Everything has a reason

Het derde aangetekend schrijven was er geen van de advocaat. Het was van het bedrijf zelf.

AANGETEKEND

Geachte heer,

in bijlage ons factuur xxxxxx voor de erelonen en kosten van onze raadsman teneinde uw reacties van het internet te laten verwijderen.

Vriendelijke groet,
[naam van de grote baas]

Deze keer ben ik dus hulp gaan inroepen. Het heeft lang genoeg geduurd dat ik zonder juridische ondersteuning aangetekende brieven heb gestuurd. Juridisch gezien had ik eigenlijk de eerste brief van de advocaat moeten negeren. Niet alleen heb je 2 weken om een aangetekend schrijven te gaan halen – dus “de dag nadien” moeten reageren is geen geldige termijn – het genoemde artikel heeft inderdaad enkel betrekking tot privé personen, niet op bedrijven. Bovendien heb ik hen niet beschuldigd van niet-gebeurde misdaden. Het enige waar ik over heb geschreven, waren mijn ervaringen met het bedrijf.

Echter, deze aangetekende, onterechte factuur moet ik wel beantwoorden. Negeren staat eigenlijk gelijk met het stilzwijgend aanvaarden ervan. Met juridische hulp is mijn aangetekend antwoord zo:

AANGETEKEND

Geachte heer,

Uw factuur met nummer xxxxxxx dd 18 augustus 2010 heb ik goed ontvangen.

Het spreekt voor zich dat de door u gemaakte kosten niet op mij verhaald kunnen worden.

De voormelde factuur dien ik dan ook te protesteren.

Ook wijs ik u er op dat indien ik genoodzaakt word verder met u over deze onterechte factuur te corresponderen, ik gedwongen zal zijn om bij u administratiekosten in rekening te brengen ten belope van 20 EUR per pagina.

Huidig schrijven wordt u gericht onder voorbehoud van alle rechten en zonder enige nadelige erkentenis.

Met vriendelijke groeten,

Mijn antwoord is ondertussen afgeleverd.

AANGETEKEND

Vrijdag 13 augustus 2010

Geachte Heer,

Ik stel vast dat u inmiddels de betreffende blog ontoegankelijk heeft gemaakt.

Dit is een stap in de goede richting, doch onvoldoende, daar ik, bij het ingeven van de naam van cliënt, vaststel dat uw blog nog steeds de tweede hit op GOOGLE is.

Uw lastercampagne is dus nog publiekelijk zichtbaar – weliswaar gedeeltelijk. Het gedeeltelijk ontoegankelijk maken is niet voldoende. Elke verwijzing dient te worden verwijderd.

Ik stel u dan ook in gebreke er voor te zorgen dat er bij het ingeven van de naam van client er geen enkele verwijzing naar de inhoud van uw blog verschijnt. Indien dit enkel kan door de volledige inhoud van de blog te verwijderen, dan is dat zo.

Indien u hier niet op ingaat uiterlijk voor 17 augustus as., herneem ik mijn acties zoals aangekondigd in mijn vorig schrijven.

Het is inderdaad tijd dat u uw – naar eigen zeggen – kinderachtige praktijken stopzet en dat u zich terug gaat bezighouden met de champignons in uw hof of een of andere schoenenwedstrijd.

Oprechte groeten,
[naam van de advocaat]

ps: indien u opnieuw meent dat deze brief dermate interessant is dat hij met de rest van de mensheid moet worden gedeeld, hoeft u de moeite niet te nemen om mijn gegevens onzichtbaar te maken.

Alle verwijzingen waren van mijn website gehaald. Niks "gedeeltelijke" verwijdering, nee, volledig.
Dat ik de teksten dus niet "gedeeltelijk verwijderd" heb, maar wel "volledig", stuur ik als aangetekend retour. En gezien de opgelegde deadline weer zo absurd kort is, werd het bericht ook per e-mail verstuurd, al is daar tot op moment van schrijven geen antwoord op gekomen. Ook wanneer ik probeer telefonisch contact te leggen, blijkt mijnheer de advocaat verhinderd te zijn mijn oproep te beantwoorden. Gezien hij tegenwoordig regelmatige bezoeker is van deze website, hoop ik dat hij mijn antwoord door deze publicatie alsnog te lezen krijgt.

AANGETEKEND
PER GEWOON SCHRIJVEN
PER E-MAIL

Maandag 16 augustus 2010

Geachte heer,

Zoals u reeds hebt kunnen vaststellen, heb ik gedaan wat er van mij verlangd werd in uw eerste schrijven op 11 augustus 2010. Alle verwijzingen naar [naam van het bedrijf] op bermione.be zijn offline gehaald.

U stelt echter vast dat het ingeven van de naam van uw cliënt in Google, mijn website als tweede resultaat geeft. In bijlage vindt u een screenshot van de eerste pagina na het zoeken op “[naam van het bedrijf]” via google.be alsook die van google.nl. Zelf ben ik tot pagina 53 gegaan en nergens is er een verwijzing naar mijn blog te vinden. In de e-mail versie van deze brief stuur ik u ook als bijlage de eerste 10 pagina’s zoekresultaten.

Echter, ik spreek niet tegen dat er ergens op Google een verwijzing naar mijn site is. Deze is enkel te bereiken via het zoeken op zowel “[naam van het bedrijf]” als “bermione” en dit terwijl op bermione.be nergens het woord “[naam van het bedrijf]” meer voorkomt. De technologie die Google hiervoor gebruikt, heet “Google Cache”. Meer informatie hierover vindt u op de website http://www.googleguide.com/cached_pages.html
Google Cache zorgt ervoor dat indien een bepaald bericht of website offline gaat, de inhoud ervan toch nog te raadplegen is, hetgeen Google’s service verbetert. Gezien dit functionaliteit is van Google, kan ikzelf hier niets tegen doen.

De reden dat men de originele tekst alsook de verwijzing naar mijn website nog in Google terugvindt, is dan ook omdat ik door u ben verplicht de berichten offline te halen. Dit zorgt ervoor dat Google’s backup systeem – Google Cache – in werking treedt en de verwijzing van [naam van het bedrijf] naar mijn website in stand wordt gehouden. Uw voorstel om de volledige website offline te halen, gaat het daarom alleen maar erger maken omdat er dan zelfs geen enkele mogelijkheid meer is om de berichten ooit nog weg te halen uit de Google Cache.

Beter is om berichten te laten staan en de tekst ervan aan te passen door de naam “[naam van het bedrijf]” eruit te verwijderen. De volgende keer dat Google mijn website bezoekt, merkt deze dat de tekst gewijzigd is en zal de nieuwe tekst opslagen in de cache. Dit is de snelste manier om elke verwijzing naar mijn website via het zoekwoord “[naam van het bedrijf]” te verwijderen.

Omdat u mij verplicht op uw eis in te gaan voor 17 augustus 2010, zal ik deze brief ook per e-mail versturen. Indien u hierop voor maandag 16 augustus 2010 om 12u niet hebt gereageerd, veronderstel ik dat u nog steeds wil dat ik al het mogelijke doe om ervoor te zorgen dat de oorspronkelijke tekst van het Internet verdwijnt en dus bovenstaand voorstel uitwerk.

Hierbij wens ik u te vermelden dat de wet mij geenszins verplicht dit te doen. Niets verbiedt mij mijn ervaring met een bedrijf openbaar te maken. Het artikel waar u naar verwees in uw eerste brief stelt een reeks misdrijven strafbaar die een inbreuk vormen op het privé-leven, de reputatie of de eer van een persoon. Toch wil ik duidelijk maken dat ik niet van plan ben tegen te werken en mijn volledige medewerking wil verlenen om dit geschil zo snel mogelijk op te lossen. Er is dan ook geen enkele reden om mij aan te schrijven met de minachtende toon uit uw tweede brief, dit helpt geen van ons beiden vooruit. Indien ik van u niet over een bedrijf mag schrijven, dan kunt u er zeker niets op tegen hebben dat ik over de champignons in mijn tuin schrijf.

Hopend u van dienst te zijn, groet ik u.

Ondertussen is de link waar zoveel ophef over is gemaakt, uit Google verdwenen en wordt de cache stelselmatig geupdate – hetgeen bewijst dat mijn aanpak aan het werken is. Nog steeds ben ik overtuigd dat dit niet nodig was, temeer omdat al sinds de eerste aanpassing bij het zoeken op de naam van het bedrijf deze website niet meer op de eerste 53 pagina’s van Google te vinden was. Hiermee hoop ik dat mijnheer de advocaat nu tevreden is en mij verder met rust laat.

PER GEWONE BRIEF
dinsdag 10 augustus 2010
Betreft: [..]

Geachte Heer,

Ik word geraadpleegd door de bvba [naam van installateur] met maatschappelijke zetel te [adres]. Ik hoef u mijn cliënt wellicht niet voor te stellen. [inderdaad]
Mijn cliënt laat mij een aantal van de commentaren over haar firma lezen de welke u via uw website/blog www.bermione.be openbaar maakt en verspreidt.

Ik citeer een aantal van de door u gepubliceerde quotes:
[berichten van mij die in een hoge emotionele toestand geschreven zijn en dus niet zo netjes zijn]
Dergelijke aantijgingen in het openbaar verspreiden is pure laster, strafbaar gesteld in artikel 443 SW. U stelt zich daarmee bloot aan straffen tot één jaar opsluiting, los van de eventuele schadevergoeding aan de burgerlijke partij.

Ik stel u heden dan ook officieel in gebreke om onmiddellijk de integrale [naam van installateur] blog van uw website te verwijderen, bij gebreke waaraan ik zonder aarzelen een strafklacht met burgerlijke partijstelling in handen van de onderzoeksrechter zal neerleggen tezamen met een stakingsvordering bij de kortgedingrechter, gevolgd door substantiële schadeclaim.

Ik ga er vanuit dat u deze brief ontvangt op 11 augustus. Indien het per 11 augustus 18:00u niet verwijderd is, start ik met de hier boven beschreven gerechtelijke acties.

Met de meeste hoogachting,
[naam van advocaat]

Hoewel alles wat online stond klopte, niet verzonnen was en het dus geen "pure laster" was, heeft hij wel een punt. Ook ik heb me kinderachtig gedragen door in een staat van grote emotie uitlatingen online te plaatsen. Laat me wel zeggen dat het betreffende bedrijf mij ook gewoon had kunnen contacteren. Meteen een advocaat onder de arm nemen, mja. Het heeft zijn effect natuurlijk niet gemist. Al is het maar dat het heel toevallig is dat die brief mij nu al bereikt. Normaal gezien had ik die nooit voor 19u kunnen lezen, laat staan actie ondernemen.

Ook ga ik zijn raad opvolgen en zien welke stappen ik kan ondernemen tegenover het bedrijf op een volwassen manier: aangetekend schrijven, in gebreke stelling, test-aankoop…

Trosjes trotse torentjes troepen samen onder het groene deken. Kleine kabouterkasteeltjes worden één voor één of allemaal tegelijk verzwolgen door het toerende mes van de grasmachine. Wanneer ze het gras niet komen afrijden, moeten ze hier ook niet massaal komen wonen, stelletje verwende graskabouters.

Ach. De merel heeft uiteindelijk meer geluk gehad.

Wanneer de merel langzaam aan
Zielig aan de kant blijft staan
Niet achter wormen aan kan gaan
Dan weet je dat je stilletjes aan
Het gras te lang hebt laten staan
En doe je er dus best wat aan
Zo kan de merel eten gaan.

Het huwelijksseizoen komt er weer aan. Tijd dus om weer in actie te schieten en verzinnen wat we nu weer als huwelijkscadeau kunnen maken.

Het kado deze keer gaat naar Kim en Karel. Voor hen kwamen we op het idee om een groot, gevuld glas bier te geven. Het vullen van het glas gebeurt met een gele gel waarin we het geld stoppen. De afwerking bovenaan is met iets wit, slagroom of scheerschuim ofzo. Karel drinkt graag Duvel, dus kwamen we op het idee om een Duvelglas van 3L te gebruiken.

Het glas gingen we in de brouwerij in Puurs zelf halen. Nu moesten we nog verzinnen wat we erin gingen stoppen. Er waren verschillende mogelijkheden: haargel was de eerste keuze, maar 3L haargel ging een te kostelijke zaak worden. Het is immers de bedoeling om niet teveel geld uit te geven aan materiaal en zoveel mogelijk cash over te houden. Dan hebben we gedacht om zelf gelatine te maken en te kleuren. De kleurstof was geen probleem, dat kost niet veel, maar wanneer je weet dat je 2 blaadjes gelatine nodig hebt om 80ml te binden en 9 blaadjes gelatine € 1,50- kosten, dan weet je dat die prijs ook wel snel ging oplopen.

Na een tijdje zijn we op "decogel" uitgekomen – die gel waar men bloemstukjes in zet. Een heel erg klein zakje decogel, 50 gr, zou genoeg zijn om een hele emmer te vullen. De kleurstof moesten we apart gaan halen want die hadden ze niet meer. We hebben overwogen om plakkaatverf op te lossen in water en daar de korrels in te gooien, maar de vriendelijke mevrouw van het bazarke in Turnhout heeft ons dat ten stelligste afgeraden omdat die verf niet opgenomen zou worden door de korrels. Je zou eerder brokken met geel gekabbeld slijm ertussen krijgen. Ook niet echt de bedoeling. Zonder plakkaatverf zijn we terug naar buiten gegaan en naar een bloemenwinkel gegaan waar ze gele deco-kleurstof hadden.

Nu we het materiaal voor het "bier" hadden, moesten we nog iets verzinnen dat als schuim kon dienen. We hebben gedacht aan slagroom of scheershuim, maar dat verdwijnt na een tijdje en we hebben de kado een week op voorhand gemaakt. Geen goed idee dus. Isolatieschuim? Maar dat zou te hard worden en tijdens het uitbreken zou het glas misschien beschadigd geraken, terwijl het de bedoeling is dat ze het later kunnen gebruiken als vaas voor de ene of andere plant of snoepjes of eender wat ze zelf kiezen. Isomobolletjes! Dat was het, lekker vuil en toch ongevaarlijk. Een geweldig idee dat het bezoek aan de bloemenwinkel niet heeft overleefd. Daar hebben we namelijk het effect van niet gekleurde decogel gezien en dat was eigenlijk wit genoeg om als schuim te dienen. Dus: 2/3 geel gekleurde gel dient als bier, 1/3 niet gekleurde gel dient als schuim.

Uiteraard is het de bedoeling dat we daarin ook geld verwerken. Muntstukken, zodat het koppel nog wat telwerk heeft. Maar geen rosse muntjes. We zijn niet zo sadistisch aangelegd en bovendien zouden we dan teveel muntstukken hebben. Daarom werkten we uitsluitend met stukken van 1 en 2 euro.

Zo’n decogel water op laten nemen duurt enkele uren, maar niet de vijf die op het papiertje staat, misschien te danken aan het feit dat ik de aanwijzing helemaal niet gevolgd heb. Normaal moest ik korrels nemen, daar water op gieten, laten intrekken, nog water bijgieten, en zo tot de korrels volledig gezwollen waren. Ik heb berekend hoeveel korrels ik ongeveer nodig had (+navulling achteraf wordt ongeveer 20g voor 3L geel, 8g voor 1,5l wit), heb twee emmers gevuld (3l water die ik met een stuk of 15 druppels geel heb gekleurd – en 1,5l ongekleurd water) en daar de korrels gewoon in gedropt. Na een tweetal uur waren ze maximaal verzadigd en was er nagenoeg geen water meer over.

Een laagje decogel, een laagje muntstukken, en dat herhalen tot alle gele gel op was. Oorspronkelijk was het de bedoeling om het geel tot aan het midden van de letters te laten komen, maar daar hadden we teveel geel en te weinig wit voor gemaakt, dus hebben we het glas zo gevuld alsof je het hele flesje in het glas hebt leeggegoten. Het kleine beetje gele water dat nog over was, hebben we dan in het glas gegoten om de korrels nog wat vochtig te houden. Vervolgens hebben we de witte korrels aangebracht en het bleek dat de hoeveelheid perfect gepast was: het hele glas is tot aan de rand gevuld met decogel.

Eerlijk gezegd: ik ben zeer tevreden van het resultaat. Zeer mooi om naar te kijken, het koppel zal toch wat moeite moeten doen om het geld – àl de stukken – te recupereren, maar zal tegelijk niet erg lang bezig zijn en het is bovendien geen vuil werk.

Wel hebben we ons een beetje mispakt. Het glas is een week voor het huwelijk gemaakt. Op de dag van het huwelijk hebben we een aantal onverwachte effecten gezien. Ten eerste: het geld begon zwart uit te slagen. Roest, vermoed ik. Dat zorgt er tegelijk voor dat de gele gel niet meer fel geel, maar eerder een vuilgele kleur krijgt. Ten tweede is de gele kleurstof naar boven gekropen, waardoor de witte kraag eigelijk helemaal niet meer wit was. We hadden van in het begin een vlies moeten aanbrengen tussen de gele gel en de ongekleurde gel, bijvoorbeeld door middel van huishoudfolie. Wat ik nu heb gedaan, is stukken huishoudfolie tussen de half geel-geworden gel gestoken, opdat er toch nog een gevoel van schuim werd verkregen. Maar opmerkelijk was toch dat het geld mooi op z’n plaats bleef zitten. Zelfs na een twee uur durende rit over de Belgische wegen naar Kortrijk…

Het is heel moeilijk te kiezen voor wie deze keer mijn stem krijgt.

De CD&V, daar ben ik nooit echt voor geweest. Bovendien hebben ze de laatste drie jaar bewezen dat ze sinds Dehaene niet meer weten wat gedaan. Akkoord, hij is serieus tegengewerkt, maar den Yves kan het echt niet. Ons Marianne waarschijnlijk wel, die is niet op haar mondje gevallen, dus daar heb ik voorlopig nog iets van vertrouwen in. Maar wanneer de CD&V zou winnen, blijven we in het sop zitten.

OpenVLD, wel, ik vind dat De Croo haar op z’n tanden heeft. Hij kan het uitleggen, hij daagt de rest uit en krijgt nooit een fatsoenlijk antwoord. “Laat dan zien he!” Hij doet het. En het kan me niet schelen of hij al dan niet door zijn vader wordt gestuurd, het is hij die er stáát. Van Quickenborne twittert en is dus sympathiek. Verhofstadt deed het goed, al hebben zij er wel alle reserves doorgejaagd die de regering Dehaene had opgespaard. Het kan zo niet blijven duren. Dus met OpenVLD verandert er ook juist niks.

Met NVA of Vlaams Belang zie ik wel iets veranderen, toch zeker met die laatsten. De NVA alleen kan wel roepen, maar echt iets realiseren, daar geloof ik niet in. De twee samen in een meerderheid en voor de rest niks van andere partijen, dat zou ook iets veranderen. Alleen zullen de Franstaligen weer constant NON zeggen en veto’s zitten stellen. Weer geen verandering dus. Bovendien betwijfel ik of ik de verandering zou goedvinden die zij zouden realiseren. En oh ja, Bart, “Yes we can?”. Echt gast, gekopiëerd en zwak en ongeloofwaardig. En zonder charisma van de uitvinder. Stop ermee.

Zelf zou ik nog op Groen! kunnen stemmen. Maar dan wel wanneer ze hun verantwoordelijk op zouden nemen. Een groener Vlaanderen, windmolens, hernieuwbare energie, milieuvriendelijke auto’s (echte, niet zoals de "groene" auto’s van tegenwoordig die nog steeds het milieu zwaar vermoorden), investeer daarin. Dat zie ik wel zitten. Maar wanneer ze zelfs bij kleine milieurampen hun verantwoordelijkheid niet willen opnemen en blijkt dat ze hun eigen centjes belangrijker vinden dan het milieu, wat heeft het dan voor zin om erop te stemmen?

Waarom zou ik niet op SP.A stemmen? Lekker anders. Nog nooit gedaan, nog nooit gedacht, maar volgens VTM’s Stem van Vlaanderen zou ik op Caroline Gennez moeten stemmen. Afin, de eerste keer toch. De tweede keer toverden ze een wit konijn uit hun hoed. Maar de zin om op Caroline te stemmen wordt me dan weer ontnomen door de loze beloftes die ze maken en de onrealistische idëen. Sympathiek, dat wel, maar pfft.

Lijst De Decker neem ik zelfs niet in overweging, laat staan één van die (extreem-) linkse partijen. Links staat voor extreme naïviteit en zware ondermijning van alles wat men in de Belgische geschiedenis met vaak letterlijk bloed, zweet en tranen heeft opgebouwd.

Eigenlijk blijft er alleen nog een blanco stem over, maar ook dan maak je niet het verschil. Behalve dan dat er bijna 2 euro minder budget is. Als iedereen dat zou doen, dan zouden de politiekers automatisch hun broeksriem moeten aanhalen – want DAT is eigenlijk wat er moet gebeuren. Geen extra belastingen, niet op de kop van de gewone mens, neen, snoeien in de regering. Maar ja, welke politieker wil nu zelf zijn royale loon willen afgeven?

Eén ding weet ik zeker. Op de goei stemmen doe ik deze keer zeker niet…

Voor die ene keer dat wij eens een overnachting boeken, zal ik me nu als een crimineel moeten verantwoorden, de bewijsstukken opsturen en vervolgens hopen dat de hoofdgriffier een beslissing neemt in mijn voordeel.

En dat terwijl de regeerders van dit land de wetten, die ze zelf hebben gemaakt, niet moeten naleven.

Wanneer we voor het eerst aankwamen aan het hotel, nadat we een deel van Corfu hadden gezien dat half vervallen leek, werden we met verstomming geslagen. De indruk die je krijgt is in de verste verte niet te vergelijken met degene die je krijgt wanneer je naar de website gaat kijken. Het lijkt alsof je voor een Hilton hotel staat. Aan de receptie spreken ze goed Engels, al kan dat niet gezegd worden voor de rest van het personeel. Onze koffers worden wel mooi opgehaald en naar de kamer gebracht door een man die echt geen letter Engels spreekt. Communiceren gaat vooral via gebarentaal.

De kamer is netjes, verzorgd, schoon. En groot. Bij het binnengaan krijgen we echt het gevoel dat we het verkeerde hotel zijn binnengegaan. Het is pas na enkele dagen dat we wel een paar gebreken vinden in details, maar dat is echt muggenziften: geen vloeibare zeep in de daarvoor opgehangen drukpompen, plankenvloer die hier en daar wat los hangt, de badkamer die er oud uitziet en gebruiksschade vertoont. Maar zoals gezegd, het zijn details. Het is gewoon enorm goed, het personeel is supervriendelijk en het is overal even proper.

Het restaurant is goed, zoals al eerder aangehaald. Niks speciaal, dus fijnproevers zullen er zeker niet aan hun trekken komen, maar het is deftig, een vrij uitgebreid en verzorgd buffet met voldoende variatie, zowel ‘s morgens als ‘s avonds. De obers zijn vriendelijk al heb ik af en toe de indruk dat het een beetje gemaakt is. Wanneer je binnenkomt, word je aan een tafel gezet en komen ze vragen wat je wil drinken. Aan het restaurant ligt een terras met zicht op zee en waar je ook op kunt ontbijten of dineren, wanneer het weer dat toelaat.

Het hotel heeft meer weg van een klein recreatiedomein. Bij de zwembaden is een bar waar je ook kunt eten, het doet heel erg aan Centerparcs denken, er is een kledingboetiek en één waar je souvenirs en voeding kunt kopen. Maar alles is redelijk duur, eerlijk gezegd. Daar waar je in een lokale supermarkt water van 1,5 liter voor amper veertig cent kunt kopen, betaal je er hier een euro voor. Aan tafel ‘s avonds is dat zelfs twee en een halve euro voor slechts een liter. Maar dat gebeurt wel meer in hotels. De tuinen en zwembaden zijn heel goed verzorgd en elke dag ‘s morgens zie je tuinmannen druk in de weer.

Je kunt vanaf de zwembaden zo naar het strand wandelen en na een paar dagen vraag je je af waar de weg is die tussen het hotel en het strand ligt. Eigenlijk ga je er gewoon over. Er is een grasplein aangelegd met een boom in het midden en dat is eigenlijk de plaats waar de tunnel over de weg gaat. Vanaf dan ga je een trap naar beneden – langs de tunnel – om zo aan het aangelegde strand te komen. Op die manier merk je helemaal niets van de weg die onder je loopt. Het strand is aangelegd, dat wordt duidelijk wanneer het ‘s nachts wat heeft gewaaid en de volgende drie dagen er nog water in het zand blijft staan.

‘s Avonds is er animatie, maar daar kan ik niet veel over vertellen. Hoewel we het wel overwogen hebben, zijn we er niet één keer naar gaan kijken. We hebben elke avond wel muziek gehoord, maar dat kwam eerder van de bar die net onder onze kamer lag – een andere dan degene die aan het zwembad ligt. De ligging van het hotel is trouwens wel jammer: een zonsondergang kun je hier niet zien. Het hotel ligt aan de oostkant van Corfu, waardoor je wel een zonsopgang krijgt – wanneer je vroeg genoeg je bed uit geraakt toch – maar een ondergang is er tijdens de vakantie niet bij gezien je ‘s avonds op tijd moet zijn voor het avondeten. Tenzij je een keer het avondeten overslaat of wanneer je geen half of vol pension neemt. Dan kun je uiteraard aan de andere kant van het eiland eten terwijl de zon gaat slapen. Al raad ik dat niet meteen aan, gezien de weinige verlichting langs de baan en de kleine straatjes die je doormoet om terug aan het hotel te geraken.

Een prachtig hotel waar ik met veel plezier aan terugdenk. Geen enkel moment heb ik er spijt van gehad dat we hier onze vakantie hebben geboekt.

Kaart groter weergeven of foto’s online bekijken