Everything has a reason

From Texas

Na zo’n paar weken Amerika, zijn er toch wel een aantal zaken die je beginnen opvallen, wanneer je met Amerikanen aan tafel zit, of zelfs naast de-ene-al-wat-knapper-dan-de-andere Amerikaanse.

Het begint al van voor je binnenkomt. In elk restaurant staat er de ene of de andere zeer vriendelijke (en indien vrouwelijk hoort daar ook nog “bijzonder knappe” bij) pipo waar je best tegen zegt "A table for one please" en niet "Can I have something to eat" want in dat laatste geval kijken ze nogal heel vreemd.

Dan nemen ze je mee naar een tafel, soms in een uithoekje, soms naast een of andere vreemde Amerikaan(se) en vragen dan wat je wil drinken. Ze stellen uiteraard altijd martini ofzo voor, maar wanneer je zegt dat je gewoon water wil, is dat ook prima. Of Ice Tea, want da’s duidelijk ook heel erg populair. En dat is gewone koude thee. Geen Lipton Ice Tea zijnde de frisdrank, neen, dit is echte thee alsof je die met theezakjes hebt klaargemaakt. Ongezoet. Je krijgt er wel zelf suiker of pseudo-suiker bij. Je kunt ook gewoon frisdrank nemen, cola of zo. Wat ook opvalt, is dat die laatste drankjes gewoon worden aangevuld. De eerste keer was dat wel wat schrikken. Je krijgt dan zo’n enorme cola (alles in Amerika is iets groter) en wanneer die bijna op is, nemen ze die gewoon mee (waarvan je denkt, gast, die was nog niet leeg) en vervolgens krijg je nog zo’n vol glas (waarvan je denkt, gast, die heb ik niet besteld) en blijkt dat ze dan vergeten die cola’s op de rekening te zetten (waarvan je denkt, gast, eigen schuld, gauw betalen en wegwezen) en waarvan je dan uiteindelijk door begint te krijgen dat die drankjes gewoon inbegrepen zijn. Alles is inbegrepen, behalve de alcohol. En de drankjes errond zijn ook niet gratis (waardoor ze je een of andere martini ofzo proberen aan te smeren).

De kaart heb je gekregen op het moment dat je gaat zitten, dus daar kun je in kijken om iets te bestellen. Je kunt ook proberen te verstaan wat ze aanraden als "Special of the day". Maar daar slaagde ik over het algemeen niet in. En wanneer ze je drinken brengen, vragen ze of je nog wat tijd nodig hebt of dat je al wil bestellen. Je kunt dan bestellen en blijkbaar heb ik een zeer goede keuze, want ik nam altijd heel toevallig het favoriete gerecht van de garçon of van de dienster "Excellent choice, that’s my favorite". Blijkbaar heb ik goede smaak. En dan stellen ze zich ook voor "My name is John, if you need anything, just ask me!"

Wanneer je dan rondkijkt en je mede-restaurantgasten observeert – en niet te lang naar links blijft kijken – dan kun je zien dat de mensen allemaal met hun rechterhand aan het eten zijn. Ze hebben enkel een vork vast. En wanneer je goed kijkt, dan zie je dat ze het vork terug in hun linkerhand nemen, in hun rechterhand nemen ze hun mes, ze snijden een stukje vlees af, leggen het mes neer, nemen het vork weer in de rechterhand en prikken het stukje vlees daarmee terwijl hun linkerhand tussen hun benen zit. Nadat het stukje vlees in hun mond terecht gekomen is, nemen ze het vork weer in de linkerhand, het mes in de rechter… Niemand blijkt door te hebben dat het gewoon veel gemakkelijker is om die twee dingen vast te houden. Moet je veel minder handelingen doen. Maar ja, extra lichaamsbeweging kan voor de meesten ook geen kwaad.

Wanneer je een steak eet, of iets anders van vlees, krijg je trouwens zo’n enorm steak mes. Maar echt enorm. Ik kon mijn hand er bijna niet rondklemmen, zo breed was het. Is ook wel nodig om door zulke stukken vlees te geraken. En je krijgt twee vorken. Waarvoor het er twee zijn, is me nog niet duidelijk. En zelfs de Amerikanen zelf weten het eigenlijk niet goed. Vermoedelijk 1 voor het vlees en 1 voor de sla. Want ja, sla in overvloed, maar groenten zijn er schaars. Blijkbaar moet je die ook apart bestellen, maar ook dat heb ik niet doorgehad. Maar waar dat tweede vork voor dient, dat weten ze dus niet met zekerheid te vertellen.

Tijdens het eten komen ze vragen of alles naar wens is. Dan zeg je dat alles inderdaad goed is, en dan zijn die mensen toch zo overgelukkig! En soms komt er zelfs een mijnheer met plastron af. En die vraagt dat ook. Of die vraagt of ik niks tekort kom, of ze me goed soigneren. En ook die mens wordt gelukkig wanneer je zegt dat het ook inderdaad zo is. Die meneer in de plastron is vermoedelijk de grote baas.

Maar dan, wanneer je nog niet helemaal klaar bent met eten, komen ze al af met een schotel voorbeeld-dessertjes of de dessertkaart. En wanneer je dessert neemt, dan gooien ze de rekening al op tafel nog voor je je dessert half op hebt "Whenever you’re ready, sir". Wat ik ook een keer heb meegemaakt, is dat de rekening op tafel gezet werd en dat hij dan pas vroeg "Of wil je nog iets hebben?". Jah, echt uitnodigend is dat niet natuurlijk. Alles is duidelijk fast food. Snel alles binnenwerken en maken dat je weg bent. Geen wonder waarom McDonalds in Amerika is gestart. Maar tegelijk vraag ik me ook af of een "fast-food restaurant" eigenlijk nodig is. Uit een gewoon restaurant ben je even snel weg.

En wanneer je niet alles opkunt, dan krijg je zonder enig probleem je eten mee naar huis. Da’s daar heel normaal. Elke dag zag ik daar mensen met een doggy bag naar huis gaan – en zelfs ik heb mijn dessert ooit meegekregen. Alle restaurants hebben hun voorraad bakjes klaarstaan – hetgeen natuurlijk logisch is. Je hebt ervoor betaald en anders belandt het toch maar in de vuilbak.

Voldaan wandel je terug langs de pipo’s die je hebben binnengelaten en meestal zeggen ze nog iets van een "have a nice evening" en dan kun je rustig terug naar je hotel gaan en nagenieten van wat je die dag beleefd hebt…

 

Nadat deze dag alweer vrij snel voorbij is gegaan en de mensen van Dell me ’s middags  hebben meegenomen naar ne nogal dure Griek, kwam ik weer in die spiraal van ellende terecht: Waar gaan we nu weer eten. Gewoon 1 van de restaurants nemen die ik al heb gehad? Of toch nog maar eens iets anders proberen. Ik nam mijn GPS en begon willekeurig wat restaurants (lees: eetplaatsen) op te zoeken in de buurt. Zoals gezegd: liiever dichtbij dan ergens downtown, dan ben ik sneller terug. Vandaag was het weer pas half acht tegen dat ik terug was, dus da’s laat genoeg vind ik.

Mijn oog viel toen op Saltgrass Steak House. Omdat ik naar het schijnt in het paradijs van de Steaks ben, dacht ik: wel ja, waarom niet. Dus ik gaf mijn paarden de sporen en gallopeerde naar het huis.

Maar daar aangekomen, had ik eigenlijk onmiddellijk spijt en moest ik weer al mijn moed bij elkaar scharrelen. Wat moet ik hier nu mee. Denk je het oude Texas – the wild wild west – in. Beeld je dan zo’n typische kroeg in met klapdeuren en sigarettenrook. En in een hoekje aan de toog staat Lucky Luke. Wel, dat is exact de indruk die ik kreeg. Heel even was ik aan het twijfelen of ik niet gewoon zou terugdraaien, maar door de lamellen zag ik dan een aantal mensen van de catering de klapdeuren al openhouden. En dat was het moment waarop ik dacht: Je hebt al meerdere malen Amerikaans eten overleefd, ditmaal zal het ook nog wel lukken. Ik stap de deuren binnen en ik voelde me meteen meer op mijn gemak. De garçons en diensters hadden ook zo’n kostummeke aan. Allee ja, zo’n witte hemden en dan geen plastron, maar twee draadjes die naar beneden hangen. Waarschijnlijk heeft da ne naam, maar die weet ik niet. Fijn. Dus dan ga je daar binnen en zegde dat ge iets wilt eten (ze kijken me trouwens altijd vreemd aan, overal, als ik zeg “Can I have something to eat here”. Ofwel is dat geen Engels, ofwel denken ze bij zichzelf “natuurlijk, waarom bende anders hier”. Probleem is dat ik geen andere openingszin kan bedenken.). En dan ga je naar binnen en dan kom je wederom precies in het oude Texas. Maar dan op een Efteling-manier. Beetje overdreven. Mooi, maar overdreven. Je krijgt een overdosis oud-texaans decor: een gitaar, een paar longhorn-hoofden en/of skeletten. Op de lage muren maquettes van oude paardenkarren – je weet wel, waaruit de Spanjaarden bizons en indianen gingen schieten en de muren volgehangen met oude nummerplaten, oude Esso reclame borden en bordjes met oude waarschuwingen zoals “No dancing on the tables with your spurs on“. Gewoon dansen op de tafels kon dus geen kwaad.

Volgend probleem. Het menu. Allemaal vlees en steak natuurlijk. Een mooie uitleg van welk stuk vlees vanwaar uit de koe komt. Maar bij de mogelijkheden staat dan ook hoe groot die steaks zijn. 8oz, 12oz, 16oz. Weet ik veel hoeveel een oz is? Nu is het zo dat ik ni zo heel veel honger had, en dat ik dus dacht: laten we voor alle zekerheid die 8oz maar nemen. Ik heb nog wel wat dessert van gisteren staan. En dan nam ik er ook nog wa frietjes bij en een Caesar salad. Als het ding maar ne naam heeft. Het viel trouwens op dat ze hier iets minder vriendelijk waren. Vriendelijk genoeg, maar niet zo uitbundig. En deze keer dus geen “Excellent choice, that’s my favourite”. Misschien omdat er gewoon niks goed op de kaart stond.

En toen kwamen ze af met diejen biefstuk. Was ik effe blij dat ik die van 8 oz had genomen. Daar had ge al bijna ne camion voor nodig om em te vervoeren, stel u voor dat ik dieje van 16 had gepakt! Gelukkig was er ook nogal wat vet aan, waardoor ik nogal veel kon laten liggen (ik moet da vet niet hebben). Vroegen ze nog of ik kaastaart wilde hebben als dessert. Nee danku. Ik ben dan gauw vertrokken – nadat ik betaald had en een fooi gegeven had natuurlijk – en dan stuurde ik mijn GPS naar mijn hotel. Bleek da hotel bijna vlak naast da steak house te zijn zeg. In vogelvlucht 1500m. En de wegen zijn hier zo goed aangelegd, dat ik wel eerst 6km moest omrijden voor ik bij het hotel was. En te voet geraak je er ook niet, wegens gebrek aan voetpaden.

Of dat vlees gezond was, daar heb ik sterk mijn twijfels bij. Waarschijnlijk barst dat van de hormonen. Het was wel redelijk lekker en nogal heel erg mals, hetgeen me nog het meest zorgen baart.

Terwijl ik dit alles aan het typen was, dacht ik: eigenlijk zou ik nog eens moeten gaan zwemmen. En toen dacht ik: boh, ik ga eerst dit berichtje nog posten. En toen dacht ik: nee, ik ga eerst zwemmen, want anders komt er dat weer ni van. En toen ben ik gaan zwemmen. En da kan ik hier dus ook nog even typen se.

Oh, en ik heb hier net een pakje popcorn gevonden zeg. Da staat hier bij de koffie en de thee in de “Make Yourself at Home” mand. Da’s zo een zakje met de mais erin en da moet ge dan in de microgolf oven steken en dan is da klaar. En daar heb ik wel zin in, vooral omdat ik daarstraks popcorn-geur uit 1 van de kamers heb ruiken komen. Dus dat zal iets voor 1 van de volgende dagen zijn!!

Smakelijk.

 

Eerste dag van de tweede week. Niks noemenswaardig gebeurd. Vooral bij Dell gezeten. Gezien ik bij Dell niet over Internet kan beschikken – maar dat dat soms wel nodig is om dingen op te zoeken, anders zit ik vast en kan ik niet verder werken – ben ik naar een telecom winkel gegaan en eens gevraagd of ze prepayed kaarten hebben waarmee ik online zou kunnen gaan. Die hebben ze blijkbaar niet. Enkel 2 en 3 jaar abonnementen. Wat ik ook zou kunnen proberen, is het Internet uitproberen voor 30 dagen en dan terug insturen, maar de terugbetaling zou ettelijke maanden kunnen duren. Niks voor mij dus. Trouwens, ik zou geen adres of social security number kunnen geven, dus dat had sowieso geen optie geweest.

Geen Internet bij Dell dan maar. Hoewel. 1 van de mensen daar heeft wel zo’n abonnement, heeft zijn privé-laptop (MacBook Air) altijd mee en gaat daarmee online. Wanneer hij zijn Internet wireless deelt, zou ik wel online kunnen gaan. Dus da’s fijn.

’s Avonds had ik besloten: ik ga nog een keer NXNW proberen en wanneer de parking weer vol staat, dan rij ik door naar Randalls, ga daar zelf wat inkopen doen en ga vervolgens zelf wat kokeneteke spelen. Dus, terwijl ik al aan het denken was wat ik zou meenemen en of ik mijn biefstuk met kruiden of gewoon zo zou klaarmaken, over misschien worteltjes want die moet ik enkel wat koken, maar eigenlijk hoort daar nog vanalles bij, maar wat dan he? En dan aardappelen natuurlijk. Koken is gezonder, bakken is lekkerder. En dan heb ik ook nog bakboter nodig… En dan rij je voorbij NXNW en zie je dat er op heel die parking misschien 5 auto’s staan. Wel, een duidelijker signaal kon ik niet krijgen. Gauw de parking opgedraaid en ben daar dus maar gaan eten. Een Pork Chop Porterhouse “Excellent choice, one of my favourites” brined pork loin with roasted red potatoes and balsamic glaze and seasonal vegetables. Die seasonal vegetables waren niet minder dan wat boontjes, broccoli, hier en daar een fragment van wortel, ajuin en champignons. En aardappelen. Geweldig. Achteraf een “Do you want a desert today” Sorbet Special served with delicate biscotti oftewel frambozensorbet met lekkere koekskes.

Vlakbij mijn hotel, dus was ik snel terug. Snel genoeg om dan toch maar het risico te nemen en mijn kleren in een laundry bag te stoppen. Volgens mij allemaal lichte kleren, behalve mijn sokken: daar zijn er donkere bij. Op het papiertje staat een regeltje “Special instructions” waar ik eventueel nog extra aanwijzingen kan geven… Maar als ik zeg “please clean dark socks separately”. Er staat namelijk op dat ze niet verantwoordelijk zijn voor kleurvastheid of kleuren die afgaan op andere kleding… Dat stelt me niet gerust. Misschien moet ik toch maar donker en licht apart meegeven. Maar dan nog kunnen ze de twee zakken gewoon bij elkaar kappen. Grmbl. Van teveel onbekenden in een formule heb ik nooit gehouden.

…

Toch maar even langs de receptie gegaan en gezegd dat ik van plan ben om twee zakken binnen te brengen: donkere en lichte was. Ze verzekerde mij dat die van de laundry service zelf de donkere van de lichte was zouden scheiden. Ze hebben ook nog nooit klachten gehad. In de drie jaar dat zij daar stond, was er slechts 1 klacht gekomen van een kledingstuk dat ontbrak. Bleek uiteindelijk dat die mens gewoon vergeten was het kledingstuk mee te geven

Het stelt me een beetje meer gerust, maar mijn witte broek gaat toch nog niet mee. Eerst zien hoe de rest eruit komt voor ik meer gevaarlijke was ga riskeren.

Vlak naast NXNW ligt de Iron Cactus. Iemand bij Dell zei dat ze daar ooit 1x was geweest, maar dat ze er nooit meer was binnengegaan nadien omdat er teveel lawaai was, live band die speelde… Maar ze zei ook dat het waarschijnlijk haar eigen fout was, omdat ze de “Bar” had gekozen om te eten, niet de “Diner Room”. Gezien NXNW weer geen parking had en ik bij de Iron Cactus nog wel iets vond, waagde ik het er maar op en ben binnengegaan. De mensen zijn zoals altijd heel vriendelijk. Gemaakt, maar vriendelijk.

Toen de dienster vroeg wat ik wilde eten, haalde ze ook nog gauw even de specialiteit van de dag naar boven. Behalve “rice” en “ham” heb ik ni veel begrepen, maar toch zei ik dat ik ging voor die specialiteit van de dag. Blijkt het een heuveltje met (vlies)rijst te zijn, waarin ham zat en ook nog iets zoet, mogelijk mango ofzoiets. En rondom stonden drie rolletjes witte vis (geen idee de welke, maar geen tong denk ik) met daarin een vulling die ik ook niet ken. Er lagen zelfs drie groene asperges bij! Maar nog steeds geen aardappelen. Blijkbaar is het hier wel de gewoonte om chips bij het eten te nemen. Daarstraks gaan eten in een broodjeszaak (geroosterde kalkoenborst ofzoiets zat ertussen – zonder tomaten: er worden hier absoluut geen tomaten geserveerd) en toen mocht ik ook al een zakske chips uitkiezen om erbij te eten. Vreemde vogels die Amerikanen.

En lekker! Deze keer had ik echt het gevoel dat ik eindelijk deftig eten naar binnen heb gespeeld. Nu, de rest van de kaart ken ik even min, dus ik weet niet wat de rest van het eten inhoudt, maar deze keer was het alleszins supergoed! De dienster zei dat ik zeker nog eens een keer moest terugkomen, wat ik ook van plan ben!

Er naartoe wandelen gaat niet: geen voetpaden. Anders was ik er op een 10tal minuten zijn. Nu ben ik er op 2 minuten.

Gisteren probeerde ik The Domain te bereiken – een winkel complex waar vroeger kantoorruimtes waren. Daar zouden ook een boel restaurants moeten zijn, maar gezien ik niet in dat domein geraakte, moest ik me behelpen. Vandaag dus raad gevraagd aan de mensen van Dell, die hebben uitgelegd waar ik moest zijn en zo ben ik er inderdaad ook geraakt!! Het visrestaurant zal dus iets voor morgen zijn. Als ik al weet wat ik ga doen voor de rest van de dag. Die palmbomen op de foto: die staan er dus echt wel he. Ma die zijn aangepland. In de “vrije natuur” hier heb ik ze nog niet gezien. Alleen rare bomen en rare vogels. Geen palmbomen.

Dit alles is nogal heel dichtbij het hotel, dus ik was rond acht uur terug en om half negen plonste ik in het zwembad. Het is eigenlijk maar een klein zwembadje, maar een paar keer heen en weer zwemmen is ook leuk. Nadien in bad geweest en een appeltje gegeten.

Nog even dit: 5 juli ’s morgends zal ik opnieuw in Brussel zijn. Tot dan zijn mijn tickets geboekt. Bruin ben ik nog niet, dat gaat nogal moeilijk in een gesloten gebouw zonder ramen en den airco vollen bak open. Trui komt dus goed van pas. Vandaag was het trouwens kouder buiten. Amper 30 graden denk ik. Deze morgen was het zelfs fris buiten! Amper 26 graden. En bewolkt. Ze verwachten morgen regen. Natuurlijk net tijdens het weekend. Ach ja, we zullen wel zien.

Ik ga maffen. Have a nice evening!