Speelplaats

Jij… alleen

In een hoekje van de speelplaats
Stond je altijd heel alleen
We speelden
En liepen met een boog om je heen
In de klas werd je gepest
Het was jij tegen de rest
Met je ogen vol tranen en gebogen hoofd
Hebben wij jou gebroken
met elk
kwetsend woord

Bij de laatste bel begon je te herleven
Je spurtte de klas uit
En struikelde
Perongeluk expres nog even

refr.

Maar op een dag kon je het pesten niet meer aan
Je rende de klas uit, stak de brede weg over
En liep tegen een vrachtwagen aan
En liep tegen een vrachtwagen aan…

refr.

Tekst: Annelies Coppens
Muziek: Jos De Ryck
Uit: Stemmig (Wolters-Plantyn)

weten

kleine kinderen weten niet.
gelukkig.
ze spelen en lopen kriskras door elkaar
op de te kleine speelplaats.
ze weten niet dat grote mensen heel gewichtig doen
en over hen denken, en lezen, en schrijven,
en vergaderen, en van mening verschillen.
ze weten niet dat grote mensen
eigenlijk niet zeker weten
wat ze met hen aan moeten.
ze weten niet dat er in de grote wereld
eigenlijk niet echt een plaats voor hen is
om te zijn zoals ze nu gewoon zijn.
ze weten niet dat ze kleine marionetjes zijn
die de juiste pasjes moeten leren.
ze weten niet dat die grote mensen om hen heen
grote marionetjes zijn die ook aan touwtjes hangen
en die pasjes moeten zetten
die ze vroeger zelf leerden.
ze denken dat alles zomaar is zoals het is,
dat alles vanzelf gebeurt.
misschien moeten we die kleine kinderen
die nu nog niet weten
zolang mogelijk het weten niet laten weten.
misschien moeten we hen enkel laten weten
dat ze mogen spelen en kriskras lopen door elkaar
op een speelplaats waarvan ze nog niet weten
dat ze eigenlijk nu al te klein is.
sst … alleen wij weten dat…

(raf bisschops – 18 mei 2003)