Sprookjes verwelken
Bloempjes vergaan
Het heeft een vervolg, maar
Wat heb je eraan
Een luiaard, een mier
Een dier van plezier
In d’ivoren toren
Laat Atlantis niks horen
Misschien wat voorbarig
En morgen verjarig
Maar let maar heel goed
wat ‘t met anderen doet
Het sprookje beëindigd
De bloem mee begraven
De luiaard gezwicht
naar het einde gedragen
Atlantis verstikt
De luiaard vertikt
Staat ver maar niet licht
In’t geheugen gegrift…