Everything has a reason

… of, om vreemde vragen zoals "Wie heb je zwanger geschoten?" te vermijden: Belly shoot.

Het is uiteindelijk nog snel moeten gaan, nadat het idee begon op te borrelen om een belly shoot te houden, want de geboorte is niet meer zo veraf. Zo kwam het dat ik tijdens het weekend opnieuw naar Melanie en Steven trok met als eervolle taak het prille begin van een nieuw leventje voor het nageslacht te bewaren. Toch leuk, wanneer later de foto’s nog eens worden bovengehaald en mama later kan zeggen: “kijk, daar in mijn buik, daar zat jij!” terwijl papa vrolijk glimlacht. Een prachtige mama, een blije papa en een babykamer, meer heb je niet nodig om enkele leuke plaatjes te schieten.
Hoewel de glazen deur ook wel heeft geholpen…

Het huwelijksalbum van Melanie en Steven is al een tijdje afgewerkt, maar Melanie en Steven waren ondertussen al wel meer dan 2 maanden getrouwd. Het heeft echter wel een reden waarom ik er zo lang over heb gedaan. Het is geen gewoon fotoalbum.

Wel, technisch gezien klopt dat niet. Het is net wel een gewoon fotoalbum. Je weet wel, zo een die je ouders in de kast hebben staan: een gewoon papieren boek waarin doodgewone foto’s zijn ingeplakt. Geen albumprinter of blurb-boek dus. Geen computerprogramma waarin je je foto’s semi-random inplakt. Neen, dit is puur handwerk. En ik heb het werk eerlijk gezegd ook een beetje onderschat, al heeft een trage laptop ook wel wat vertraging veroorzaakt.

Het album zijn ze gisteren komen halen en ik had toch wel de indruk dat ze aangenaam verrast waren. Ze hadden inderdaad een digitaal fotoboek verwacht. Dit was zeker een meevaller.

Wel moet ik toegeven dat ik het design van het album op computer heb gemaakt en nu zelfs online beschikbaar heb gesteld. Voor zij die geïnteresseerd zijn en niet verwachten het album in het kort te zien krijgen, kunnen een kijkje gaan nemen. Wanneer je het album in het kort wel te zien zult krijgen, raad ik aan om nog even te wachten. In het echt is het resultaat veel beter dan op computer. Al zeg ik het zelf.

Eind vorige maand zijn Melanie en Steven voor de tweede maal getrouwd. Vorig jaar voor vadertje staat, deze keer voor de heilige Vader. En ook deze keer mocht ik voor de foto’s zorgen.

Een huwelijk dat pas in de namiddag doorgaat, is eigenlijk een beetje lastig. De shoot moet dan vooraf gebeuren en er moet dus veel te hard opgepast worden dat het kleed niet vuil wordt voor de bruid de kerk binnenstapt. Heel moeilijk manoeuvreren en de bruid niet teveel laten bewegen is dan de kunst. Gelukkig is de bruidegom iets beweeglijker en zijn er toch mooie foto’s uitgekomen.
Deze keer was er ook een cameraman bij die ook fotograaf bleek te zijn. Vroeger dan toch. Nu niet meer. Maar hij had heel wat ervaring en het was wel leuk te weten dat we best op dezelfde lijn zaten en ik met ideeën afkwam die hij heel goed vond. Ook hij kon me hier en daar wat “finishing touches” laten zien.

‘s Avonds was eerder een dipje. Bepaalde individuen die ook claimen “fotograaf” te zijn – maar in werkelijkheid hun camera als halfautomatisch machinegeweer gebruiken in de hoop dat er toch minstens één goede foto tussenzit – begonnen zich af en toe wat hinderlijk op te stellen zodat ik een aantal shots gemist heb. Het contrast met de voormiddag was groot. Daar waar de voormiddag een aanvulling was op mijn ideeën en stijl, was het deze keer meer een overdonderend afdwingen van een stijl die mij niet ligt. Die van mij is anders. Iedereen is anders. Het kan zijn dat anderen op die manier goede resultaten boeken, maar ik heb geen zin om door 5000 foto’s te ploeteren en hopen dat er toch ergens een goeie tussenzit. Mijn foto’s moeten meteen raak zijn. Minder werk achteraf. Daarom zou ik ook niet te koop lopen dat ik al 5000 foto’s genomen had. Wat zou ik mezelf een dikke prutser vinden.

En toch ben ik tevreden, over de shoot, over de kerk en ook over de foto’s van ‘s avonds die sowieso al enkel in aartsmoeilijke omstandigheden moeten genomen worden.

Al bij al weer een geslaagde dag waarvan ik zo blij en zo dankbaar ben dat ik de eer heb gehad hem van voor tot achter te mogen beleven. En het feit dat het koppel ook tevreden is over de foto’s, maakt het allemaal toch weer helemaal af!

Mijn eerste huwelijkreportage is achter de rug. Eigenlijk is dat alweer een week geleden, maar nu heeft het koppel zelf de foto’s gekregen en hebben ze mij de toestemming gegeven om ze te delen met het “grote” publiek. Slideshow staat online, mocht het iemand interesseren.