Modeshow Youniek

Braderij Paterstraat in Turnhout. Mijn zus is gevraagd door Youniek om mee te lopen in de modeshow die er georganiseerd werd. En daar moest ze niet lang over denken. Ik heb beloofd om foto’s te nemen, alleen had ik niet verwacht dat er al zó veel volk zou klaarstaan voor de modeshow zou beginnen. Dus moest ik me behelpen met een plaats tussen het volk.
Een impressie.

Julie en Dieter

Julie en Dieter

Julie en Dieter hadden zelf een fotograaf en dus heb ik enkel vanaf de zijlijn een paar foto’s genomen.

Een duveltje

Een duveltje

Het huwelijksseizoen komt er weer aan. Tijd dus om weer in actie te schieten en verzinnen wat we nu weer als huwelijkscadeau kunnen maken.

Het kado deze keer gaat naar Kim en Karel. Voor hen kwamen we op het idee om een groot, gevuld glas bier te geven. Het vullen van het glas gebeurt met een gele gel waarin we het geld stoppen. De afwerking bovenaan is met iets wit, slagroom of scheerschuim ofzo. Karel drinkt graag Duvel, dus kwamen we op het idee om een Duvelglas van 3L te gebruiken.

Het glas gingen we in de brouwerij in Puurs zelf halen. Nu moesten we nog verzinnen wat we erin gingen stoppen. Er waren verschillende mogelijkheden: haargel was de eerste keuze, maar 3L haargel ging een te kostelijke zaak worden. Het is immers de bedoeling om niet teveel geld uit te geven aan materiaal en zoveel mogelijk cash over te houden. Dan hebben we gedacht om zelf gelatine te maken en te kleuren. De kleurstof was geen probleem, dat kost niet veel, maar wanneer je weet dat je 2 blaadjes gelatine nodig hebt om 80ml te binden en 9 blaadjes gelatine € 1,50- kosten, dan weet je dat die prijs ook wel snel ging oplopen.

Na een tijdje zijn we op "decogel" uitgekomen – die gel waar men bloemstukjes in zet. Een heel erg klein zakje decogel, 50 gr, zou genoeg zijn om een hele emmer te vullen. De kleurstof moesten we apart gaan halen want die hadden ze niet meer. We hebben overwogen om plakkaatverf op te lossen in water en daar de korrels in te gooien, maar de vriendelijke mevrouw van het bazarke in Turnhout heeft ons dat ten stelligste afgeraden omdat die verf niet opgenomen zou worden door de korrels. Je zou eerder brokken met geel gekabbeld slijm ertussen krijgen. Ook niet echt de bedoeling. Zonder plakkaatverf zijn we terug naar buiten gegaan en naar een bloemenwinkel gegaan waar ze gele deco-kleurstof hadden.

Nu we het materiaal voor het "bier" hadden, moesten we nog iets verzinnen dat als schuim kon dienen. We hebben gedacht aan slagroom of scheershuim, maar dat verdwijnt na een tijdje en we hebben de kado een week op voorhand gemaakt. Geen goed idee dus. Isolatieschuim? Maar dat zou te hard worden en tijdens het uitbreken zou het glas misschien beschadigd geraken, terwijl het de bedoeling is dat ze het later kunnen gebruiken als vaas voor de ene of andere plant of snoepjes of eender wat ze zelf kiezen. Isomobolletjes! Dat was het, lekker vuil en toch ongevaarlijk. Een geweldig idee dat het bezoek aan de bloemenwinkel niet heeft overleefd. Daar hebben we namelijk het effect van niet gekleurde decogel gezien en dat was eigenlijk wit genoeg om als schuim te dienen. Dus: 2/3 geel gekleurde gel dient als bier, 1/3 niet gekleurde gel dient als schuim.

Uiteraard is het de bedoeling dat we daarin ook geld verwerken. Muntstukken, zodat het koppel nog wat telwerk heeft. Maar geen rosse muntjes. We zijn niet zo sadistisch aangelegd en bovendien zouden we dan teveel muntstukken hebben. Daarom werkten we uitsluitend met stukken van 1 en 2 euro.

Zo’n decogel water op laten nemen duurt enkele uren, maar niet de vijf die op het papiertje staat, misschien te danken aan het feit dat ik de aanwijzing helemaal niet gevolgd heb. Normaal moest ik korrels nemen, daar water op gieten, laten intrekken, nog water bijgieten, en zo tot de korrels volledig gezwollen waren. Ik heb berekend hoeveel korrels ik ongeveer nodig had (+navulling achteraf wordt ongeveer 20g voor 3L geel, 8g voor 1,5l wit), heb twee emmers gevuld (3l water die ik met een stuk of 15 druppels geel heb gekleurd – en 1,5l ongekleurd water) en daar de korrels gewoon in gedropt. Na een tweetal uur waren ze maximaal verzadigd en was er nagenoeg geen water meer over.

Een laagje decogel, een laagje muntstukken, en dat herhalen tot alle gele gel op was. Oorspronkelijk was het de bedoeling om het geel tot aan het midden van de letters te laten komen, maar daar hadden we teveel geel en te weinig wit voor gemaakt, dus hebben we het glas zo gevuld alsof je het hele flesje in het glas hebt leeggegoten. Het kleine beetje gele water dat nog over was, hebben we dan in het glas gegoten om de korrels nog wat vochtig te houden. Vervolgens hebben we de witte korrels aangebracht en het bleek dat de hoeveelheid perfect gepast was: het hele glas is tot aan de rand gevuld met decogel.

Eerlijk gezegd: ik ben zeer tevreden van het resultaat. Zeer mooi om naar te kijken, het koppel zal toch wat moeite moeten doen om het geld – àl de stukken – te recupereren, maar zal tegelijk niet erg lang bezig zijn en het is bovendien geen vuil werk.

Wel hebben we ons een beetje mispakt. Het glas is een week voor het huwelijk gemaakt. Op de dag van het huwelijk hebben we een aantal onverwachte effecten gezien. Ten eerste: het geld begon zwart uit te slagen. Roest, vermoed ik. Dat zorgt er tegelijk voor dat de gele gel niet meer fel geel, maar eerder een vuilgele kleur krijgt. Ten tweede is de gele kleurstof naar boven gekropen, waardoor de witte kraag eigelijk helemaal niet meer wit was. We hadden van in het begin een vlies moeten aanbrengen tussen de gele gel en de ongekleurde gel, bijvoorbeeld door middel van huishoudfolie. Wat ik nu heb gedaan, is stukken huishoudfolie tussen de half geel-geworden gel gestoken, opdat er toch nog een gevoel van schuim werd verkregen. Maar opmerkelijk was toch dat het geld mooi op z’n plaats bleef zitten. Zelfs na een twee uur durende rit over de Belgische wegen naar Kortrijk…

Huwelijksalbum

Het huwelijksalbum van Melanie en Steven is al een tijdje afgewerkt, maar Melanie en Steven waren ondertussen al wel meer dan 2 maanden getrouwd. Het heeft echter wel een reden waarom ik er zo lang over heb gedaan. Het is geen gewoon fotoalbum.

Wel, technisch gezien klopt dat niet. Het is net wel een gewoon fotoalbum. Je weet wel, zo een die je ouders in de kast hebben staan: een gewoon papieren boek waarin doodgewone foto’s zijn ingeplakt. Geen albumprinter of blurb-boek dus. Geen computerprogramma waarin je je foto’s semi-random inplakt. Neen, dit is puur handwerk. En ik heb het werk eerlijk gezegd ook een beetje onderschat, al heeft een trage laptop ook wel wat vertraging veroorzaakt.

Het album zijn ze gisteren komen halen en ik had toch wel de indruk dat ze aangenaam verrast waren. Ze hadden inderdaad een digitaal fotoboek verwacht. Dit was zeker een meevaller.

Wel moet ik toegeven dat ik het design van het album op computer heb gemaakt en nu zelfs online beschikbaar heb gesteld. Voor zij die geïnteresseerd zijn en niet verwachten het album in het kort te zien krijgen, kunnen een kijkje gaan nemen. Wanneer je het album in het kort wel te zien zult krijgen, raad ik aan om nog even te wachten. In het echt is het resultaat veel beter dan op computer. Al zeg ik het zelf.

Maraton voorbij

Maraton voorbij

Jazeker. Het laatste huwelijk van de maraton is voorbij. En die dag hebben we ook een housewarming en een 10-jarig huwelijksfeest meegemaakt. Nu komt een periode van wat meer rust in de weekends. Ergens wel jammer. Huwelijken op zich zijn wel leuk, net omdat die niet zo vaak voorkomen, dus moet je ervan profiteren.
Ach, voor volgend jaar zijn er alweer een viertal gepland en die zijn wel wat meer gespreid. We hebben weer iets om naar uit te kijken dus…

Nu wordt het tijd om eens aan onze tuin en ons terras te denken…

Kim & Dennis

Kim & Dennis

Omdat Kim & Dennis hun eigen fotograaf hadden voor overdag, vroegen ze me om enkel ‘s avonds foto’s te nemen op het feest. Die dag was een eiland van heel goed weer omringd door dagen van onweer en regen en ik heb er van de gelegenheid gebruik gemaakt om meteen ook te fotograferen op een moment dat al lang op mijn whishlist stond: net na zonsondergang.

Ook had het koppel en de entourage graag dat ik nog wat foto’s nam van de koppels, ouders met het paar, moeder en dochter… hetgeen ik uiteraard met plezier heb gedaan.

Aan deze foto’s is nagenoeg geen photoshop tepas gekomen, hetgeen me extra tevreden stemt.

Mel & Steven : deel twee

Mel & Steven : deel twee

Eind vorige maand zijn Melanie en Steven voor de tweede maal getrouwd. Vorig jaar voor vadertje staat, deze keer voor de heilige Vader. En ook deze keer mocht ik voor de foto’s zorgen.

Een huwelijk dat pas in de namiddag doorgaat, is eigenlijk een beetje lastig. De shoot moet dan vooraf gebeuren en er moet dus veel te hard opgepast worden dat het kleed niet vuil wordt voor de bruid de kerk binnenstapt. Heel moeilijk manoeuvreren en de bruid niet teveel laten bewegen is dan de kunst. Gelukkig is de bruidegom iets beweeglijker en zijn er toch mooie foto’s uitgekomen.
Deze keer was er ook een cameraman bij die ook fotograaf bleek te zijn. Vroeger dan toch. Nu niet meer. Maar hij had heel wat ervaring en het was wel leuk te weten dat we best op dezelfde lijn zaten en ik met ideeën afkwam die hij heel goed vond. Ook hij kon me hier en daar wat “finishing touches” laten zien.

‘s Avonds was eerder een dipje. Bepaalde individuen die ook claimen “fotograaf” te zijn – maar in werkelijkheid hun camera als halfautomatisch machinegeweer gebruiken in de hoop dat er toch minstens één goede foto tussenzit – begonnen zich af en toe wat hinderlijk op te stellen zodat ik een aantal shots gemist heb. Het contrast met de voormiddag was groot. Daar waar de voormiddag een aanvulling was op mijn ideeën en stijl, was het deze keer meer een overdonderend afdwingen van een stijl die mij niet ligt. Die van mij is anders. Iedereen is anders. Het kan zijn dat anderen op die manier goede resultaten boeken, maar ik heb geen zin om door 5000 foto’s te ploeteren en hopen dat er toch ergens een goeie tussenzit. Mijn foto’s moeten meteen raak zijn. Minder werk achteraf. Daarom zou ik ook niet te koop lopen dat ik al 5000 foto’s genomen had. Wat zou ik mezelf een dikke prutser vinden.

En toch ben ik tevreden, over de shoot, over de kerk en ook over de foto’s van ‘s avonds die sowieso al enkel in aartsmoeilijke omstandigheden moeten genomen worden.

Al bij al weer een geslaagde dag waarvan ik zo blij en zo dankbaar ben dat ik de eer heb gehad hem van voor tot achter te mogen beleven. En het feit dat het koppel ook tevreden is over de foto’s, maakt het allemaal toch weer helemaal af!

Sylvia & Frank

Sylvia & Frank

Zaterdag is Sylvia, de zus van Melanie, getrouwd met Frank en ook hier heb ik de fotoreportage van mogen maken. Het weer was veel beter dan het weer in januari, wat maakt dat de dag veel fleuriger was dan toen. En dat maakt ook dat de foto’s meteen ook veel lichter zijn dan die van Melanie en Steven.

Een prachtige dag. Een prachtig koppel. Wat wil je nog meer?