

Toen ik vertelde dat ik een LEGO Minifigure Icecube Tray had en aangaf dat ik er wel eens fruitsap in zou kunnen bevriezen, spoorden de collega’s me aan om driekleuren mannetjes te maken. Een uitdaging!

Test manneke: grenadine bevriest niet goed De kleuren mochten niet uitlopen, dus deed ik eerst een test met een ijsblokje dat ik nog had staan en grenadine. Ik sneed het hoofdje en de beentjes van het ijs-mannetje weg, stopte de romp terug in de mal en vulde het hoofdje en beentjes met grenadine. Vier uur later bleek dat dat wel werkte, alleen was grenadine geen goede keuze: dat bevriest niet zo hard. Bovendien is het momenteel zo warm, dat het ventje meteen begon weg te smelten op het moment dat ik het op het bord legde. Dus: geen grenadine gebruiken en het bord in de vriezer steken, zodat de mannetjes niet wegsmelten wanneer ik ze daarop leg.

Allereerst maakte ik drie kleuren smoothies. Het fruit mixte ik in z’n geheel eerder dan er fruitsap van te persen. In het laatste geval is het namelijk gemakkelijk om het fruit uit het ijs te zuigen. Dan hou je een gewoon water-ijsblokje over en dat smaakt niet. Smoothie dus. Groen is gemaakt van een kiwi, rood van aardbei en geel van mango en sinaasappelsap.

Klaar om opnieuw in te vriezenEerste poging: kiwi in de mal en vier uur de vriezer in. Bij het uithalen van de mannetjes bleek dat ook smoothie niet zo hard wordt als water, maar alleszins wel hard genoeg om mee te kunnen werken. Hoofdjes en beentjes eraf, romp terug in de mal en dan hoofdje en beentjes opvullen met mango-sinaas en aardbei. En weer de vriezer in. Nog eens vier uur later waren de ventjes klaar en het resultaat is prachtig!

Nu, aangezien ik ondertussen had gemerkt dat die smoothie ook veel dikker is dan sap, kwam ik op het idee om de verschillende delen van het LEGO-ventje tegelijk op te vullen. Met spuiten vulde ik eerst een deel van het hoofdje en begon dan de romp te vullen. Op het moment dat het hoofdje met mango-sinaas gevuld was, was de romp half gevuld met kiwi, legde ik de mango-sinaas spuit weg, nam de aardbei-spuit en vulde de beentjes met aardbei terwijl de romp verder volliep met kiwi. Tegelijk vullen = tijdswinst En de kleuren liepen niet door elkaar. Bovendien kon ik er zo voor zorgen dat de romp wel opgevuld werd met kiwi, maar dat de handjes nog leeg waren en later konden worden opgevuld door mango-sinaas. Op die manier kon ik de ventjes in één keer opvullen, wat tijdswinst opleverde, en omdat de handjes ook geel zijn, is het effect veel mooier. Het hele weekend heb ik zo driekleuren-lego-smoothie-ijsmannetjes gemaakt en heb dus nu een potje vol frisse en gezonde snoepjes voor warme dagen.

Smakelijk!

Happy New B’ak’tun!

En zo is de 14e B’ak’tun ingegaan.

Alleen is niet iedereen daarvan overtuigd.

Ik begrijp dat er veel verwarring is, maar voor alle duidelijkheid: de wereld vergaat morgen exact om 21u12. Afscheidsshow start om 16u.

@WimOosterlinck

Wim Oosterlinck

De Winter Solstice vond plaats op 21 december 2012 om 11h12 UTC. En de laatste keer dat ik heb gekeken, is dat 12u12 ‘s middags, Brussels time. Dus het is nu officieel: de wereld is niet vergaan op 21 december 2012.

Maar goed. Stel dat de wereld was vergaan, “zie je wel, ik had gelijk!” had niemand kunnen zeggen, dus wat maakt het uit wie uiteindelijk gelijk heeft.

De show must go on.

Schoolbus

Regen. Zo van die druilerige die onze lage landen de laatste paar weken teistert. Elke morgen ben ik blij dat ik lekker droog op mijn bestemming geraak dankzij het mobiele dak dat ik boven mijn hoofd heb.

Onderweg passeer ik doorweekte fietsers en bebouwde kommen. Die laatste zijn ook doorweekt ja. In het dorp van Gierle wordt mijn vlotte doorgang meestal beperkt door een schoolbus die aan mijn rijrichting stil staat om een paar kinderen aan de overkant van de straat op te pikken. Die kinderen in kwestie zijn verdeeld in een heel jong en een iets ouder exemplaar. En ook vandaag stonden ze aan de overkant te wachten tot al die droge, warm in hun fauteuil gezeten heren of dames vol egoïsme voorbij razen en doen alsof ze die kinderen niet zien doorweekt staan worden.

Ik stop dus.

En je zou kunnen zeggen dat dat gevaarlijk is omdat zo’n kind zou kunnen oversteken in vol enthousiasme dat het eindelijk een gaatje ziet om vervolgens door een tegenligger overhoop gereden te worden.

Niet met deze kinderen.

Het oudere exemplaar kijkt voorzichtig naar links, rechts, nog eens links terwijl het het jongere kind stevig vasthoudt. Er komt geen auto meer. En dus steken ze over.

Op dat moment krijgt de snuggere egoïst in z’n grijs Cliooke achter mij het lumineuze idee om te beginnen toeteren en in razend tempo zowel mijn auto als de schoolbus te gaan voorbijsteken.

DIE KINDEREN ZIJN NOG MAAR NET OVER GESTOKEN, IDIOOT!

Kijk, da’s nu ongeveer een half uur geleden en ik ben nog aan het natrillen. Waren de kinderen niet overgelopen maar gewoon overgewandeld of had die gast het in z’n stomme kop gehaald om een seconde eerder te vertrekken, dan was ik mijn verhaal nu aan de locale politie aan het doen…

Dag Sinterklaasje

Dag Sinterklaasje

Na vele jaren dienst zit het er op voor hem. Altijd maakte hij het mogelijk om een glimlach vol verlangen op de gezichtjes van de kinderen te toveren.

Omdat hij er volgend jaar niet meer zal bijzijn, is er heel wat in elkaar gestoken om hem te bedanken. Tekeningen, teksten, bedankjes van alle medewerkers.

Zelf ben ik in klei gedoken en heb er de figuren van Sinterklaas en Zwarte Piet gemaakt die hem bedanken voor alle mooie jaren. Ze wuiven hem uit op zijn reis naar andere avonturen.

Dag Sinterklaas! En bedankt!