Digicorder

Digicorder

Sinds bijna drie weken hebben we digitale tv bij Telenet. Erg leuk om alle haartjes en puistjes op de neuzen van de acteurs te kunnen zien. Beeldkwaliteit is subliem, geluid is… wel goed genoeg want we hebben geen duur home cinema systeem.

Nu hebben we wel voor dat die digicorder zo om de zoveel tijd zwart scherm geeft. Plots ineens: beeld weg. Ook wanneer we enkel naar de radio aan het luisteren zijn: pof geluid weg. En wanneer we zappen, komt het geluid gedurende een halve seconde terug om dan weer weg te vallen. Het ding in stand-by zetten en dan terug opzetten lost het euvel op, maar da’s niet gezellig wanneer je van de “pauzeer je live programma” gebruik maakt, want eenmaal afgezet en terug gestart, gaat dat “live programma” gewoon spelen waar het in “live time” is, niet daar waar jij het hebt gepauseerd.
Een paar keer reageerde het ding zelfs helemaal niet meer en heb ik de stekker eruit moeten halen. Echt leuk, want dat ding staat lekker in een kast verstopt. Toen kregen we sneeuw. Maar dan moderne, want dit was geen zwartwitte sneeuw maar sneeuw in het volledige kleurenspectrum. En het geluid van een plaat die bleef hangen.

Ik had al berichten gehoord/gelezen dat die toestellen boecht zijn, maar ik moet het nu nog echt gaan geloven ook 🙁
En effe surfen op het Internet laat zien dat ik niet alleen ben met die problemen.

Misschien is dat mijn straf omdat ik de harde schijf volgepompt heb met films en series en dat er nu nog “slechts” 23% schijfruimte vrij is. Alhoewel. Mijn mac overleeft ook en daar is slechts 4% schijfruimte vrij…

Het ding heeft een naam

Het ding heeft een naam

Lang geleden. Elke zondag gingen we bij Moeke eten. En als klein jongentje vond ik daar wel het ene of het andere om mee te spelen. Op één van die zondagen had ik een leeg garenklosje gevonden en was daarmee beginnen spelen. Veel meer weet ik daar niet van, maar ik weet wel dat ik – toen we naar huis gingen – dat garenklosje mee wilde nemen. Van moeke mocht dat. “Maar wel terugbrengen, hé”, zei ze. Geen probleem, ik naar huis met mijn klosje. Uiteraard ging ik ook slapen met dat klosje.

Ik sliep goed. Tot ik wakker werd van een geluid. Ik deed mijn ogen open en zag dat een schaduw van een man. Ik vergeet het nooit. Kromme haakneus, vooruitstekende kin, kromgebogen kwam hij dichter en dichter. De schaduw, want aan de andere kant zag ik helemaal geen man. Er was enkel de schaduw. Hij lachte zachtjes “hèhèhè” toen hij zijn hand uitstak en zijn lange vingers mijn klosje uit mijn handjes nam. Hij draaide zich om, lachte nog eens en wandelde weg, richting de deur waar hij versmolt met andere schaduwen die door mijn venster naar binnen vielen.

Ik bleef stil liggen. Doodstil. Dit moest ik aan papa vertellen, maar ik durfde niet uit mijn bed te komen… Maar ik moest dit vertellen. Na een hele poos moed bijeen rapen, sprong ik dan toch uit mijn bed en ging mijn ouders wakker maken: “Papa, papa! Er zit een meneer in mijn kamer”. Hoewel hij eerst zei dat er niemand was, bleef ik aandringen en kwam hij uiteindelijk mee en toen hij het licht aandeed, verdwenen alle schaduwen meteen. De kamer was nu een lichtovergoten ruimte. Zonder schaduwen van meneren. Mijn vader keek onder het bed, onder mijn bureau, in de kast… Nergens iemand te bespeuren. En hoewel ik, toen het licht uit ging, een tijdje waakzaam rondkeek, ben ik toch terug in slaap gevallen.

De volgende morgen ben ik op zoek gegaan naar mijn klosje. Ik heb het nooit meer teruggezien.

Toen ik vandaag wat rondsurfte over Flickr, stootte ik op een foto, geïnspireerd door een andere. Da’s niks speciaal, dat gebeurt nog wel eens. Toen ik doorklikte, kon ik mijn ogen niet geloven. Daar stond die schaduw! Nosferatu heet dat ding. Wilde gedachten spoken nu door mijn hoofd. Is dat ding echt in mijn kamer geweest? En het belangrijkst van al: wat heeft hij met mijn klosje gedaan?

Uitdaging

Dit is het verhaal over 4 mensen genaamd Iemand, Niemand, Alleman en Iedereen.

Er moest een belangrijk werkje worden gedaan en Alleman was er zeker van dat Iemand het zou doen. Iedereen had het kunnen doen, maar Niemand deed het. Daarover werd Iemand heel kwaad, want het was toch de taak van Alleman.

Alleman dacht dat Iedereen het wel zou doen, maar Niemand realiseerde zich dat Alleman het niet zou doen.

Het einde van het liedje was dat Iemand Alleman de schuld gaf, omdat Niemand deed wat Iedereen had kunnen doen.

Je moet eens proberen om door België te rijden, een minimum van 30 kilometer, van de ene bestemming naar de andere. En daarmee bedoel ik niet van de ene oprit naar de andere van de autostrade.

Je komt letterlijk OVERAL werken tegen. Tijdens ons weekje meubeljacht hebben we geen enkele – maar dan ook letterlijk geen enkele – dag zonder omleiding gehad. En voor mij begint het al in Turnhout, want sinds deze week zijn ze op alle – maar dan ook letterlijk alle – wegen om uit Turnhout te geraken, aan werken begonnen.

Ongelooflijk.

How psycho are you?

Several guesses about the reason the girl murdered her sister were

  • Her sister was named the main beneficiary in her mother’s will
  • The sister appeared to be the murderer of the mother
  • The sister stole the phone number, dated the boy and was assassinated out of jealousy
  • The boy was actually the boyfriend of the sister

Creep
Creep,
by Auric Goldfinger.

None of the above is correct. There is no connection between the boy and the sister whatsoever. He’s a total stranger to both of the girls. The only link between the boy and the girl, is the funeral of a relative. Hence, in order to regain the phone number of the boy, she has to activate that only link, which can be done by killing her sister and then hope the boy will appear on this funeral too. FnH found it, perhaps using the Internet, hopefully by using only his head.

It isn’t clear whether she’s autistic and by default, autistic people don’t commit murders, but sure enough she’s psychopatic.

I was told this story isn’t just a story. It appears to be a psychological test, developed by a famous psychologist, used to test if one has the same mentality as a killer. It is said that many arrested serial killers could answer this question correctly.

Scary hint: I managed to find the answer in 5 minutes, without knowing any clue of the answer in advance. It’s funny, ’cause I don’t have anything of a psychopath in me – not that I know. I asked this question to several other people and my conclusion is that it merely tests the ability to see connections and to filter important information out.

While searching for the name of this famous psychologist, I noticed this story has been copied to a huge amount of websites and forums and all of them end the same way, all of them mention the “famous American psychologist” but none of them actually mention a name. Until one page shows me it isn’t really a psychological test. So it is just a story, and it explains immediately the sentence “If you got the answer correct, please let me know so I can take you off of my email list unless that will tick you off, then I’ll just be extra nice to you from now on.” which can be read throughout the Internet: Just another e-mail forward. The magic of the story dissapears at once, but it is still a cool story to tell at family parties or reunions.

Source: http://www.terdiscussie.nl/index.php?showtopic=3373&st=0 (Dutch), but the story was told to me by my girlfriend.

Grief and Death

Thinking Of You
Thinking Of You,
by Auric Goldfinger.

One beautiful, sunny morning in May, in a little town in the United States of America, a funeral is going on. A 16 year old girl mourns the death of her mother. Between the crowd, there is a boy strolling around and despite the grief for her mother, the girl falls instantly in love with him. She manages to obtain his phone number and they agree to call a week later, after the mourning ceremonies, in order to meet each other again.

Once at home however, the girl discovers she has lost the phone number of the boy.
A week after her mother was buried, the girl murders her four years older sister.

What was her motive?

A bug in my system

… not only my keyboard has a bug, there’s something in my system too. Of course, at work I only have a PC, not a Mac, so it is buggy anyway, but since a couple of days, there’s something really odd going on.

It has happened about three times now this week. I copied something (mostly text) to my clipboard and – of course – pasted it there where I wanted it to. And then, I don’t need it anymore but it remains on the clipboard… at least… That’s what I expected it to do. A couple of minutes/hours later, I hit ctrl+v by accident, pasting the content of the clipboard in the text I’m writing… and it pastes this:

It looks like a cellphone, until you start to enlarge it:

It more likes like a virus laughing at you… and that rather scares me.

Soft and yellow

Four days later: if you want to know how long anesthesia influences whatever you do, jump in your car now, accelerate a bit on a typical Belgian road and drive over a couple of speed humps without loosing control over yourself and on the road. You’ll be fine if you can set yourself over the nausea and the desire to faint … which you actually don’t desire if you drive 70km/h and a truck in your window. Driving calmly is the only way to keep you safe.

Something’s not right and if you couldn’t endure a description of a bloody experience, I suggest you stop reading at this point. (Although you’ll have to live with the emptiness of not knowing what the title is about)…

What's growing there
What’s growing there,
by Auric Goldfinger.

There’s something soft and yellow growing over the threads that are currently having a hard time being digested by my freshly produced saliva and I don’t like it to be there. Those threads attract food, catch it and keep it there. To avoid infections, they’ll be removed after being there for 8 days, attracting food and trying to close the holes that are now nothing more than a fading memory of what were once a quadruple of solid wisdom teeth. But I don’t like the yellow thingy there. As long as it isn’t an infection, I wouldn’t care. But how do you know whether it is a growing infection or just nothing to care about?

Blood all over the place

Half a day and four teeth later, I’m thinking about the pain. The lack of it. I thought pulling wisdom teeth would be more painful. Yesterday evening, I have taken a tab of brufen – just to be sure – but it wouldn’t have been necessary. Today I haven’t taken one yet, which on the other hand is a waste of medication, resources and money.

bloody teethI asked to save the teeth, as trofee or, like the nurse told me, for the Tooth Fairy although she’s never come to me yet (“keep trying”, the nurse said). I think it would be better to clean them first, otherwise my bed will be covered with blood and the Tooth Fairy surely wouldn’t come and fetch them. Bad luck twice.

On the way home, I felt my mouth filling with drops of blood. It was dripping, not streaming so that we didn’t have to stop to release the saved mouthful of red fluid, but I didn’t want to swallow it either: a stomach doesn’t like blood in it’s pure form and vomiting is the last thing I wanted. At home, there were enough drops of blood to drain them as a little fountain of red potion.

Not only I had some bloody teeth in a jar next to me or a mouth full of blood, when I came home, I noticed the brown crust in my right nostril, evidence of what medics like to call an epistaxis, hemorrhage from the nose… How lovely. I think I don’t want to know what exactly they have done while I was knocked out. Or how they knocked me out…