Everything has a reason

Akkoord. Van koeien ken ik niks. Daarom kan ik niet zeggen of een koe al dan niet goed gezond is. Maar mijn aandacht ging toch naar die ene koe die achter de groep strompelde en de rest van de kudde niet kon bijhouden. Kromme rug, uitgemergelde hals, botten zichtbaar in haar poten en haar flanken, enorme uier en haar geloei had meer weg van een hees, uitgewrongen geblaat.. Alles behalve gezond zag ze eruit. Af en toe stopten de anderen en konden ze achterom kijken hoe de koe haar kuddegenoten probeerde bij te houden, maar wanneer ze eindelijk bijgebeend was en de tocht door de weide weer werd verdergezet, hinkte ze onmiddellijk hopeloos achterop.
Het laatst heb ik haar gezien terwijl ik in mijn wagen stapte en naar het werk vertrok. Ze snuffelde nog even aan een drinkbak waar duidelijk geen water meer inzat door de grote hitte van de voorbije dagen, wat haar dan maar weer verplichtte een poging te doen tot het inhalen van de groep in plaats van een verfrissend slokje water te nemen.
‘s Nachts werd ik wakker door een klagend hees geblaat. Loeihard en pijnlijk weerklonk het tientallen minuten lang de nacht in om vervolgens, terwijl de hemel traag wat lichter kleurde, uit te sterven in een zachtjes jammerlijk gezucht.

De volgende ochtend was de koe niet meer in de kudde te bespeuren…

Half a day and four teeth later, I’m thinking about the pain. The lack of it. I thought pulling wisdom teeth would be more painful. Yesterday evening, I have taken a tab of brufen – just to be sure – but it wouldn’t have been necessary. Today I haven’t taken one yet, which on the other hand is a waste of medication, resources and money.

I asked to save the teeth, as trofee or, like the nurse told me, for the Tooth Fairy although she’s never come to me yet (“keep trying”, the nurse said). I think it would be better to clean them first, otherwise my bed will be covered with blood and the Tooth Fairy surely wouldn’t come and fetch them. Bad luck twice.

On the way home, I felt my mouth filling with drops of blood. It was dripping, not streaming so that we didn’t have to stop to release the saved mouthful of red fluid, but I didn’t want to swallow it either: a stomach doesn’t like blood in it’s pure form and vomiting is the last thing I wanted. At home, there were enough drops of blood to drain them as a little fountain of red potion.

Not only I had some bloody teeth in a jar next to me or a mouth full of blood, when I came home, I noticed the brown crust in my right nostril, evidence of what medics like to call an epistaxis, hemorrhage from the nose… How lovely. I think I don’t want to know what exactly they have done while I was knocked out. Or how they knocked me out…