Een geweldige dag was het vandaag. Tijdens de stoet die van de Nieuwe Kaai naar de Grote Markt ging, konden de vele gelukkige kindergezichtjes de Sint weer begroeten en kregen ze snoepjes en vooral veel mandarijntjes van de Zwarte Pieten.

Op de markt maakte de Knetter Kids band er een groot feest van. De Sint vertrok terwijl er kadootjes onder de kinderen werden verdeeld.

Na vele jaren dienst zit het er op voor hem. Altijd maakte hij het mogelijk om een glimlach vol verlangen op de gezichtjes van de kinderen te toveren.

Omdat hij er volgend jaar niet meer zal bijzijn, is er heel wat in elkaar gestoken om hem te bedanken. Tekeningen, teksten, bedankjes van alle medewerkers.

Zelf ben ik in klei gedoken en heb er de figuren van Sinterklaas en Zwarte Piet gemaakt die hem bedanken voor alle mooie jaren. Ze wuiven hem uit op zijn reis naar andere avonturen.

Dag Sinterklaas! En bedankt!

Nicolaas van Myra

De man achter Sinterklaas is Nicolaas van Myra. Historisch gezien was hij een Lycische bisschop uit de door Grieken bewoonde antieke stad Myra die nu in Turkije ligt. Dat is een feit. De mythe vertelt dat hij drie kinderen uit de dood heeft gered. Daaruit is het kinderfeest ontstaan. De Zwarte Pieten zijn later aan het verhaal toegevoegd. Ook dat is een feit. Al zijn er een tiental verschillende interpretaties over de oorsprong van Zwarte Piet.

In het begin kwam er maar één Zwarte Piet voor in het verhaal. In de loop van de geschiedenis gaat de oorsprong hiervan van een overwonnen duivel met een roe, via de god Wodan met zijn zwarte raven, over een Italiaanse schoorsteenveger, naar een Franse harlekijn of een Italiaanse Befena die ook met roet besmeurd is en kadootjes door de schoorsteen brengt.

Welke interpretatie je ook neemt, je ziet duidelijk dat zwart de rode draad is door het ontstaan van Zwarte Piet. Waarschijnlijk is Zwarte Piet van oorsprong echter een Ethiopisch jongentje, Piter, dat door Nicolaas van Myra werd vrijgekocht en nadien door hem werd opgevoed, hetgeen zelfs een erg vriendelijke interpretatie is. De interpretatie van blanke medewerker die zwart is geworden van het roet, is degene die op dit moment gevoerd wordt. Dat er tegenwoordig niet meer één maar vele Zwarte Pieten rondlopen, is omdat een stoet van twee man niet echt bezienswaardig is…

Tot zover is er geen racisme te bespeuren. Slechts recent is de interpretatie van het racisme op de koloniale zwarte slaven toegevoegd, hoewel het koloniale tijdperk van ver na Nicolaas van Myra dateert.

Racistische kenmerken

Alle racistische kenmerken die je her en der hoort en leest, zijn eigenlijk allemaal verkeerde projecties en gevoed door kortzichtige waanbeelden. Wanneer je een stap terugneemt en er nuchter over denkt, dan kun je zien dat in het hele kinderfeest geen vleugje racisme zit, wel integendeel.

1. Een blanke man die zwarte slaven drijft.
   Zwarte Pieten werken voor Sinterklaas, maar zijn zijn slaaf niet. Elke Zwarte Piet kan op elk moment beslissen om te stoppen met werken voor Sinterklaas. Bovendien is strikt gezien de Hofpiet – zelf een Zwarte Piet – de baas van de Zwarte Pieten. Als een soort onderaannemer, een consultancy bureau worden ze ingehuurd door Sinterklaas omdat deze het vele werk niet meer aan kan. En sinds wanneer is een blanke werkgever die zwarte werknemers aanneemt plots een slavendrijver?
2. Het zijn toch weer de negers die het vuile werk moeten doen
   Waaruit besluit je dat de Zwarte Pieten negers zijn? Lang niet alle Zwarte Pieten zijn zwart-afrikanen, in tegendeel. De meesten zijn blank. Maar er zijn ook zwart-afrikanen bij. Of noord-afrikanen. Er zijn zelfs Chinese Zwarte Pieten. En dat is net het mooie aan het Sinterklaasfeest. Het doet er niet toe of je blank bent, geel, bruin of zwart. Wanneer je eenmaal een schoorsteen bent ingeweest, is er geen verschil meer. Je bent zwart. Van het roet. En elke Zwarte Piet is gelijk. Er is geen sprake van racisme, haat of tweedracht. Er is enkel eenheid, verdraagzaamheid en samenhorigheid. En dat is de boodschap van Sinterklaas. Iedereen is gelijk en niemand voelt zich beter dan een ander.
3. Zwarte Pieten en hun apengedrag komt racistisch over. Een duidelijke verwijzing naar de racistische verwijzing dat negers zwarte apen zijn.
   Zwarte Pieten gedragen zich speels, zoals een kind. Kinderen herkennen een stuk van zichzelf in een Zwarte Piet: het speelse karakter, de ondeugendheid, de vrolijkheid. De verwijzing is hier naar het kinderlijke en heeft niets racistisch in zich.
4. Zwarte Pieten zijn met de dikke, rode lippen, zwart kroeshaar en gouden oorringen een karikatuur van de zwarte slaven
   Clowns hebben ook kroeshaar. Dat van Zwarte Piet is gewoon zwart door het roet. Clowns hebben ook rode lippen. Net zoals knappe jongedames die zich opmaken voor een feest. Die kleuren hun lippen ook rood en dragen ook grote gouden oorringen. Niet omdat het een teken is van slavernij, wel omdat ze zich mooi willen maken. Een Zwarte Piet situeert zich ergens ertussen: hij (of zij!) ziet er vrolijk, kleurrijk en feestelijk uit en heeft tegelijk de functie van een clown om een vrolijke sfeer neer te zetten. Bovendien, lang niet elke Zwarte Piet draagt gouden oorringen.

Conclusie

Mensen zien overal racisme als ze willen. Van Disneyfilms tot liedjes van K3. Het is erg jammer dat het Sinterklaasfeest wordt afgeschilderd als racistisch terwijl het een kinderfeest is dat eigenlijk verdraagzaamheid en gelijkheid tussen alle volkeren verkondigt. Stop dus met het zoeken naar onterechte beschuldigingen en geniet gewoon van de lachende kindergezichtjes op het moment dat de stoet voorbij komt met vrolijk dansende clowns en een oude circusdirecteur op z’n paard…

Alleen had Sinterklaas een verontrustende boodschap vandaag:

Ik hoop dat alle dove kindertjes een computer hebben. Daar kunnen ze zaterdag wel de gebarenpiet op zien http://t.co/zCutizdx

November 9, 2011 13:21:58 via TweetDeckReplyRetweetFavorite

@SintNicolaas

SintNicolaas

Inderdaad. Blijkbaar haalt men de Gebarenpiet van het scherm en wordt hij die tijdens de doortocht van Sinterklaas via gebarentaal alles vertaalt voor de dove kinderen, volledig digitaal. Sinterklaas vindt dat je de beleving van de doortocht mist wanneer je via je laptop moet kijken en gaf de tip aan gezinnen met dove kinderen een beamer te installeren en het Internetbeeld te projecteren.

Meteen kwamen er reacties van verschillende mensen die deze tip serieus namen en spontaan aanboden om hun beamer uit te lenen of op te stellen zodat dove kindjes de intocht goed kunnen volgen. De actie groeide onmiddellijk uit tot een ware benefiet, die zelfs door de Stichting Tolknet gesteund wordt. Op initiatief van Sinterklaas kunnen geïnteresseerden laten weten via de hashtag #beamerpiet dat ze een beamer ter beschikking hebben om dove kinderen toch nog op groot scherm te laten genieten van de doortocht van Sinterklaas.

Vanaf 12u zal via de sites Z@ppelin.nl of Z@APP.nl de Gebarenpiet te zien zijn.

Sinterklaas bestaat. Via de hashtag #beamerpiet.

Onze niet-alledaagse huwelijksreis naar IJsland begon ‘s ochtends erg vroeg. Ruim op tijd kwamen we op de luchthaven in Brussel terecht, midden in een spontane staking die onze vlucht had afgelast. Halsoverkop werden we naar Schiphol gestuurd waar we niet eens zeker waren of we al dan niet konden vertrekken. De reizigers die er net voor ons arriveerden, kregen te horen dat het vliegtuig volgeboekt was. De laatste twee plaatsen waren net door een herboeking ingenomen. Onze herboeking.

Met een halve dag vertraging kwamen wij dus toch toe in het prachtige, steenkoude en winderige IJsland. We keken vooral erg uit naar Jökulsárlón, een meer waarin enorme stukken ijs afkomstig van een gletsjer liggen als blauw-witte ijsbergen, bestrooid met wat as van Grimsvötn. Ook de aanblik van papegaaiduikers wilden we zeker niet missen. Deze vogels hebben wat weg van papegaaien die waggelen als pinguins en ook wat onhandig rondvliegen. Verder hebben we vooral genoten van het landschap dat elke vijftig kilometer grondig veranderde, het ergens onderweg picknicken op een uitgestrekt zwart strand en het wandelen in een krater die nog rookt van de vorige uitbarsting twintig jaar geleden.

Onze enige vrees was dat we last zouden ondervinden van de Katla, de grootste vulkaan in Europa die momenteel op uitbarsten staat. Gedurende de twee weken op IJsland hebben we er niets van gehoord. Tot op de luchthaven. Het vliegtuig dat ons terug naar huis ging brengen, had de naam “Katla” gekregen.

Ondertussen heeft de vulkaan trouwens heel eventjes kort van zich laten horen. Een gigantische hoeveelheid gletsjerijs is gesmolten en de vloedgolf die hiermee gepaard ging, heeft een 180m lange brug weggespoeld en de zwarte vlakte onder water gezet waar we twee weken eerder nog rustig aan het picknicken waren…

crossposted op pixum, bekijk alle posts van IJsland

9 juni: Keflavik vanuit Brussel via Schiphol
10 juni: vatn
11 juni: onder de vulkanen
12 juni: in zwart en as
13 juni: Mikey Blue Ice
14 juni: dipje
15 juni: puffins
16 juni: rook
17 juni: visvoer
18 juni: ieder om beurt
19 juni: stralend
20 juni: witte bergen
21 juni: tropisch
22 juni: rustig aan

De zon straalde door de raam op ons gezicht. We deden onze ogen open op wat de laatste dag in IJsland zou worden. De reisgids voorzag dat we vandaag in Reykjavik zouden blijven, maar we wisten sinds Akureyri dat de stad niet echt voor ons was. We besloten dus om terug te rijden naar enkele bezienswaardigheden en wandelingen die we gisteren niet meer konden doen wegens tijdsgebrek.

Een heel eind terug betekende een bezoek aan de langste basaltzuilenrij op IJsland, waar we al snel van wegreden richting het domein waar de Eldborg explosiekrater lag. Dit ding is plots ontstaan in een enorme vlakte waar lava het nodig vond om naar de oppervlakte te komen en een gat van een paar honder meter te slagen.

Aan het begin van de wandeling moesten we over een brug. Een aantal IJslanders waren net bezig met het afbreken ervan, al verraadden de houten planken in hun aanhangwagen wel dat het om een onderhoud ging. We konden nog net over.

Het was een tocht van twee uur door het begroeide lavaveld die tijdens de uitbarsting was ontstaan. Ook zijn we op de krater geweest. Met een rand van anderhalve meter breed en een sterke wind was het vooral beangstigend om daar bovenop te staan. Al snel hadden we de steile klim naar beneden ingezet om terug op de vaste grond en een hele tijd later bij de auto te geraken.

Terug aan de brug waren de mannen net de laatste hand aan het leggen aan de brug. Die IJslanders weten wel wat doorwerken betekent. In een paar uur een brug herstellen, dat wil ik ze in België wel zien nadoen.

Met zicht op een bende paarden in de zon hebben we in de auto gepicknickt en reden dan verder naar Reykjavik. We hadden twee keuzes: rechtstreeks via de tunnel onder Hvalfjörður of het hele fjörd rond. Dit laatste konden we doen wanneer we nog wat tijd over hadden. Wat dacht je. We waren met vakantie. Natuurlijk hadden we tijd over! En wat waren we blij dat we niet voor de donkere duisternis hadden gekozen: het fjörd baadde in de zon en leefde prachtig op. We hebben onze tijd rustig genomen en kwamen ‘s avonds vrij vroeg aan in Reykjavik. Daar hebben we eerst de auto nog wat gewassen. Dan hebben we gegeten in een steakhouse waar ze een puffin- of whale-menu hadden. Hoewel net die menu’s ons naar binnen hadden gelokt, hebben we uiteindelijk niet voor de puffin, maar voor vis gekozen. Monkeyfish.

Rustigaan zonder al teveel haast reden we de luchthaven op. We hebben er nog een paar uur zitten wachten alvorens we konden inchecken en richting vliegtuig konden wandelen.

Voor en tijdens deze reis hebben we steeds gedacht aan hoe we misschien zouden vast komen te zitten doordat de Katla op uitbarsten stond. Die Katla zou onze plannen danig in de war kunnen sturen. Maar, behalve een paar aardbevinkjes, hielt ze zich redelijk rustig. Tegen het einde van de reis dachten we er zelfs niet meer aan dat de vulkaan ons net op het laatste nippertje zou kunnen vasthouden op de luchthaven, en dat voor enkele weken.

Toen we naar het vliegtuig wandelden echter, zagen we dat de Katla toch nog ging beslissen over onze terugkeer. Het vliegtuig dat ons moest terugbrengen, had de naam Katla gekregen.

Uiteraard waren we blij dat we een paar uur later veilig in Brussel aan kwamen, al hadden we het niet erg gevonden wanneer de reis nog een weekje langer had geduurd

Een idee waar ik al langer mee speelde: wanneer je in een land bent waar de zon nooit onder gaat, moet je toch eens een midzomernacht gezien hebben. En deze dag was ideaal daarvoor. De lucht was helder, het uitzicht was grandioos en er stonden in de verste verte geen obstakels in de weg zodat je de zon tot aan de horizon kon blijven volgen.

“Nooit ondergaande zon” is trouwens niet echt waar: ze ging rond deze tijd wel onder gedurende twee uur, maar echt donker zou het niet worden.
Om half 1 ben ik dus opgestaan en naar buiten getrokken. Er stond een sterke en gure wind. De wereld in de wijde omgeving was verpletterend stil. En er was heel wat omgeving om verpletterd te worden. Op die paar vogels na dan, waarschijnlijk omdat ik hen had wakker gemaakt tijdens mijn tocht naar de verlaten weg, waar ik een nog beter overzicht had. Camera in de aanslag terwijl ik de zon meer en meer achter een bergformatie zag kruipen. Echt spectaculair zijn de foto’s niet: het lijkt op een gewone zonsondergang. Alleen het uur verraad het ongewone tijdstip. Na enkele minuten was er geen zon meer en op het moment dat de laatste zonnestraal achter de berg verdween, kreeg de hemel een ochtendgloed. De zonsopgang was ingezet. Toch heb ik niet meer gewacht tot de zon twee uur later weer zou opkomen. Er viel nog een beetje te slapen.

De boerderij had een prachtig zicht op Snæfelsjökul. Onze ontbijtplaats had ramen langs alle kanten, zodat we konden ontbijten in het midden van het prachtige landschap. Met toch een beetje spijt verlieten we deze plaats en trokken verder, door een erg heuvelachtig lavaveld waarbij we op een paar seconden drie meter moesten klimmen om vervolgens over de top een bocht te nemen die niet alleen erg scherp was, maar ook stijl naar beneden. En zo ging het voor minstens een half uur verder. In het midden van dat lavaveld, aan de rand van de zee, stond een vuurtoren met een opschrift in Comic Sans en een extreem krachtige wind. Op de terugweg door het lavaveld stopten we bij een plaats waar een heus tropisch zandstrand lag. Het lichtbruine zand gaf een vreemde aanblik omdat we gewoon waren aan het zwarte zand. Het heldere, blauwe water maakte het zuidtropische plaatje bijna compleet. Alleen de palmbomen en bikini-meisjes ontbraken. Als er al meisjes rondliepen hier, waren ze vooral erg ingepakt in dikke jassen en warme mutsen.

Een volgende wandeling trok naar Dritvik, een ooit erg drukke havenplaats maar wat nu meer weg had van een spookslot, langs stukken aangespoeld schip dat een honderdtal jaar eerder op de klippen liep en bergschapen die ons dwaas aankeken terwijl we voorbij liepen. We hebben er gepicknickt in gezelschap van een pas aangemeerde bus Duitsers – die heus niet de hele wandeling maakten die wij hebben gemaakt, pech voor hen – en vonden een “DAAG WIJ 4 ?” op de achterkant van de auto in het vuil geschreven.

Oh, het is niet omdat ik er niet meer over schreef, dat ze er ook niet meer geweest zijn. De vier vrouwen zijn we nog steeds elke dag tegen gekomen. Zo konden we onze ervaringen wat uitwisselen. Hier en daar staan ze zelfs in de verte op de foto’s, hebben we later ontdekt.

Voor de tweede grote wandeling van vandaag hebben we even getwijfeld. Uiteindelijk hebben we ze toch gedaan om tussen twee enorme rotsblokken in het landschap te wandelen. Een wandeling van toch weer meer dan twee uur.

De derde wandeling die vertrok in Arnarstapi en via merkwaardige erosie liep, hebben we niet helemaal afgemaakt. We hadden genoeg gewandeld voor vandaag. Op de klif hebben we wat in het gras gezeten, kijkend naar de meeuwen en andere vogels die rakelings voorbij kwamen gevlogen.

Op weg naar Bjarg in Borgarnes, onze laatste slaapplaats, stopten we nog even bij een zandstrand vlak bij een zwart kerkje, maar ook daar zijn we wat weggejaagd door een bende toeristen die de rust kwamen verstoren. Onze spullen hebben we in onze kamer gelegd en dan op zoek gegaan naar een eetplaats. Er was er slechts één eetgelegenheid in het dorp en gelukkig was het ongelooflijk goed en verzorgd.

Even leek het erop dat het goede weer van de vorige dag het voor bekeken had gehouden. Na een heerlijk uitgebreid ontbijtbuffet trokken we verder door het dal waar dreigende wolken aan het samenpakken waren, klaar om een nieuwe regenaanval te lanceren. Al hebben ze zich uiteindelijk bedacht: naarmate we verder Snæfellsnes introkken, klaarde de lucht weer stralend blauw en konden we in de verte de besneeuwde toppen van Snæfellsjökull zien, die toch nog behoorlijk van ons vandaan lag. De witte toppen waren prachtig om te zien en het was heerlijk dat ze de hele dag in het zicht bleven.

Op één van de haltes hadden we een magnifiek vergezicht over Álftafjörður, de vele schiereilandjes en in de verte het havenstadje Stykkishólmur waar je zo naartoe zou kunnen springen mocht er geen halfgezonken piratenschip in de weg liggen.

In Stykkishólmur hebben we een gezellig en lekker restaurantje gevonden. Na de lunch wandelden we verder naar het hoogste punt: een vuurtorentje bovenop een harmonie van basaltzuilen. Onderaan lag de vertrekplaats van een veerboot die ook auto’s kon verschepen. Die was nogal in trek, gezien het grote aantal auto’s die stonden te wachten.

Ergens onderweg, dieper Snæfellsnes in, werden we tegengehouden door een knap jong ding die samen met haar partner een klein probleempje had. Ze zat bijna zonder brandstof en vroeg ons waar het dichtstbijzijnde tankstation was. Ik hoop voor haar dat ze mijn aanwijzingen correct heeft opgevolgd: hoewel het nog een eind rijden was, zou ze dat wel gehaald hebben. Wanneer ze haar eigen suggestie gevolgd zou hebben, was ze de eerste paar honderd kilometer niets tegengekomen dat ook maar een beetje weg had van een tankstation.

We klommen verder de heuvel op en kregen zo een mooi uitzicht op Helgafellsvatn aan de ene kant, de zee aan de andere kant en ergens tussenin een aantal velden en een gezin met vier en een half kind dat per sé aan planking wilde doen op een zonnewijzer met een ijzeren pin in het midden. Goed zot, die hoogzwangere vrouw.

Via een lavaveld met daarin andermaal een rode berg en een picknikplaats aan een prachtig meer omringd door besneeuwde bergtoppen, kwamen we bij Suður-Bár, onze volgende slaapplaats die de zee in z’n achtertuin had liggen. Deze locatie is veruit de mooiste van de slaapplaatsen waar we tot hier toe verbleven. Zicht op besneeuwde bergtoppen links en de open zee rechts. Adembenemend…

Voor ons avondeten besloten om even terug te rijden naar de picknick tafel aan het meer met zicht op de bergen en aten we onze boterhammekes op onder het goedkeurend oog van een aantal vogels die zich maar al te graag op de restjes wilden storten…

Terwijl we door een prachtig dal reden, straalde de zon boven ons en kleurde de hemel heerlijk blauw. We waren al bijna vergeten hoe “mooi weer” eruit zag. En hoewel het toch nog maar amper 12 graden was, voelde de zon heerlijk warm aan.

Picknicken deden we bij een standbeeld van een zekere dichter Stephan G. Stephansson, maar dat weet ik ook nog maar net. De picknickplaats lag vrij hoog en dus waaiden we er bijna uit onze sokken. En hoewel de zon erg haar best deed om voor een aangename warmte te zorgen, de ijzige wind koelde alles behoorlijk af waardoor we snel terug in onze warme auto kropen en verder reden. Gravelwegen en mooie dalen leiden ons naar een tufkerkje, erg zwart en volkomen oninteressant waardoor we ook niet van plan waren voor de inkom te betalen, al was het maar omdat we nog steeds geen halve kroon op zak hadden.

We trokken verder via Blönduós richting een basaltformatie dat sterk leek op een ruïne van een middeleeuws kasteel. Verder baanden we ons een weg door de hevige wind naar een wit-grijze rots die eigenlijk gewoon grijs is maar z’n witte plekken dankzij veelvuldige vogelproductie kreeg. De volgens Tine wilde paarden onderweg op de rijbaan waren volgens mij gewoon tamme die vonden dat ze hetzelfde recht genoten als de schapen, om zich aan de andere kant van de omheining en op de weg te begeven. Tenslotte brachten we nog een bezoek aan een plaats waar je zeehonden kon spotten. Die beestjes daagden ons gewoon uit door hun kopjes even boven water te steken, ons genoeg tijd te geven om de camera te richten en op het moment dat we klaar waren om ze te filmen/fotograferen doken ze weer onder om een paar meter verder opnieuw boven te komen. En nog durfden ze ons recht in onze ogen te kijken.

Onze slaapplaats was een manege deze keer. Gauksmyri rook naar paard en binnen hingen alle muren vol afbeeldingen van paarden, hoefijzers, de kasten vol paardaccessoires… Het eten was er in buffetvorm: zalm, kip, lam, steak van koe en paard en zelfs walvis. Uiterst verzorgd, eenvoudig en heerlijk klaargemaakt. Walvis smaakt wel speciaal en is niet meteen voor herhaling vatbaar.

Onze eerste stopplaats hadden we een dag eerder in het toeristisch center van Húsavík op een foto aan de muur gezien. Goðafoss is een waterval die gesplitst is in twee grote en twee kleine watervallen. Veel gefotografeerd en overal in IJsland terug te vinden op foto’s die her en der in de gebouwen worden opgehangen. Ook de wandeling ernaar toe was weer de moeite ook al was ze niet zo lang.

Ondertussen waren we zonder brood gevallen. De vorige dag was een feestdag en wij hadden daar niet op gerekend. Het aanbod in het winkeltje bij de waterval was niet erg uitgebreid en we moesten nog redelijk wat zoeken naar het brood. En een beetje chocolade. En een pluchen papegaaiduiker die toch wel te schattig was om te laten liggen.

Aldeyjarfoss was de volgende die op het programma stond. Hiervoor moesten we eerst over een lange gravelweg om dan voor een gesloten poort te komen staan. De poort luidde het begin van een F weg aan, een weg door het binnenland en onze wagen was niet geschikt om daarover te rijden. De brochure zei echter dat we gerust nog een deel konden doorrijden en na lang twijfelen, waagden we het erop: we openden de poort en reden de F-weg op. Tot we een paar meter verder weer zo’n poort tegen kwamen en de weg alleen maar grimmiger werd. Ons idee om de auto te laten staan en de drie kilometer te voet verder te gaan, werd afgevoerd door de striemende regen waardoor terugkeren de enige optie leek. Heel erg jammer, want Aldeyjarfoss lijkt wel de moeite.

Ergens onderweg hebben we langs de kant in de auto onze boterhammetjes opgegeten terwijl de regen het vuil op de wagen nog erger deed vastkleven. En omdat Akureyri als volgende op de planning stond, zijn we eerst onze spullen gaan afzetten in onze slaapplaats en dan de stad ingetrokken om de auto te wassen -’t was nodig-, wat souvenirs te kopen en een ijsje te eten. Tine wilde softijs. Ik niet, mij is altijd geleerd dat dat gevaarlijk is voor bacteriën waardoor ik een lekker gewoon ijsje nam. Afin. een behoorlijke ijs, want de bollen hadden een diameter van zeven centimeter.

Eten hebben we bij onze slaapplaats gedaan. Ervaring had geleerd dat ze daar altijd heerlijk eten klaarmaakten. In dit geval liet onze ervaring ons in de steek. De champignonsoep was meer champignonpudding, de kip en met kippenkruiden bestrooide frieten dreven in vet met champignons en het ijs achteraf was ook niet te eten. Om deze culinaire catastrofe te verwerken, maakten we een korte wandeling in de buurt.

Ondertussen begonnen de darmen van Tine behoorlijk van zich te laten horen. Inclusief diarree en al. Vandaag was het haar beurt om plattekes en behoorlijk bleek haar bed in te kruipen. Het softijs had z’n werk gedaan…