Sneeuw

Ronkend draaien wagens stationerend van mensen die zonder moeite het opgelegde witte deken proberen weg te nemen om vervolgens onkundig traag over het zilte wegdek te kuieren en veel te laat op hun werk te gaan klagen over de vuile smurrie die ze zelf hebben veroorzaakt.

Wandel naar buiten en geniet van de rustig dwarrelende vlokjes die op je koude neus smelten in het heerlijk witte landschap dat enkel in de mooiste sprookjes wordt beschreven en waarvan de pracht maar zelden te aanschouwen is in onze dwaze realiteit.

Gestolen letters

Gestolen letters branden woorden stekend door mijn hart-verscheurende pijn om de kinderlijke onschuld die op slag verdronken wordt terwijl de woorden haar uiteenrijten als een haai op regime. Eén voor één steken ze een weg door de sluier van de illusie in de diepte van de onderwereld en de laatste hartslag bevriest pompend bij het zien van het groene veld dat dit alles verraadt…

Sebastiaan

Sebastiaan

Dit is de spin Sebastiaan.
Het is niet goed met hem gegaan.
Luister!

Hij zat daar kalm, met zijn drang.
Zijn web hing plakkerig in de gang.
Hij had er ‘s nachts aan doorgewerkt,
Maar werd er ‘s morgens opgemerkt.

Een grote spin die binnenkomt,
Maakt kennis met de stofzuigermond.
En halen de kleintjes ‘t in hun bol,
Dan hebben we voor hen een keukenrol.

Alle spinnen, van zwart tot rood,
Vinden bij ons snel de dood.
Die waarschuwing heb ik nu gegeven,
Hou alle spinnen voortaan tegen!

Vervolg

Vervolg

Sprookjes verwelken
Bloempjes vergaan
Het heeft een vervolg, maar
Wat heb je eraan

Een luiaard, een mier
Een dier van plezier
In d’ivoren toren
Laat Atlantis niks horen

Misschien wat voorbarig
En morgen verjarig
Maar let maar heel goed
wat ‘t met anderen doet

Het sprookje beëindigd
De bloem mee begraven
De luiaard gezwicht
naar het einde gedragen

Atlantis verstikt
De luiaard vertikt
Staat ver maar niet licht
In’t geheugen gegrift…