Amerikaanse Etenswaardigheden


Na zo’n paar weken Amerika, zijn er toch wel een aantal zaken die je beginnen opvallen, wanneer je met Amerikanen aan tafel zit, of zelfs naast de-ene-al-wat-knapper-dan-de-andere Amerikaanse.

Het begint al van voor je binnenkomt. In elk restaurant staat er de ene of de andere zeer vriendelijke (en indien vrouwelijk hoort daar ook nog “bijzonder knappe” bij) pipo waar je best tegen zegt "A table for one please" en niet "Can I have something to eat" want in dat laatste geval kijken ze nogal heel vreemd.

Dan nemen ze je mee naar een tafel, soms in een uithoekje, soms naast een of andere vreemde Amerikaan(se) en vragen dan wat je wil drinken. Ze stellen uiteraard altijd martini ofzo voor, maar wanneer je zegt dat je gewoon water wil, is dat ook prima. Of Ice Tea, want da’s duidelijk ook heel erg populair. En dat is gewone koude thee. Geen Lipton Ice Tea zijnde de frisdrank, neen, dit is echte thee alsof je die met theezakjes hebt klaargemaakt. Ongezoet. Je krijgt er wel zelf suiker of pseudo-suiker bij. Je kunt ook gewoon frisdrank nemen, cola of zo. Wat ook opvalt, is dat die laatste drankjes gewoon worden aangevuld. De eerste keer was dat wel wat schrikken. Je krijgt dan zo’n enorme cola (alles in Amerika is iets groter) en wanneer die bijna op is, nemen ze die gewoon mee (waarvan je denkt, gast, die was nog niet leeg) en vervolgens krijg je nog zo’n vol glas (waarvan je denkt, gast, die heb ik niet besteld) en blijkt dat ze dan vergeten die cola’s op de rekening te zetten (waarvan je denkt, gast, eigen schuld, gauw betalen en wegwezen) en waarvan je dan uiteindelijk door begint te krijgen dat die drankjes gewoon inbegrepen zijn. Alles is inbegrepen, behalve de alcohol. En de drankjes errond zijn ook niet gratis (waardoor ze je een of andere martini ofzo proberen aan te smeren).

De kaart heb je gekregen op het moment dat je gaat zitten, dus daar kun je in kijken om iets te bestellen. Je kunt ook proberen te verstaan wat ze aanraden als "Special of the day". Maar daar slaagde ik over het algemeen niet in. En wanneer ze je drinken brengen, vragen ze of je nog wat tijd nodig hebt of dat je al wil bestellen. Je kunt dan bestellen en blijkbaar heb ik een zeer goede keuze, want ik nam altijd heel toevallig het favoriete gerecht van de garçon of van de dienster "Excellent choice, that’s my favorite". Blijkbaar heb ik goede smaak. En dan stellen ze zich ook voor "My name is John, if you need anything, just ask me!"

Wanneer je dan rondkijkt en je mede-restaurantgasten observeert – en niet te lang naar links blijft kijken – dan kun je zien dat de mensen allemaal met hun rechterhand aan het eten zijn. Ze hebben enkel een vork vast. En wanneer je goed kijkt, dan zie je dat ze het vork terug in hun linkerhand nemen, in hun rechterhand nemen ze hun mes, ze snijden een stukje vlees af, leggen het mes neer, nemen het vork weer in de rechterhand en prikken het stukje vlees daarmee terwijl hun linkerhand tussen hun benen zit. Nadat het stukje vlees in hun mond terecht gekomen is, nemen ze het vork weer in de linkerhand, het mes in de rechter… Niemand blijkt door te hebben dat het gewoon veel gemakkelijker is om die twee dingen vast te houden. Moet je veel minder handelingen doen. Maar ja, extra lichaamsbeweging kan voor de meesten ook geen kwaad.

Wanneer je een steak eet, of iets anders van vlees, krijg je trouwens zo’n enorm steak mes. Maar echt enorm. Ik kon mijn hand er bijna niet rondklemmen, zo breed was het. Is ook wel nodig om door zulke stukken vlees te geraken. En je krijgt twee vorken. Waarvoor het er twee zijn, is me nog niet duidelijk. En zelfs de Amerikanen zelf weten het eigenlijk niet goed. Vermoedelijk 1 voor het vlees en 1 voor de sla. Want ja, sla in overvloed, maar groenten zijn er schaars. Blijkbaar moet je die ook apart bestellen, maar ook dat heb ik niet doorgehad. Maar waar dat tweede vork voor dient, dat weten ze dus niet met zekerheid te vertellen.

Tijdens het eten komen ze vragen of alles naar wens is. Dan zeg je dat alles inderdaad goed is, en dan zijn die mensen toch zo overgelukkig! En soms komt er zelfs een mijnheer met plastron af. En die vraagt dat ook. Of die vraagt of ik niks tekort kom, of ze me goed soigneren. En ook die mens wordt gelukkig wanneer je zegt dat het ook inderdaad zo is. Die meneer in de plastron is vermoedelijk de grote baas.

Maar dan, wanneer je nog niet helemaal klaar bent met eten, komen ze al af met een schotel voorbeeld-dessertjes of de dessertkaart. En wanneer je dessert neemt, dan gooien ze de rekening al op tafel nog voor je je dessert half op hebt "Whenever you’re ready, sir". Wat ik ook een keer heb meegemaakt, is dat de rekening op tafel gezet werd en dat hij dan pas vroeg "Of wil je nog iets hebben?". Jah, echt uitnodigend is dat niet natuurlijk. Alles is duidelijk fast food. Snel alles binnenwerken en maken dat je weg bent. Geen wonder waarom McDonalds in Amerika is gestart. Maar tegelijk vraag ik me ook af of een "fast-food restaurant" eigenlijk nodig is. Uit een gewoon restaurant ben je even snel weg.

En wanneer je niet alles opkunt, dan krijg je zonder enig probleem je eten mee naar huis. Da’s daar heel normaal. Elke dag zag ik daar mensen met een doggy bag naar huis gaan – en zelfs ik heb mijn dessert ooit meegekregen. Alle restaurants hebben hun voorraad bakjes klaarstaan – hetgeen natuurlijk logisch is. Je hebt ervoor betaald en anders belandt het toch maar in de vuilbak.

Voldaan wandel je terug langs de pipo’s die je hebben binnengelaten en meestal zeggen ze nog iets van een "have a nice evening" en dan kun je rustig terug naar je hotel gaan en nagenieten van wat je die dag beleefd hebt…

Dus toch

Where's kitty?

Vorige week was duidelijk wel in jet-lag mode. Eigenlijk was het bijna onverantwoord om nog met de auto te rijden: ‘s avonds was ik zo enorm moe, dat ik bijna in slaap viel achter het stuur. Letterlijk. Dat overkomt me normaal nooit. Autorijden lukt nog wel, ook al slaat de vermoeidheid toe. Concentratie is anders, ik rij dan ook wat minder hard. Maar vorige week had ik echt moeite om wakker te blijven. En dat achter het stuur… Voordeel is dat ik nu goed weet waarom die witte lijnen langs de pechstrook zo’n reliëf hebben en zoveel lawaai maken wanneer je erover rijdt…

Een vreemd gevoel, niet lekker, ziek, maar toch ook helemaal niet. ‘s Nachts bezweet wakker worden, doodmoe zijn maar toch langs geen kanten meer in slaap geraken. Concentratie was nihil. Hoe komt het anders dat de tas thee waar ik van wilde drinken plots op tafel lag en mijn overbuur net niet alles over zich kreeg. Of hoe tijdens het weekend dat glas water eveneens over de tafel sprong, terwijl ik die gewoon wilde vastpakken. Zoiets gebeurt mij nooit. En de glazen waren echt leeg. Niet maar een beetje. En dan besef je pas hoeveel er in zo’n glas kan…

Nog tijdens het weekend kwam er een Texaans staartje aan het verhaal. Ze heet Rachel. Haar ouders en zijzelf waren op bezoek bij een tante van mij. Toen ik dat hoorde, ben ik uiteraard kennis gaan maken. Wat moet je anders doen? Wel jammer dat ik geen foto heb genomen. Dat had de ultieme kans geweest om toch nog met een Amerikaanse op de foto te kunnen staan. Maar niks dus. Was wel gezellig. Zij gaat in Austin studeren, blijkt. Goed om weten, dacht ik zo. Haar vader heeft in het leger gezeten en op die manier kennen mijn nonkel en hij elkaar. En gezien ze momenteel een trip door Europa maakten en ook in België langskwamen, gingen ze goeiedag zeggen en ik dus ook aan hen.

Momenteel ben ik wel van die jet-lag af. Voor het grootste deel toch. Dat betekent terug doorslapen (hetgeen ik zometeen dan ook ga doen), minder moe voelen (wanneer ik wat vroeger zou gaan slapen toch), weer in staat even goed auto te rijden als voorheen (“goed” is relatief uiteraard) en tassen thee kunnen ook zonder problemen terug leeg gemaakt op een gecontroleerde manier. Voor de rest was het weekend rustig. Nog een barbecue’tje gedaan, kindjes naar gaten laten lopen met de smoes “ga eens kijken of het poesje er zit”. Die kat was ettelijke minuten geleden de tuin uit gevlucht, maar dat kon dat kind niet weten…

En vandaag maar opnieuw begonnen met lopen. Start-to-run. Weeral. Door de drie weken Texas en de het jet gelag erna – en eigenlijk ook door het snertweer – is het alweer een maand geleden dat ik nog wat gelopen heb. En dat begin je te merken. Maar deze keer niet van bij het begin, maar vanaf les tien ofzo. Op de duur ken ik die eerste stukjes al van buiten. Die heb ik ondertussen al zeker 4 keer doorlopen. Het uithouden ging goed. De spieren niet. Na het lopen kon ik dat bijna niet meer. Lopen. Bewegen is toch nodig…

Aanpassing

Het is aanpassen, terug in Belgie. En dat begon deze morgen al. Niet het ontbijt, dat was een verbetering: opnieuw echt brood. Maar dan, de baan op. Belgische chauffeurs kunnen langs geen kanten rijden! Hoe dikwijls ik vandaag “bumperklevers” achter mij aan heb gehad, niet te tellen! En neen, ik reed geen 100, ik reed mooi 120! En dan verschieten ze ervan dat heel de dag de wegen dicht zaten door ongevallen.

Nog iets dat erg opvalt. Vrachtwagens. Twee van de drie rijstroken bezet door die dingen. En dan verschieten ze ervan dat er files zijn. Wanneer je in Texas 5 vrachtwagens op een dag had gezien, dan was dat veel… Maar het onthaal op het werk was goed. Iedereen heel blij dat ik terug ben ๐Ÿ™‚ – je kan ze natuurlijk moeilijk ongelijk geven (hehe)

Hetgeen ik voel op dit moment: vreemd. Deze morgen om half zes kon ik niet meer slapen – ik steek het op het feit dat ik gisteren tot 12u heb geslapen – maar deze middag ben ik echt wel moe geworden. En tegen 5u besloot ik om mijn boeltje te pakken. Ik kon echt niet meer. Vreemd. Concentratie was moeilijk, dus eigenlijk was autorijden ook nogal lastig. Eten gaat wel goed. Daarom, ik ga nu al maar gauw slapen (“al” is nog 10u ma soit) en misschien is alles morgen terug in orde.

Men had mij aangeraden om te blijven schrijven. Ook op het werk. “Wat moet ik nu elke avond doen?” ๐Ÿ™‚ Maar ach. In België gebeurt er niet zoveel spannend. Hoogstens één of andere wielerwedstrijd op volgende week zaterdag waarvoor men het nodig vindt om onze straat – zowat de enige waar je in Turnhout nog gratis kunt parkeren – een parkeerverbod uit te vaardigen tot 6u ‘s avonds.

Grmbl. Ik was beter in Texas gebleven. Daar scheen de zon tenminste.

Mesthoop

 

Gisteren was dus een dag van ongeveer 31u30. Dat is “dag zonder nacht”, veel te lang dus en ook te moe dus. Vermoedelijk daarom heb ik van 20u gisterenavond tot 12u deze middag geslapen.

Van gisteren weet ik niet zo heel veel meer. Wel weet ik nog dat ik dacht “allee, het is weer bij Brussel”. Alles ging goed, tot we bijna in Brussel waren. De vlucht van het vliegtuig kun je zien op het scherm. En dat vliegtuig begon nogal heel erg af te wijken van zijn route. Het vloog Brussel voorbij. Het zal dus niet hebben mogen landen voor het eerst. Geweldig. We hebben dus nog een 10tal minuten extra rondgevlogen, maar goed, we lagen ver voor op schema en konden dan toch nog een 20 minuten voor de geplande tijd landen.

Door de grenscontrole ging nogal simpel. De valies terugkrijgen iets minder. Het duurde nogal heel lang voor die van de band rolde. En toen dat gebeurde… Najah, van “valies” was er eigenlijk nog weinig te spreken. Het ding hing helemaal uiteen. Ok, niet helemaal, maar er was wel een hoek helemaal gescheurd en een zijkant compleet geschaafd. 1 van de wieltjes kon je geen wieltje meer noemen. Het best kan ik het zo omschrijven: houdt een wieltje (van rubber) vast en schaaf er een paar keer mee over de betonnen weg. Dan hou je nog maar een half wieltje over. Wel, zo zag er dat dus uit en het rolde langs geen kanten meer. Nu ja, gezien ik toch van plan was om een andere koffer te gaan kopen – want dat was nog een oude koffer, geen met een handvat dat je kunt uittrekken en dus absoluut niet handig om mee te rijden: je krijgt er spierpijn van – heb ik geen schadeclaim ingediend. Eigenlijk had ik dat misschien beter wel gedaan, dan had ik op hun kosten een nieuwe valies gehad. Dom dom dom. Ook de douane bij aankomst was nogal heel laks. Via de EU-ingang “Niets aan te geven” kwam ik wel 3 politie-agenten tegen, maar die waren in het West-Vlaams tegen elkaar aan het babbelen over de zee. Geen controle gehad dus en daar zat ik niks mee in. En toen ben ik diegenen die mij zijn komen ophalen (ouders, zus en Tine) gaan rondleiden in de luchthaven – ons Mieke en Tine waren daar nog nooit geweest). verdieping -1 is voor het station. 0 is waarschijnlijk de ingang voor mensen die op eigen kracht naar de luchthaven komen. 1 is er niet, 2 is de aankomst-hal, 3 de vertrekhal en 4… ja, daar waren we nog niet geweest, dus zijn we daar een kijkje gaan nemen. Blijkbaar zijn daar een aantal restaurantjes (lees: eethuisjes) en die zijn om 10u ‘s ochtends niet open. Een aantal wel. Onderandere hetgeen gelegen is aan de startbaan. En daar zijn we dus ook iets gaan eten. En hebben we een aantal vliegtuigen zien opstijgen. En landen. Na het eten heb ik een aantal souveniers uitgedeeld. Nagenoeg allemaal uit die University Co-op winkel, dus allemaal met longhorns op: borrelglaasjes, sleutelhangers,… Een kettinkje voor mijn zus en een topke voor Tine. En voor mezelf heb ik een hemd meegenomen, dat wel veel te groot is, hoewel het een small is. Kleiner hadden ze niet. Dus dat zal ik moeten laten verstellen. Het topke van Tine past wel, maar daar heb ik (nog) geen foto van.

Nadien zijn we de trein opgestapt. En ook daar “typisch Belgie”. Vlak bij Brussel Noord stopte de trein. En we bleven wachten. En wachten. En nog wachten. Tot uiteindelijk het bericht werd omgeroepen dat er iets scheelde aan de signalisatie. Gevolg: minstens een kwartier stilgestaan. Maar ach, we hebben tijd. Die Hollandse die daar stond niet. Want op een gegeven moment, toen een andere trein voorbij reed, zei ze: “Ja, dat was mijn trein. Dat wordt dus een uurtje wachten…”. Ook wij hadden die moeten hebben, we moesten naar Antwerpen, maar daar waren nog treinen genoeg. Dus, naar het perron voor Antwerpen. Even wachten, trein kwam en we stapten op… een overvolle trein. Rechtstaan dus.  Geweldig. En dat duurde zo een tijdje tot de conductrice langs kwam en zei dat er achteraan nog plaatsen vrij waren. In het volgende station spurtten we dus de trein uit, liepen naar achter (maar het was een klein treintje, dus dat viel wel mee), we kwamen daar aan en… die zat nagenoeg even vol. Gelukkig konden we helemaal achteraan wel gaan zitten, dus dat scheelde wel. Zo zijn we tot in Berchem getuft. 10 minuten later kwam de trein naar Turnhout en da’s dus superveel geluk hebben, anders hadden we max nog een uur moeten wachten. We kwamen aan op spoor 10, we moesten naar spoor 5. Dus, we liepen naar spoor vijf om daar aan te komen en het scherm te zien veranderen.. Jawel: “Dames en heren, spoor 5, spoorverandering: de IR trein met bestemming Turnhout zal vertrekken vanaf spoor 8 in plaats van spoor 5”. NIET leuk met een zware valies die niet meer kan rijden. Toch maar tot spoor 8 gestrompeld en de 5 minuten vertraging die op het scherm stonden, werden weggehaald en de trein kwam mooi op tijd aan. Mooi op tijd in Turnhout, doodmoe natuurlijk. Het was zo’n 15u. Achteraf gezien: zeer lang onderweg geweest met de trein. Echt lang. “Neem het openbaar vervoer” zeggen ze dan.

En ondanks het feit dat ik me wakker heb gehouden tot 20u, heb ik weinig kunnen doen. Mijn kamer is dus nog een mesthoop, zoals ze dat noemen. Da’s niet letterlijk. Maar morgen zal ik mijn werk hebben om alles op te ruimen.

Van een jet-lag lijk ik niet veel last te hebben. Maar dat kan ook maar een gedacht zijn, gezien mijn dag maar vanaf 12u is gestart vandaag. Morgen zal ik beter weten of ik al dan niet last heb. Ook eten is vandaag goed gegaan, maar ook hier weer: deze middag was ik pas om 14u aan het eten, deze avond was het zo’n 18u, 18u30. Geen ontbijt gehad, inderdaad.

En weinig thuis geweest, want om half twee moest ik bij de broer van Tine zijn om zijn 10-jarig huwelijk te vieren. Barbecue. Nu ja, half twee… het is uiteindelijk half drie geworden en niemand heeft me dat kwalijk genomen. Misschien Tine een beetje, maar begrijpen zal ze zeker wel doen ๐Ÿ™‚

En dan nadien om 22u thuis gekomen, badje genomen, snel dit berichtje getypt, de foto’s van het feest NIET verwerkt – dat heb ik beloofd aan Tine en ik hou me er dan ook aan – en dan morgen om kwart voor zeven opstaan en gaan werken.

Zo. Opnieuw: tijd om te gaan slapen. In Austin zou het nu net namiddag zijn. Maar da’s niet erg. Hier niet. En ik begin wat moe te worden. Goed natuurlijk, dat wil zeggen dat ik ook nu niet zoveel last ga hebben om te slapen. Hopelijk blijft dat zo.

Gegroet!

Gene stress

Deze morgen nogal vroeg opgestaan. Weeral. Maar deze keer om te maken dat ik zeker op tijd op de luchthaven was. Wel ja, “deze” morgen is relatief natuurlijk. Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in Chicago op 10m van het vliegtuig (dat staat naast mij, dus wanneer die start en nog in 1e versnelling staat, dan ben ik eraan). En goed dat ik op tijd ben vertrokken. Niet wegens het verkeer: er was geen kat op de baan. Alleen maar een stuk of drie auto’s. Eerst ben ik een beetje verkeerd de luchthaven binnen gereden, maar ben dan toch nog (door middel van een min of meer gevaarlijk manoeuvre dat achteraf gezien niet eens had moeten gebeuren) en dan rij ik die parking van de rental cars op, waar ik na even zoeken wel een Hertz plaats vond, maar geen ingang. Het leek alsof er nog niemand aanwezig was. En dat was niet goed, want ik moest naar de luchthaven (recht over de straat). Dus ben ik maar iemand gaan zoeken en die zei me dat ik daar wel moest zijn. Alleen, daar stonden zo van die pinnen op de grond: rij je erover, dan zijn al je banden kapot. Dacht ik. Want ze zei dat ik daar echt wel door moest rijden. Ik begreep het niet. Toch maar iemand anders vragen dacht ik. Dus ik liep tacerug naar de wagen en toen zag ik twee auto’s…. over die pinnen rijden. Blijkbaar werken die alleen maar langs 1 kant: rij je in die parkeerplaats is er niks aan de hand. Rij je eruit, dan zijn de banden kapot. En inderaad… met een klein hartje reed ik over die pinnen en… geen banden kapot. Goed dan. Kaartje gekregen en dan naar de luchthaven.

American Airlines checkin gezocht en gevonden, maar daar moest ik zelf inchecken. Ik dacht dat dat al gebeurd was. Maar ik moest nu mijn vliegtuig tickets nemen. Zelf nemen. Na een beetje hulp heb ik toch die tickets kunnen afdrukken en kon ik inchecken. Met een min of meer klein hartje, want gezien ik nu geen weegschaal had, kon ik niet wegen hoeveel die valies woog. Maar de check-in mijnheer aanvaardde mijn valies zonder meer, dus alles in orde. En dan maar gauw langs security, dan ben ik daar ook ineens van af. Dat is nog altijd hetgeen ik het ergst van het vliegen vind.

De security in Amerika is veel gemakkelijker. Je moet nog wel door die metaaldetector, maar je moet niet meer gefouilleerd worden enzo. En deze keer – zonder water in mijn rugzak – ging die controle iets gemakkelijker. En ook hier was geen volk, dus ik moest me niet opjagen om snel klaar te zijn en niet alle andere mensen te hinderen. En dat was het dan. Ik was klaar om te vertrekken. Twee uur op voorhand. Maar goed, mij niet gelaten, ik zit liever voor de Gate te wachten dan ergens buiten voor een hele rij mensen.

En hier heb ik dan toch maar wat water gekocht. Da juffrouwke keek een beetje vreemd dat ik enkel water kocht en geen koffie ofzo, maar dat kan ook een gedacht geweest zijn. En tegen da juffrouwke zei ik dat ik met muntjes ging betalen. Omdat ik op dat moment naar mijn muntjes aan het kijken was, heb ik haar gezicht niet gezien, maar ik had het gevoel dat ze nogal vreemd keek. Het was een $2,25 en ik gaf $2,30. Van mij mocht ze die 5ct houden, en dat zei ik dan ook, ze lachte vriendelijk en toen weet ik zeker dat ze dacht “Man wat ben je toch allemaal aan het zeggen?” Die heeft weer een verhaal als ze thuis komt. “I met this weird guy today…”. Met mijn water ben ik dan naar de Gate getrokken vanwaar het vliegtuig zou vertrekken. Er stond een ander vertrekuur vermeld voor de vlucht naar Chicago. 9u45. En ik zou om 11u vertrekken. Hmm. Dat was natuurlijk een vlucht eerder.

Dan, na een tweetal uur daar wachten, rondlopen, enzovoort, kon ik inschepen en kon het vliegtuig vertrekken. En dat deed het dan ook. Net zoals op de heenvlucht krijg je gratis drinken (sinaasappelsap of water – waarschijlijk ook dingen als cola, maar voor alcohol moet je betalen) en hier nam ik dan sinaasappelsap. Ook weer wat ik merkte op de heenvlucht: alleen water wordt je toch wel beu en dan begin je te voelen dat je iets mist. Toch zeker na 7u vliegen. Ik gok dat dat “iets” suiker is.

Hoewel we een beetje later vertrokken waren dan gepland, zijn we toch eerder aangekomen in Chicago en heeft het minstens een half uur geduurd na de landing (lees: contact met de grond) tegen dat het vliegtuig aan de gate was gekomen, genoeg mensen uit het vliegtuig waren zodat ik ook af kon stappen en ik binnenstapte in de luchthaven van Chicago. Omdat ik wat honger begon te krijgen, ben ik gaan zoeken naar iets te eten. Eigenlijk vooral van die fast-food restaurants, maar dan van alle landen: Mexicaans, Italiaans (of toch pizza’s), Amerikaans (McDonalds) en iets Oosters. Na lang twijfelen heb ik dan toch maar weer McDonalds gekozen, hoewel ik probeer daar zo weinig mogelijk binnen te stappen. Ach ja, 2x op drie weken is nog niet zo slecht. Boarding zou beginnen rond 3u45. Toen was het ondertussen 2u, ruim tijd genoeg dus, maar toch ook niet zoveel als ik eerst had gedacht. De geplande aankomsttijden waren wel 1u30 en 4u30, maar eigenlijk heb je dan maar een 2u om in de luchthaven te zijn. En da’s niet veel. Tegen de tijd dat ik had beslist wat ik ging eten en dat ook had gekregen – in de McDonalds zijn ze precies nergens vriendelijk, dat was de eerste donderdag niet, dat was vandaag al even min – was het half drie. Tegen de tijd dat het allemaal op was (ook de cola zonder ijs, want ik wist van de heenreis dat ik best wel wat suiker kon gebruiken) was het kwart voor drie. En dan ben ik naar de gate gegaan waar de vlucht naar Belgie zou vertrekken. Een beetje na drie zijn dan de mensen van American Airlines aangekomen en zijn ze namen beginnen omroepen. Geen idee waarom. Waarschijnlijk de mensen die op de wachtlijst stonden. En dan riepen ze ook om om de groene – of witte – papiertjes te komen afgeven. Da’s een overblijfsel van het papiertje dat je moet invullen (“heb je terroristische banden” en dat soort dingen) en dat in je paspoort wordt geniet. Wanneer je dat niet achterlaat in Amerika, dan heb je de volgende keer je Amerika binnen wil komen, wel wat last. En ik vind security nu al erg genoeg, dat moet er niet nog eens bijkomen. En ja, dan begon ook daar de boarding. Een vijftal minuten te laat zijn we dan effectief vertrokken (1 van de vluchtassistentes was haar GSM kwijt en ze wist zeker dat het ergens moest zijn aan boord. Bleek het ergens in een doos te zitten, maar ik heb niet goed verstaan welke doos) En dan zijn we vertrokken.

Dat vertrekken is toch altijd een speciaal gevoel. Een afwisseling van vertragen en versnellen (daar lijkt het toch op, maar ik denk eerder dat het altijd versnellen, even constant vliegen en opnieuw verstnellen is) en dan af en toe voel je het vliegtuig ook terugvallen, voor een kort momentje. En dus op dit moment zijn we zowat bijna voorbij het Amerikaanse vasteland en vliegen we over de Atlantische oceaan. Jawel, in het begin van dit tekstje zat ik inderdaad nog in Chicago. Dit bericht is niet in 1 keer getypt ๐Ÿ™‚ Bon. mijn Diner komt aangereden, dus ga ik nu mijn laptop weer even wegsteken. Waarschijnlijk voor de rest van de vlucht, want voor de rest zal er niet veel spectaculair gebeuren… hoop ik.

En voor de rest zijn er inderdaad geen spectaculaire dingen bijgekomen. Ik ben veilig thuis geraakt, en da’s het voornaamste ๐Ÿ™‚
Later volgt meer, want ik ben momenteel compleet uitgeput… ik ben dan ook al 30u op… Tijd om wat te gaan slapen denk ik…

Hamilton Pool Reserve

 

Zoals gezegd, vanmorgen ben ik vroeg op moeten staan om vroeg bij Dell te kunnen zijn en zo nog genoeg tijd te hebben om alles af te werken voor iedereen naar de luchthaven zou stuiven. Toen ik daar aankwam, stond er een vreemde man raar te doen op de parking. En natuurlijk kwam die af wanneer ik daar mijn auto parkeerde. Hij zag er niet goed uit… Bedelaars zie je wel vaak hier op straat. En zeker in de buurt waar Dell gelegen is. Da’s naar het schijnt niet echt een goede buurt. Volgens de werknemers. Afin, ik ben dus vroeg aangekomen bij Dell, met een klein oponthoud, en heb al wat ik nog wilde doen ook kunnen afwerken. En toen zijn ze met mondjesmaat beginnen inpakken.

Deze middag hebben de mensen van Dell mij meegenomen naar The Cheesecake Factory. “En,” zeiden ze, “we gaan hier alles behalve kaastaart eten”. Gelukkig, dacht ik bij mezelf. Het eten was eigenlijk best lekker. Iets met gefrituurde kip denk ik, maar dan niet als “snack” maar echt als restaurant-gerecht. En rijst. Met het buitenkomen zijn we dan iets van een begrafenisondernemer tegen gekomen – de auto leek er wel op – maar volgens mij was het de ene of de andere grappenmaker. Gezien ze hier blijkbaar hun nummerplaten kunnen kiezen… de foto spreekt voor zich.

In de namiddag heb ik dan vroeger dan normaal afscheid genomen van iedereen – tenminste, zij die er nog waren – en ik mocht niet vertrekken zonder een American hug. Welja zeg. Ze zien me daar echt wel graag. Ze zeiden me zelfs dat ze uitkijken naar de dag dat ik terug ben. Iets zegt me dat ze best wel tevreden zijn…

Toen ik naar het hotel aan het rijden was, dacht ik aan die reproductie in mijn badkamer. En dacht ik aan hoe ik nog zo graag naar Hamilton Pool Reserve zou willen gaan. En hoe dat op mijn todo lijstje staat voor volgende keer. Als er al een volgende keer komt… En zo komt het dat ik een omweggetje heb gemaakt langs die pool. De mensen van Dell hadden me gewaarschuwd dat het wel eens kon zijn dat de pool niet open was wegens te hoge bacterie-concentraties. En inderdaad. Een paar mijl voor ik aan de pool kwam, stonden die waarschuwingsborden er al: “Swimming is prohibited due to high bacteria levels”. Maar gezien ik daar toch niet naar toe ga om te zwemmen, nam ik het risico en reed ik toch door. Het reserve zelf was gewoon open. Ik mocht alleen niet zwemmen (en geen huisdieren meenemen, geen stenen verzamelen, geen planten plukken, … maar zolang foto’s nemen niet verboden was, hoorde je mij niet klagen)

Het was de moeite. Ook heb ik de plek gevonden waar de schilder stond toen hij die afbeelding – van mijn badkamer, je weet wel – maakte. Alleen mocht ik daar jammer genoeg niet op, dus ik heb niet op exact dezelfde plaats een foto kunnen maken. Maar het komt wel in de buurt.

Zoek de 10 verschillen

Daar lang rondwandelen kon niet, gezien je daar ten laatste om 6u buiten moet zijn, dus ben ik er maar een uur geweest. Je kon ook naar de rivier wandelen, maar daar ben ik niet geraakt. Onderweg ben ik wel weer diertjes tegen gekomen. Onderandere eekhoorns – wat dacht je – hertjes, een paar vreemde insecten, ook nog beestjes die zich goed kunnen camoufleren en rode vogels die mij keihard aan het uitdagen waren, want elke keer dat ik dichterbij kwamen, vlogen ze weg en wanneer ik dan terug naar de auto ging, kwamen ze keidichtbij, tot ik mijn camera terug goed en wel genomen had, want dan waren ze weer weg. En dan ben ik naar het hotel gereden, heb ik de laatste keer hier gezwommen – het zwembad was al leeg om 7u, stel je voor zeg! Amerika lijkt in slaap gevallen te zijn om morgen uit te barsten – letterlijk dan. Gewassen, gegeten en ik ben nu aan het inpakken. Jawel, terwijl ik dit berichtje typ. Alleen, nu ga ik mij concentren op het inpakken. Gegroet allemaal en tot binnenkort. In Belgie.

Nieuwe foto’s staan in het online album.

Moe

 

Wat wil je. Het was pas half negen tegen dat ik van Dell terug was. Nog lang training gegeven. Blijkt dat iedereen morgen nogal vroeg vertrekt (en ze dus gelijk hadden: op 3 juli wil je niet vliegen in Amerika: iedereen vliegt dan naar huis of naar familie om Independence Day te vieren, 4th of July). Dat maakt dat ik morgen wat vroeger terug op hotel zal zijn en dat maakt dat ik die tijd vandaag dubbel en dik heb ingehaald. Sukrutha zal namelijk al in de voormiddag vertrekken en dus zal er van de geplande twee dagen slechts 1 dag overblijven voor training: vandaag. En dus moest er nogal veel afgewerkt worden vandaag.

Afin soit. Sukrutha zei dat ik er moe uit zag. Blijkbaar zie je dat aan mij. Bij ons thuis zien ze dat ook altijd. Tine ziet dat ook altijd… Iedereen die mij graag ziet, ziet dat aan mij.

Deze middag naar een Thai restaurant gegaan. Het was wel goed, maar dat was nu niet meteen mijn favoriete eten. Misschien gewoon het verkeerde gekozen. En jammer genoeg kan ik het niet met jullie delen, want ik spreek geen Thai en ken de schotel dus ook niet meer.

En dus wat er vandaag nog op het programma staat:

  • Het sturen van een aantal mailtjes
  • Al een beetje inpakken, zodat ik niet alles morgen nog moet doen
  • Gaan zwemmen
  • Vroeg gaan slapen, want ik moet morgen veel vroeger bij Dell zijn, gezien we dan dus nog een beetje extra training gaan geven en nog wat meetings hebben waar Sukrutha bij moet zijn.
  • Uitlegggen dat de foto hiernaast niks te maken heeft met al de rest van deze tekst, maar alles met het vastleggen op gevoelige plaat van herinneringen die je later aan je achterkleinkinderen kunt vertellen

Gaan zwemmen is al geschrapt van dit lijstje. Ben net gaan zwemmen. Eventjes maar. En het was koud buiten. Amper 28 graden…

De mailtjes die ik moest sturen, zijn ook gestuurd, dus da’s ook weer fijn. Nu nog even wat inpakken…

En oh ja, de hoofd-afbeelding van vandaag is geen afbeelding, maar een filmpje. Je kan dus op het play-knoppeke klikken en dan begint dat te spelen en zul je een deel zien van de straten die we deze middag hebben gedaan. En dan heb je ook een idee hoe Murthy en Sukrutha klinken… Onverstaanbaar? Dat heb jij gezegd…

Over Indiรซrs bij de Chinees en Popcorn

2 foto’s getrokken met mijn gsm en dan aan elkaar geplakt!

Deze middag bij de Chinees gaan eten. Wel, niet echt ne Chinees, het was meer een veramerikaanste Chinees. En dat merkte je. Ongeveer 1 Chineeske heb ik er rond zien lopen, de rest waren gewone Amerikanen. De koks waren ook wel Chinees. Of iets in die aard. De collega’s bij Dell hebben me daar naartoe gebracht. Wel eigenlijk ene. De rechtse op de foto. Murty. De linkse is een zij, Sukrutha. En die is pas sinds gisteren nieuw en heeft geen rijbewijs, dus die kon mij niet brengen. En ze is hier nog niet bekend trouwens. In het echt is ze knapper. En getrouwd. Die Amerikanen zijn hier allemaal getrouwd. Ashley nog niet denk ik. En de meesten lijken nog zo jong. Wel sommigen lijken dat alleen maar. Anderen zijn het ook. Sukrutha is 27. Murty weet ik niet, maar die is geen 27 meer.

Ik had me voorgenomen om niks over het werk hier te schrijven, maar toch ga ik dat deze keer doen. De code die ik heb geschreven is van de eerste keer goed. Van de tweede keer moest ik er nog wat foutjes uithalen, maar bij Dell zijn heel content. Der is er ene (nen “echte” Amerikaan, Joe, die eigenlijk Joseph heet) zei me “Good job, man, thanks, well done“. Hihi. Zij zijn content, ikke dan zeker content. Der is er ene, ne Canadees, die de vraag stelde of er een afscheidsdiner werd gehouden. “wel ja, afscheid,” zei hij, “om dan na een week hier terug te staan omdat we met onze handen in het haar zitten en dringend bijstand nodig hebben”. Binnen twee weken moet dat project af zijn. Wie weet zeg wat de toekomst brengt. De tijd duurt nog zo lang…

Tot daar het werk-intermezzo. Het gaat dus wel heel goed. En dat maakt me dan ook weer blij. En da’s fijn, blij zijn. Ik heb me dan ook getrakteerd op een lekker zakje zoete zelfgepopte microgolf-popcorn. Om 10u ‘s avonds. Maar dat doe je ook wanneer je naar de film gaat. Alleen hier is geen film. Hier is enkel wat tekst en een foto van Ashley die momenteel nog openstaat. Zal ik eerst eens dicht doen se.

Zo, da’s gebeurd. Waar was ik. Ah ja. Popcorn. Zo van dieje popcorn waar vorige week de hele gang naar rook. Lekker zoet. Omdat er waarschijnlijk iemand anders ook popcorn heeft klaargemaakt. Dus dat heb ik vandaag ook gedaan. Toen ik het pakje opendeed (er zat een plastikske rond), rook het al lekker. Toen ik het in de microgolf stak (en niet het programma “Popcorn” nam, want dat stond op het pakje: Do not use the pre-programmed function ‘popcorn’ on your microwave. Oh jazeker, dat is een knoppeke dat hier op de microgolf staat. Helemaal bovenaan rechts.) en dat begon te poppen, begon het ook heel zoet lekker te ruiken. En toen ik het pakje opendeed, rook het ook allemaal heerlijk. En toen ik ervan proefde, proefde ik vieze zoute popcorn en was er van dat zoete helemaal niks meer te bespeuren. Behalve dan de geur. Die hangt hier nog altijd in mijn kamer. Zoete geur van zoute popcorn. Bedriegers. Da’s al zoals wanneer je naast een frietkraam komt, dan krijg je ook altijd zin in friet, die altijd minder goed smaakt dan dat ie rook. Da’s hier ook zo. Alleen, mijn kamer ruikt nog lekker (den airco is sindsdien nog niet opgesprongen), nog lekker zoet. En ik weet al dat het gene zoete popcorn was. Dus ze mogen stoppen met mij voor de aap te houden.

Die foto is de 300e die ik online zet sinds ik in Texas ben. Geweldige foto om de 300e te zijn, vind je niet?

Haja, da’s waar. Mijne was is weer gedaan. En mijn witte broek was erbij. En die is nog altijd wit. Zelfs nog witter, want de randjes op het einde van die broek waren wat zwart (van op de grond te komen waarschijnlijk) en zelfs die randjes zijn terug wit. Weer zeer tevreden dus.

Voor de geinteresseerden – maar dat ben je, anders was je al lang gestopt met lezen – mijn spierpijn is bijna voorbij. Ik voel ze nog, maar ik kan toch alles opnieuw bewegen. Alleen heel hard naar achter kijken gaat nog wat moeilijk.

Niks te melden

 

Deze middag zijn we bij Which Wich gaan eten. Je neemt daar een zakske, je duidt aan wat je wil en zij maken da broodje voor je. Was wel lekker. Alleen was er 1 groente die ik niet kende en waarvan ik dacht: weet je, we zullen dat eens proberen. Foute keuze. Zo pikant zo pikant, nog pikanter dan die Etouffee van in het begin van het verhaal. Dus heb ik er die dingen maar gauw uitgehaald (was gelukkig gemakkelijk te doen) en mijn broodje krab zo lekker opgegeten.

Vandaag was ik weer laat weg bij Dell, ben gauw bij NXNW gaan eten (iets met kip en pasta, daar had ik nog eens zin in) en dan terug naar mijn kamer om nog wat administratie en voorbereidingen, mailen (want ik heb nog altijd geen Internet bij Dell en eigenlijk ga ik dat daar nooit krijgen). En omdat die kleinmannen weer in dat zwembad aan het rondspringen waren – ze zaten er weer in toen ik hier aankwam – heb ik mijn laatste laundry bag maar eens bovengehaald en die gevuld met nieuwe (wel ja, oude) was, waaronder mijn witte broek. Met andere woorden: het wordt weer spannend morgen. Hopelijk komt de was er ook deze keer zo goed uit als vorige keer…

En voor de rest is er eigenlijk weinig te vertellen. Niks spannend gebeurd vandaag. Er is wel 1 ding dat ik ga missen wanneer ik terug ben… Disney Channel

Omdat vandaag wat later is dan anders – ik ben pas veel later kunnen gaan zwemmen en waar de rest van de tijd naartoe is, kan ik mij echt niet meer herinneren. Nu is het dus wel laat en tijd om onder de lakens te kruipen. Misschien ben ik het wel gewoon aan het worden, het leven in Amerika… Wie weet…