Nadat deze dag alweer vrij snel voorbij is gegaan en de mensen van Dell me ‘s middags hebben meegenomen naar ne nogal dure Griek, kwam ik weer in die spiraal van ellende terecht: Waar gaan we nu weer eten. Gewoon 1 van de restaurants nemen die ik al heb gehad? Of toch nog maar eens iets anders proberen. Ik nam mijn GPS en begon willekeurig wat restaurants (lees: eetplaatsen) op te zoeken in de buurt. Zoals gezegd: liiever dichtbij dan ergens downtown, dan ben ik sneller terug. Vandaag was het weer pas half acht tegen dat ik terug was, dus da’s laat genoeg vind ik.
Mijn oog viel toen op Saltgrass Steak House. Omdat ik naar het schijnt in het paradijs van de Steaks ben, dacht ik: wel ja, waarom niet. Dus ik gaf mijn paarden de sporen en gallopeerde naar het huis.
Maar daar aangekomen, had ik eigenlijk onmiddellijk spijt en moest ik weer al mijn moed bij elkaar scharrelen. Wat moet ik hier nu mee. Denk je het oude Texas – the wild wild west – in. Beeld je dan zo’n typische kroeg in met klapdeuren en sigarettenrook. En in een hoekje aan de toog staat Lucky Luke. Wel, dat is exact de indruk die ik kreeg. Heel even was ik aan het twijfelen of ik niet gewoon zou terugdraaien, maar door de lamellen zag ik dan een aantal mensen van de catering de klapdeuren al openhouden. En dat was het moment waarop ik dacht: Je hebt al meerdere malen Amerikaans eten overleefd, ditmaal zal het ook nog wel lukken. Ik stap de deuren binnen en ik voelde me meteen meer op mijn gemak. De garçons en diensters hadden ook zo’n kostummeke aan. Allee ja, zo’n witte hemden en dan geen plastron, maar twee draadjes die naar beneden hangen. Waarschijnlijk heeft da ne naam, maar die weet ik niet. Fijn. Dus dan ga je daar binnen en zegde dat ge iets wilt eten (ze kijken me trouwens altijd vreemd aan, overal, als ik zeg “Can I have something to eat here”. Ofwel is dat geen Engels, ofwel denken ze bij zichzelf “natuurlijk, waarom bende anders hier”. Probleem is dat ik geen andere openingszin kan bedenken.). En dan ga je naar binnen en dan kom je wederom precies in het oude Texas. Maar dan op een Efteling-manier. Beetje overdreven. Mooi, maar overdreven. Je krijgt een overdosis oud-texaans decor: een gitaar, een paar longhorn-hoofden en/of skeletten. Op de lage muren maquettes van oude paardenkarren – je weet wel, waaruit de Spanjaarden bizons en indianen gingen schieten en de muren volgehangen met oude nummerplaten, oude Esso reclame borden en bordjes met oude waarschuwingen zoals “No dancing on the tables with your spurs on“. Gewoon dansen op de tafels kon dus geen kwaad.
Volgend probleem. Het menu. Allemaal vlees en steak natuurlijk. Een mooie uitleg van welk stuk vlees vanwaar uit de koe komt. Maar bij de mogelijkheden staat dan ook hoe groot die steaks zijn. 8oz, 12oz, 16oz. Weet ik veel hoeveel een oz is? Nu is het zo dat ik ni zo heel veel honger had, en dat ik dus dacht: laten we voor alle zekerheid die 8oz maar nemen. Ik heb nog wel wat dessert van gisteren staan. En dan nam ik er ook nog wa frietjes bij en een Caesar salad. Als het ding maar ne naam heeft. Het viel trouwens op dat ze hier iets minder vriendelijk waren. Vriendelijk genoeg, maar niet zo uitbundig. En deze keer dus geen “Excellent choice, that’s my favourite”. Misschien omdat er gewoon niks goed op de kaart stond.
En toen kwamen ze af met diejen biefstuk. Was ik effe blij dat ik die van 8 oz had genomen. Daar had ge al bijna ne camion voor nodig om em te vervoeren, stel u voor dat ik dieje van 16 had gepakt! Gelukkig was er ook nogal wat vet aan, waardoor ik nogal veel kon laten liggen (ik moet da vet niet hebben). Vroegen ze nog of ik kaastaart wilde hebben als dessert. Nee danku. Ik ben dan gauw vertrokken – nadat ik betaald had en een fooi gegeven had natuurlijk – en dan stuurde ik mijn GPS naar mijn hotel. Bleek da hotel bijna vlak naast da steak house te zijn zeg. In vogelvlucht 1500m. En de wegen zijn hier zo goed aangelegd, dat ik wel eerst 6km moest omrijden voor ik bij het hotel was. En te voet geraak je er ook niet, wegens gebrek aan voetpaden.
Of dat vlees gezond was, daar heb ik sterk mijn twijfels bij. Waarschijnlijk barst dat van de hormonen. Het was wel redelijk lekker en nogal heel erg mals, hetgeen me nog het meest zorgen baart.
Terwijl ik dit alles aan het typen was, dacht ik: eigenlijk zou ik nog eens moeten gaan zwemmen. En toen dacht ik: boh, ik ga eerst dit berichtje nog posten. En toen dacht ik: nee, ik ga eerst zwemmen, want anders komt er dat weer ni van. En toen ben ik gaan zwemmen. En da kan ik hier dus ook nog even typen se.
Oh, en ik heb hier net een pakje popcorn gevonden zeg. Da staat hier bij de koffie en de thee in de “Make Yourself at Home” mand. Da’s zo een zakje met de mais erin en da moet ge dan in de microgolf oven steken en dan is da klaar. En daar heb ik wel zin in, vooral omdat ik daarstraks popcorn-geur uit 1 van de kamers heb ruiken komen. Dus dat zal iets voor 1 van de volgende dagen zijn!!
Smakelijk.