Everything has a reason

Julie en Dieter hadden zelf een fotograaf en dus heb ik enkel vanaf de zijlijn een paar foto’s genomen.

Jazeker. Het laatste huwelijk van de maraton is voorbij. En die dag hebben we ook een housewarming en een 10-jarig huwelijksfeest meegemaakt. Nu komt een periode van wat meer rust in de weekends. Ergens wel jammer. Huwelijken op zich zijn wel leuk, net omdat die niet zo vaak voorkomen, dus moet je ervan profiteren.
Ach, voor volgend jaar zijn er alweer een viertal gepland en die zijn wel wat meer gespreid. We hebben weer iets om naar uit te kijken dus…

Nu wordt het tijd om eens aan onze tuin en ons terras te denken…

Eind vorige maand zijn Melanie en Steven voor de tweede maal getrouwd. Vorig jaar voor vadertje staat, deze keer voor de heilige Vader. En ook deze keer mocht ik voor de foto’s zorgen.

Een huwelijk dat pas in de namiddag doorgaat, is eigenlijk een beetje lastig. De shoot moet dan vooraf gebeuren en er moet dus veel te hard opgepast worden dat het kleed niet vuil wordt voor de bruid de kerk binnenstapt. Heel moeilijk manoeuvreren en de bruid niet teveel laten bewegen is dan de kunst. Gelukkig is de bruidegom iets beweeglijker en zijn er toch mooie foto’s uitgekomen.
Deze keer was er ook een cameraman bij die ook fotograaf bleek te zijn. Vroeger dan toch. Nu niet meer. Maar hij had heel wat ervaring en het was wel leuk te weten dat we best op dezelfde lijn zaten en ik met ideeën afkwam die hij heel goed vond. Ook hij kon me hier en daar wat “finishing touches” laten zien.

‘s Avonds was eerder een dipje. Bepaalde individuen die ook claimen “fotograaf” te zijn – maar in werkelijkheid hun camera als halfautomatisch machinegeweer gebruiken in de hoop dat er toch minstens één goede foto tussenzit – begonnen zich af en toe wat hinderlijk op te stellen zodat ik een aantal shots gemist heb. Het contrast met de voormiddag was groot. Daar waar de voormiddag een aanvulling was op mijn ideeën en stijl, was het deze keer meer een overdonderend afdwingen van een stijl die mij niet ligt. Die van mij is anders. Iedereen is anders. Het kan zijn dat anderen op die manier goede resultaten boeken, maar ik heb geen zin om door 5000 foto’s te ploeteren en hopen dat er toch ergens een goeie tussenzit. Mijn foto’s moeten meteen raak zijn. Minder werk achteraf. Daarom zou ik ook niet te koop lopen dat ik al 5000 foto’s genomen had. Wat zou ik mezelf een dikke prutser vinden.

En toch ben ik tevreden, over de shoot, over de kerk en ook over de foto’s van ‘s avonds die sowieso al enkel in aartsmoeilijke omstandigheden moeten genomen worden.

Al bij al weer een geslaagde dag waarvan ik zo blij en zo dankbaar ben dat ik de eer heb gehad hem van voor tot achter te mogen beleven. En het feit dat het koppel ook tevreden is over de foto’s, maakt het allemaal toch weer helemaal af!

Zaterdag is Sylvia, de zus van Melanie, getrouwd met Frank en ook hier heb ik de fotoreportage van mogen maken. Het weer was veel beter dan het weer in januari, wat maakt dat de dag veel fleuriger was dan toen. En dat maakt ook dat de foto’s meteen ook veel lichter zijn dan die van Melanie en Steven.

Een prachtige dag. Een prachtig koppel. Wat wil je nog meer?