Posts Tagged ‘gedicht’
Wanneer de merel langzaam aan
Zielig aan de kant blijft staan
Niet achter wormen aan kan gaan
Dan weet je dat je stilletjes aan
Het gras te lang hebt laten staan
En doe je er dus best wat aan
Zo kan de merel eten gaan.
Gestolen letters branden woorden stekend door mijn hart-verscheurende pijn om de kinderlijke onschuld die op slag verdronken wordt terwijl de woorden haar uiteenrijten als een haai op regime. Eén voor één steken ze een weg door de sluier van de illusie in de diepte van de onderwereld en de laatste hartslag bevriest pompend bij het zien van het groene veld dat dit alles verraadt…
De boze wereld beter maken
het is een klus, we willen ‘t wel
er straalt om ons ‘n beetje hemel
er brandt in ons ‘n beetje hel.
In alles wat wij denken, wonen
engelen… en demonen.
(Toon Hermans, via)
Dit is de spin Sebastiaan.
Het is niet goed met hem gegaan.
Luister!
Hij zat daar kalm, met zijn drang.
Zijn web hing plakkerig in de gang.
Hij had er ‘s nachts aan doorgewerkt,
Maar werd er ‘s morgens opgemerkt.
Een grote spin die binnenkomt,
Maakt kennis met de stofzuigermond.
En halen de kleintjes ‘t in hun bol,
Dan hebben we voor hen een keukenrol.
Alle spinnen, van zwart tot rood,
Vinden bij ons snel de dood.
Die waarschuwing heb ik nu gegeven,
Hou alle spinnen voortaan tegen!
Suddenly, a star upthere is scared
Makes the dark alight again
To glow so powerful as before
Enlightens your heart this way
Would there be angels falling
From a high deep blue sky
Little coldwhite crystals
On which I’m waiting now for years?
Sprookjes verwelken
Bloempjes vergaan
Het heeft een vervolg, maar
Wat heb je eraan
Een luiaard, een mier
Een dier van plezier
In d’ivoren toren
Laat Atlantis niks horen
Misschien wat voorbarig
En morgen verjarig
Maar let maar heel goed
wat ‘t met anderen doet
Het sprookje beëindigd
De bloem mee begraven
De luiaard gezwicht
naar het einde gedragen
Atlantis verstikt
De luiaard vertikt
Staat ver maar niet licht
In’t geheugen gegrift…
Sprookjes verwelken
Bloempjes vergaan
De rest van ‘t gedicht
Daar heb je niks aan
Soms zou ik willen vliegen als een vogeltje
Klein en beweeglijk, sierlijk en snel
Weg van de wereld, weg van de pijn
Om zo voor een tijdje wat eenzaam te zijn
Tijdloos gevoel als toen en altijd
Intense verlangens naar enkel bij haar
Nergens veel liever, nergens dan daar
Enkel bij jou ja jij mijn lieve meid
Kenbaar niet vaak en daarom wel vandaag
Enkel mijn Tineke, wat zie ik je graag
