On one of what I think is the last nice days of our autumn, I wanted to do a nice photoshoot in a warm sunsetting evening light…

A little project just before Halloween was haunting in my head: a shoot based on the witch Melisande.

The evening breeze was really cold and the last few mosquitos were aggressively buzzing around trying to get a last bite before dying a cold dead. Although she was freezing, my sister was doing such a great posing and flying her broom.

At the end, we returned home frozen, red nosed and covered with mosquito-bites but I’m really satisfied with the result you can see below.

‘s Morgens wakker worden met een zee voor je deur is heel mooi en ontspannend. Tenzij die zee daar niet hoort te zijn. Door de overvloedige regen – waar het hele land mee wordt gepest trouwens – kunnen de riolen het allemaal niet meer slikken en ja, dan krijg je dit.

De hele morgen is de brandweer op en af gereden, tot ze op een gegeven moment toch echt wel nodig vonden om pompen in te zetten. Eerst in het waterbekken dat in het midden van de buurt ligt – en waarboven lekker veilig een speeltuin staat – waarna ze het water uit onze straat – en riolering – in dat bekken konden stuwen. Het water stond ondertussen al voorbij de brievenbus, dus heb ik de zandzakskes gretig aangenomen om de toegang hier dicht te stoppen. Het water wel zo goed als weg tegen dat die zakken goed en wel lagen.

Ondertussen is het terug beginnen regenen en zijn er nog twee extra brandweerwagens aangekomen…

De beelden ga ik voor zich laten spreken…

Kijk nu waar ze hier om 6u ‘s ochtends de buurt mee komen wakker maken.
Een uur en een halve fundering later kon ik de oprit niet meer af wegens een container-wagen die dik in de pad stond.

Ze zijn echt begonnen. Yuk.

Onderweg naar huis hoor je op de radio dat er een periode van hevige wind aan zit te komen. En dan kom je thuis, vind je zo’n geel stalen gevaarte vlak voor je deur. En alsof dat niet genoeg is, hangt het ook nog recht boven je dak. Nu nemen ze niet alleen ons vergezicht af, maar daar bovenop ook ons veilig gevoel. Voor de eerste keer hebben we onze slaapkamerraam ‘s nachts maar dicht gedaan omdat het zo hard waaide en het telkens leek alsof dat ding elk moment naast ons in bed zou komen liggen.

En oh ja. Het feit dat ie deze morgen plots gedraaid was zonder dat we een kraanman hebben gehoord of gezien, maakt ons niet bepaald geruster.

Ach. De merel heeft uiteindelijk meer geluk gehad.

Wanneer de merel langzaam aan
Zielig aan de kant blijft staan
Niet achter wormen aan kan gaan
Dan weet je dat je stilletjes aan
Het gras te lang hebt laten staan
En doe je er dus best wat aan
Zo kan de merel eten gaan.

Een zonnige dag. Dat is wel het minste dat je kunt zeggen van die zaterdag waarop ik de foto’s van eerste communikant Arne ben gaan nemen. Om het met de woorden van een ander te zeggen: een perfect blauwe lucht zonder een enkele witte streep.

En warm! Echt. Maar heerlijk om een tijdje buiten te kunnen zijn. En wanneer je dan de luxe hebt om met een fotogeniek kind op stap te zijn, is de kans op een paar toffe foto’s des te groter!

Dus. Eerste communieshoot gedaan van het broertje van Yara. De planning was om de hele shoot in 1x te doen, maar in die tijd besliste het weer daar anders over.

Vrijdagavond keek ik naar het weerbericht en zag dat het niet goed was. We hadden afgesproken om woensdagnamiddag de foto’s te gaan nemen, maar het weerbericht leerde me dat er helemaal geen grijntje goed weer te bespeuren zou zijn die week. Tja. Natuurfoto’s zouden dus niet echt door kunnen gaan: ik ga geen eerste-communiekantje door de modder en nat gras jagen.

Zaterdagmorgend werd ik wakker in het gezeldschap van een stralende zon en helblauwe hemel. Ik draaide me nog eens om, liet het beeld van wat ik juist gezien had even bezinken en stond 30 seconden later bij de telefoon om de ouders te verwittigen: de shoot moest vandaag doorgaan. Zelden heb ik zo’n goede ideëen als toen. Een half uur later ben ik Yorben gaan halen en hebben we een eerste sessie gedaan in de natuur. Braaf dat dat manneke was! Zo goed dat hij meedeed, zonder morren, zonder klagen… En dat terwijl het – ondanks het goede weer – eigenlijk best wel koud was.

De bedoeling was om nog een sessie te houden in ‘t Sas, steenfabriek, maar daar konden we enkel woensdagnamiddag terecht, dus kon die pas vier dagen later doorgaan. In de regen, volgens het weerbericht. Maar goed, de steenfabriek is overdekt, dus zijn er binnen wel wat mogelijkheden. Gelukkig voor ons hadden de weerberichten het eigenlijk over aprilse grillen, waardoor stortbuien en periodes van zon elkaar fijn afwisselden. De shoot in de steenfabriek was dus ook “rond de steenfabriek” en tussen stortbuien kunnen doorgaan. Het was nog kouder die dag, maar toch had ik ook die dag weer een rustig meewerkende jongen bij om mee te werken.

Een geslaagde shoot met geslaagde foto’s en zo is iedereen weer tevreden!