Neen, zoals mijn naam reeds doet vermoeden, ben ik geen “blogster”, eerder de mannelijke versie ervan. Het is wel zeker zo dat ik door een blogster ben aangespoord om een berichtje in je nu waarschijnlijk overlopende mailbox te plaatsen.

Ik ben Bert. Dat wist je waarschijnlijk al. En sinds bijna exact een jaar woon ik samen met mijn vriendin. Da’s ook heel leuk, op misschien wel 1 ding na. In Hotel Mama werd alles zo mooi voor mij gedaan en nu moet ik daar zelf voor zorgen. Akkoord, Tine helpt goed mee (of moet ik zeggen: ik help Tine goed mee), maar stofzuigen is toch wel een taak die ik meestal toegewezen krijg.

Een stofzuiger is een handig ding. Je zuigt er namelijk niet alleen stof mee op. Bijvoorbeeld, de kruimels rond de met de-half-gevulde-zak-croissants-en-krakend-kruimelende-koffiekoeken gevulde tafel (meestal op de zondagmorgen na een zaterdag van hard poetsen) worden sierlijk weggezogen.

Maar niet alleen de kruimels. Dat merk je vooral wanneer je rustig in de zetel zit met een zacht kalmerend muziekje op en er plots een ijzige gil uit het toilet komt en een luttele seconde later een bevende Tine de woonkamer komt binnengestormd, stamelend dat er een spin zo groot als een Vlaams konijn op leeftijd gezellig in haar web zit te zitten. Nu is het zo dat spinnen niet mijn favoriete beestjes zijn en al helemaal niet wanneer ik ze niet eens in 1 hand zou kunnen houden. En dat is zo’n moment waarop de stofzuiger in het verhaal opduikt. Snel ren ik naar de berging, haal ik het ding van stal, blijf ik nog wat achter de deur hangen en op het moment dat ik eindelijk de verhuis naar de desbetreffende locatie heb gemaakt, heeft de spin – duidelijk geschrokken van de eerder gemaakte gil – al lang het hazenpad gekozen. Van nachtrust is er bijgevolg ook niet veel sprake meer want stel je voor dat ons vriendje naar boven komt en in bed… ik wil er niet eens aan denken…

Nu dacht ik dat dit misschien wel eens anders zou kunnen uitdraaien met zo’n ongelooflijk sexy Dyson. Niet alleen beland ik dan gemakkelijker en sneller op de locatie, ik ben er zeker van dat die lieve schattige harige vriendjes benieuwd blijven kijken naar de schoonheid van het toestel, waardoor ze de kans niet meer hebben om te vluchten en ik kan zorgen voor een gerust gemoed. Voor ons dan toch, niet voor de spin in kwestie.

Daarom, denkend aan onze nachtrust, stuur ik dit e-mailtje in de hoop om – uiteraard – binnenkort klein snel werk te kunnen uitvoeren met een Dyson City.

Vriendelijk groet ik u, ik,
Bert

Every night, all over the world, hundreds of people see this
face in their dreams. If this man appears in your dreams
too, or if you have any information that can help us
identify him, please contact us.

thisman.org claims that the project started because the man was first described by the patient of a well known psychiatrist and later recognized by several patients of different psychiatrists and they want to find out who he is.

Some state they fell in love with him. To some he gave ‘em advice. I think he’s just creepy.

A well-known psychiatrist. Where did I read this before?

Sure this is another hoax, sure this is fake, however, clever found. How to know for sure? Two things.

• The text mentions a well-known psychiatrist but no name. Been there, done that.
• The website is registered by guerrigliamarketing.it, an Italian marketing company specialised that uses "a set of non-conventional communication techniques that achieves maximum visibility with minimum investment"

So be prepared and remember not to forward this when it appears in your mailbox, or this man might start chasing you in your dreams…

Maar toen was er een klein ventje, Jezus, en die had het water veranderd in rooie wijn en toen was het een rooie zee geworden en die ging uit elkaar. En de ene helft had de walvis opgedronken en de andere helft Jonas de dopper. Maar die Jonas de dopper was een beetje keizat geworden en begon de mensen nat te gooien met water, tot de mensen zeiden: “Hou nu toch eens op met dat nat gooien met water.” Maar hij wou nog steeds niet ophouden en toen zeiden ze: “Nu is’t genoeg.” En toen heeft zijn vrouw Delille al zijn haren afgeknipt en zo’n hanenkam gemaakt en toen moest hij drie keer kraaien, maar hij wou nog steeds niet ophouden en toen zeiden ze: “Nu is’t echt genoeg geweest.” En toen hebben ze zijn hoofd aan een kruis gespijkerd.

Maar gelukkig kwamen er toen net op tijd drie wijven uit het oosten en die hadden broodkruimeltjes gestrooid om de weg niet kwijt te raken. Maar Jezus veranderde de broodkruimels in vissen en zei tegen de vissen: “Sta op en wandel.” En toen wisten die wijven helemaal niet meer waar ze vandaan kwamen en hebben ze een hele nacht in een stal moeten slapen.

Marie die was zwanger geworden, maar niet van haar man Jozel of Jofel of zo. Ze zou van de heilige bekoring in verwachting zijn, terwijl haar man Jef of zo dacht dat ze zwanger was van de barmhartige Amerikaan, want die zong altijd van “Maria, our love is a sign, Maria.” uit de Musical Jezus Christ Superman en toen was hij dus helemaal in de war.

En toen werd die baby geboren en die hebben ze toen met een mandje met pek en veren en zo, hupakee, in de sloot gekieperd en daar schrokken de koeien zo erg van dat ze zeven jaar lang van hun melk waren en toen dachten de Romeinen: Oh, dan kunnen we nu het hele land wel veroveren. Maar dat was niet zo, want er was een klein dorpje dat dapper weerstand bleef bieden aan de Romeinse overheersers, maar die hadden een toverdrank met duizend zure bommen en garnalen en die had professor Barabas gemaakt, maar die zat in de gevangenis en toen riepen de mensen: “Barabas vij! Barabas vrij!” maar toen moest er eerst iemand anders in de gevangenis en terwijl keizer Pilatus zo z’n smerige handen aan’t wassen was, liep Jezus met z’n vuile voeten over dat water heen en toen zeiden ze: “Nu is’t genoeg geweest.”
en toen hebben ze hem gekruisigd

en dat gebeurde allemaal in de Jordaan
of zo

Socrates, de Griekse wijsgeer, loopt door de straten van Athene. Plots komt een man opgewonden naar hem toe. “Socrates! Ik moet je iets vertellen over je vriend die…”

“Ho eens even”, onderbreekt Socrates hem. “Voordat je verder gaat, wil ik weten of je het verhaal dat je mij wilt vertellen, door de drie zeven hebt gehaald.”
“De drie zeven?” vraagt de man verbaasd, “Welke drie zeven?”

“Laten we het proberen”, stelt Socrates voor. “De eerste zeef is de zeef van de waarheid. Heb je onderzocht of het waar is wat je mij vertellen wilt?”
“Nee,” is het antwoord van de man, “ik hoorde het vertellen en…”

“Ah juist! Dan is het toch zeker wel door de tweede zeef gegaan? De zeef van het goede? Is het iets goeds wat je over mijn vriend wilt vertellen?”
Aarzelend antwoordt de man: “Eeeh nee, dat niet. Integendeel, hij …”

“Hm”, zegt de wijsgeer. “Laten we dan de derde zeef gebruiken. Is het noodzakelijk om mij te vertellen wat jou zo opwindt?”
“Nee, niet direct noodzakelijk”, antwoordt de man.

“Welnu”, zegt Socrates glimlachend. “Als het verhaal dat je vertellen wilt, niet waar is, niet goed is en niet noodzakelijk is, vergeet het dan en belast mij er niet mee.”

Denk twee keer na, liefst nog meer…

We zijn in 1995. De juffrouw Engels vertelt over Engeland, over hoe de Engelsen zo vindingrijk zijn en zo graag woorden combineren. Zoiets als “lamp-shining windows” waarmee ze dan de ramen bedoelen waar op een avond licht uit komt geschenen van de lampen die binnen branden. Je weet wel, het zou een Kerstkaart kunnen zijn.

Zo zijn er nog woorden die ze uitvinden. Ze hebben zelfs een woord uitgevonden voor de dikke mist die er zo vaak hangt. Doordat Londen in een dal ligt, omgeven door heuvels, kan de mist er moeilijker weg. De vervuilde lucht en rook van de industrie en de vele auto’s die er dagelijks rijden, gaat zich mengen met die mist. "Rook" in het Engels is "Smoke". "Mist" in het Engels is "fog". Wanneer je dat aan elkaar plakt, zoals de rook in de mist plakt, krijg je "Smog". Dus eigenlijk is "smog" een naam voor de vervuilde lucht, de vuile mist die in Londen hangt. En dat merken de mensen van het 5e en 6e jaar ook goed wanneer ze kiezen voor de Londenreis.

Op dat moment weet ik het zeker. Mij krijgen ze voor geen geld in Londen. Zo’n vieze lucht. Ik wil wel ademen. Neen, ik zal wel naar Parijs gaan. Daar kan de vervuiling tenminste weg. Geen smog voor mij. En dan longkanker krijgen zeker. Ha. Geef mij maar de lekkere schone lucht van België. Wat ben ik blij dat ik in België woon…

Lang geleden. Elke zondag gingen we bij Moeke eten. En als klein jongentje vond ik daar wel het ene of het andere om mee te spelen. Op één van die zondagen had ik een leeg garenklosje gevonden en was daarmee beginnen spelen. Veel meer weet ik daar niet van, maar ik weet wel dat ik – toen we naar huis gingen – dat garenklosje mee wilde nemen. Van moeke mocht dat. “Maar wel terugbrengen, hé”, zei ze. Geen probleem, ik naar huis met mijn klosje. Uiteraard ging ik ook slapen met dat klosje.

De volgende morgen ben ik op zoek gegaan naar mijn klosje. Ik heb het nooit meer teruggezien.

Toen ik vandaag wat rondsurfte over Flickr, stootte ik op een foto, geïnspireerd door een andere. Da’s niks speciaal, dat gebeurt nog wel eens. Toen ik doorklikte, kon ik mijn ogen niet geloven. Daar stond die schaduw! Nosferatu heet dat ding. Wilde gedachten spoken nu door mijn hoofd. Is dat ding echt in mijn kamer geweest? En het belangrijkst van al: wat heeft hij met mijn klosje gedaan?