Everything has a reason

Ach. De merel heeft uiteindelijk meer geluk gehad.

Wanneer de merel langzaam aan
Zielig aan de kant blijft staan
Niet achter wormen aan kan gaan
Dan weet je dat je stilletjes aan
Het gras te lang hebt laten staan
En doe je er dus best wat aan
Zo kan de merel eten gaan.

Een zonnige dag. Dat is wel het minste dat je kunt zeggen van die zaterdag waarop ik de foto’s van eerste communikant Arne ben gaan nemen. Om het met de woorden van een ander te zeggen: een perfect blauwe lucht zonder een enkele witte streep.

En warm! Echt. Maar heerlijk om een tijdje buiten te kunnen zijn. En wanneer je dan de luxe hebt om met een fotogeniek kind op stap te zijn, is de kans op een paar toffe foto’s des te groter!

Dus. Eerste communieshoot gedaan van het broertje van Yara. De planning was om de hele shoot in 1x te doen, maar in die tijd besliste het weer daar anders over.

Vrijdagavond keek ik naar het weerbericht en zag dat het niet goed was. We hadden afgesproken om woensdagnamiddag de foto’s te gaan nemen, maar het weerbericht leerde me dat er helemaal geen grijntje goed weer te bespeuren zou zijn die week. Tja. Natuurfoto’s zouden dus niet echt door kunnen gaan: ik ga geen eerste-communiekantje door de modder en nat gras jagen.

Zaterdagmorgend werd ik wakker in het gezeldschap van een stralende zon en helblauwe hemel. Ik draaide me nog eens om, liet het beeld van wat ik juist gezien had even bezinken en stond 30 seconden later bij de telefoon om de ouders te verwittigen: de shoot moest vandaag doorgaan. Zelden heb ik zo’n goede ideëen als toen. Een half uur later ben ik Yorben gaan halen en hebben we een eerste sessie gedaan in de natuur. Braaf dat dat manneke was! Zo goed dat hij meedeed, zonder morren, zonder klagen… En dat terwijl het – ondanks het goede weer – eigenlijk best wel koud was.

De bedoeling was om nog een sessie te houden in ‘t Sas, steenfabriek, maar daar konden we enkel woensdagnamiddag terecht, dus kon die pas vier dagen later doorgaan. In de regen, volgens het weerbericht. Maar goed, de steenfabriek is overdekt, dus zijn er binnen wel wat mogelijkheden. Gelukkig voor ons hadden de weerberichten het eigenlijk over aprilse grillen, waardoor stortbuien en periodes van zon elkaar fijn afwisselden. De shoot in de steenfabriek was dus ook “rond de steenfabriek” en tussen stortbuien kunnen doorgaan. Het was nog kouder die dag, maar toch had ik ook die dag weer een rustig meewerkende jongen bij om mee te werken.

Een geslaagde shoot met geslaagde foto’s en zo is iedereen weer tevreden!

Een volledige emmer stenen, dat is wat we tussen de groene sprieten van het ontluikende grastapijt hebben uitgehaald.
En een halve emmer ongewenste plantjes die we niet hadden gepland, maar toch ook hun deel van de grond aan het opeisen waren en zo de jonge grassprietjes verdrongen.

En da’s nog niet alles, maar we zijn ermee gestopt voor vandaag.

Gras gegroeid.
Plantjes geplant.

Nu nog een barbecue en ‘t is helemaal af.

"Jawel! Kijk, daar, tussen het onkruid, zie je, hier en daar wat."
Nog efkes…

… maar dan groen deze keer. Niet van dat type dat smelt bij het zien van de eerste zonnestralen.
Je ziet het niet, maar over het zwarte zand verspreid liggen graszaadjes uit te komen.
Nog twee weken en we kijken op lekker sappig lichtgroen gras wanneer we de rolluiken opendoen.

Heerlijk, die lente, toch?

Vorige maand stonden er veren op de voorruit.
Vorige week was het gras.
En vandaag sneeuwt het.

En binnen een paar dagen begint de lente. Zogezegd.

-4,5°C. Weet je, ik voelde me net als in die old-timers in de Efteling. Je moet wel sturen, maar uiteindelijk beslist de baan welke richting je uitgaat. Dat had ik deze morgen. Ik stuurde wel in de juiste richting, maar uiteindelijk volgden de banden gewoon de sporen die door de sneeuw waren getrokken.

Normaal gezien erger je je rot aan tractoren op de weg. Nu denk ik dat de tractoren-bestuurders het op hun siskes kregen omdat zij voor de verandering wel aan volle snelheid door de sneeuw konde cruisen en uiteindelijk bijgevolg achter de file terecht kwamen.

Tenzij je zo van die zotten hebt op winterbanden die dan ook nog eens moeten kunnen showen dat ze die banden hebben liggen en dus veel sneller dan iemand anders over de gladde wegen kunnen razen – waaronder het voorbijsteken in een met ijs bedekte bebouwde kom waar de weg amper 2 auto’s breed is vrijgemaakt…

Op rotondes blijkt vervolgens dat computerspellekes toch niet zo erg slecht zijn als dat men wil beweren en komt de weinige race-ervaring die ik in dergelijke games heb opgelopen, toch van pas terwijl ik de slippende auto de juiste richting instuurde net zoals ik deed in de games toen ik tegen 250km/h door de bocht ging en ervoor probeerde te zorgen dat ik niet van de baan ging en zo tijd verloor. Nu ging ik tegen 25km/h door de bocht en probeerde ervoor te zorgen dat ik niet van de baan ging om zo niet in de gracht te belanden.

Oh, en "we strooien wel, maar er is te weinig verkeer om het zout met de sneeuw te mengen" is toch niet helemaal de reden waarom de meeste wegen gewoon niet vrij zijn. Dat merk je wanneer je op een lange rechte baan van de ene gemeente in de andere terecht komt en waar plots de weg van ijzig glad naar kurkdroog overgaat. Of wanneer je in een straat (de onze) komt waar de sneeuw gewoon 30cm hoog ligt en waar je je auto dus letterlijk in vastrijdt. Niet erg hoor, zeker niet wanneer je je vastrijdt net voor je eigen huis. Dan laat je je auto in het midden van de straat staan en begin je die sneeuw errond weg te schuppen, om vervolgens losgeduwd te kunnen worden door je vriendelijke buren en waarna je zelf nog wat ander volk in dezelfde situatie gaat losduwen.

En ik, ik amuseer me kostelijk.