Amerikaanse Etenswaardigheden


Na zo’n paar weken Amerika, zijn er toch wel een aantal zaken die je beginnen opvallen, wanneer je met Amerikanen aan tafel zit, of zelfs naast de-ene-al-wat-knapper-dan-de-andere Amerikaanse.

Het begint al van voor je binnenkomt. In elk restaurant staat er de ene of de andere zeer vriendelijke (en indien vrouwelijk hoort daar ook nog “bijzonder knappe” bij) pipo waar je best tegen zegt "A table for one please" en niet "Can I have something to eat" want in dat laatste geval kijken ze nogal heel vreemd.

Dan nemen ze je mee naar een tafel, soms in een uithoekje, soms naast een of andere vreemde Amerikaan(se) en vragen dan wat je wil drinken. Ze stellen uiteraard altijd martini ofzo voor, maar wanneer je zegt dat je gewoon water wil, is dat ook prima. Of Ice Tea, want da’s duidelijk ook heel erg populair. En dat is gewone koude thee. Geen Lipton Ice Tea zijnde de frisdrank, neen, dit is echte thee alsof je die met theezakjes hebt klaargemaakt. Ongezoet. Je krijgt er wel zelf suiker of pseudo-suiker bij. Je kunt ook gewoon frisdrank nemen, cola of zo. Wat ook opvalt, is dat die laatste drankjes gewoon worden aangevuld. De eerste keer was dat wel wat schrikken. Je krijgt dan zo’n enorme cola (alles in Amerika is iets groter) en wanneer die bijna op is, nemen ze die gewoon mee (waarvan je denkt, gast, die was nog niet leeg) en vervolgens krijg je nog zo’n vol glas (waarvan je denkt, gast, die heb ik niet besteld) en blijkt dat ze dan vergeten die cola’s op de rekening te zetten (waarvan je denkt, gast, eigen schuld, gauw betalen en wegwezen) en waarvan je dan uiteindelijk door begint te krijgen dat die drankjes gewoon inbegrepen zijn. Alles is inbegrepen, behalve de alcohol. En de drankjes errond zijn ook niet gratis (waardoor ze je een of andere martini ofzo proberen aan te smeren).

De kaart heb je gekregen op het moment dat je gaat zitten, dus daar kun je in kijken om iets te bestellen. Je kunt ook proberen te verstaan wat ze aanraden als "Special of the day". Maar daar slaagde ik over het algemeen niet in. En wanneer ze je drinken brengen, vragen ze of je nog wat tijd nodig hebt of dat je al wil bestellen. Je kunt dan bestellen en blijkbaar heb ik een zeer goede keuze, want ik nam altijd heel toevallig het favoriete gerecht van de garçon of van de dienster "Excellent choice, that’s my favorite". Blijkbaar heb ik goede smaak. En dan stellen ze zich ook voor "My name is John, if you need anything, just ask me!"

Wanneer je dan rondkijkt en je mede-restaurantgasten observeert – en niet te lang naar links blijft kijken – dan kun je zien dat de mensen allemaal met hun rechterhand aan het eten zijn. Ze hebben enkel een vork vast. En wanneer je goed kijkt, dan zie je dat ze het vork terug in hun linkerhand nemen, in hun rechterhand nemen ze hun mes, ze snijden een stukje vlees af, leggen het mes neer, nemen het vork weer in de rechterhand en prikken het stukje vlees daarmee terwijl hun linkerhand tussen hun benen zit. Nadat het stukje vlees in hun mond terecht gekomen is, nemen ze het vork weer in de linkerhand, het mes in de rechter… Niemand blijkt door te hebben dat het gewoon veel gemakkelijker is om die twee dingen vast te houden. Moet je veel minder handelingen doen. Maar ja, extra lichaamsbeweging kan voor de meesten ook geen kwaad.

Wanneer je een steak eet, of iets anders van vlees, krijg je trouwens zo’n enorm steak mes. Maar echt enorm. Ik kon mijn hand er bijna niet rondklemmen, zo breed was het. Is ook wel nodig om door zulke stukken vlees te geraken. En je krijgt twee vorken. Waarvoor het er twee zijn, is me nog niet duidelijk. En zelfs de Amerikanen zelf weten het eigenlijk niet goed. Vermoedelijk 1 voor het vlees en 1 voor de sla. Want ja, sla in overvloed, maar groenten zijn er schaars. Blijkbaar moet je die ook apart bestellen, maar ook dat heb ik niet doorgehad. Maar waar dat tweede vork voor dient, dat weten ze dus niet met zekerheid te vertellen.

Tijdens het eten komen ze vragen of alles naar wens is. Dan zeg je dat alles inderdaad goed is, en dan zijn die mensen toch zo overgelukkig! En soms komt er zelfs een mijnheer met plastron af. En die vraagt dat ook. Of die vraagt of ik niks tekort kom, of ze me goed soigneren. En ook die mens wordt gelukkig wanneer je zegt dat het ook inderdaad zo is. Die meneer in de plastron is vermoedelijk de grote baas.

Maar dan, wanneer je nog niet helemaal klaar bent met eten, komen ze al af met een schotel voorbeeld-dessertjes of de dessertkaart. En wanneer je dessert neemt, dan gooien ze de rekening al op tafel nog voor je je dessert half op hebt "Whenever you’re ready, sir". Wat ik ook een keer heb meegemaakt, is dat de rekening op tafel gezet werd en dat hij dan pas vroeg "Of wil je nog iets hebben?". Jah, echt uitnodigend is dat niet natuurlijk. Alles is duidelijk fast food. Snel alles binnenwerken en maken dat je weg bent. Geen wonder waarom McDonalds in Amerika is gestart. Maar tegelijk vraag ik me ook af of een "fast-food restaurant" eigenlijk nodig is. Uit een gewoon restaurant ben je even snel weg.

En wanneer je niet alles opkunt, dan krijg je zonder enig probleem je eten mee naar huis. Da’s daar heel normaal. Elke dag zag ik daar mensen met een doggy bag naar huis gaan – en zelfs ik heb mijn dessert ooit meegekregen. Alle restaurants hebben hun voorraad bakjes klaarstaan – hetgeen natuurlijk logisch is. Je hebt ervoor betaald en anders belandt het toch maar in de vuilbak.

Voldaan wandel je terug langs de pipo’s die je hebben binnengelaten en meestal zeggen ze nog iets van een "have a nice evening" en dan kun je rustig terug naar je hotel gaan en nagenieten van wat je die dag beleefd hebt…

Aanpassing

Het is aanpassen, terug in Belgie. En dat begon deze morgen al. Niet het ontbijt, dat was een verbetering: opnieuw echt brood. Maar dan, de baan op. Belgische chauffeurs kunnen langs geen kanten rijden! Hoe dikwijls ik vandaag “bumperklevers” achter mij aan heb gehad, niet te tellen! En neen, ik reed geen 100, ik reed mooi 120! En dan verschieten ze ervan dat heel de dag de wegen dicht zaten door ongevallen.

Nog iets dat erg opvalt. Vrachtwagens. Twee van de drie rijstroken bezet door die dingen. En dan verschieten ze ervan dat er files zijn. Wanneer je in Texas 5 vrachtwagens op een dag had gezien, dan was dat veel… Maar het onthaal op het werk was goed. Iedereen heel blij dat ik terug ben 🙂 – je kan ze natuurlijk moeilijk ongelijk geven (hehe)

Hetgeen ik voel op dit moment: vreemd. Deze morgen om half zes kon ik niet meer slapen – ik steek het op het feit dat ik gisteren tot 12u heb geslapen – maar deze middag ben ik echt wel moe geworden. En tegen 5u besloot ik om mijn boeltje te pakken. Ik kon echt niet meer. Vreemd. Concentratie was moeilijk, dus eigenlijk was autorijden ook nogal lastig. Eten gaat wel goed. Daarom, ik ga nu al maar gauw slapen (“al” is nog 10u ma soit) en misschien is alles morgen terug in orde.

Men had mij aangeraden om te blijven schrijven. Ook op het werk. “Wat moet ik nu elke avond doen?” 🙂 Maar ach. In België gebeurt er niet zoveel spannend. Hoogstens één of andere wielerwedstrijd op volgende week zaterdag waarvoor men het nodig vindt om onze straat – zowat de enige waar je in Turnhout nog gratis kunt parkeren – een parkeerverbod uit te vaardigen tot 6u ‘s avonds.

Grmbl. Ik was beter in Texas gebleven. Daar scheen de zon tenminste.

Gene stress

Deze morgen nogal vroeg opgestaan. Weeral. Maar deze keer om te maken dat ik zeker op tijd op de luchthaven was. Wel ja, “deze” morgen is relatief natuurlijk. Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in Chicago op 10m van het vliegtuig (dat staat naast mij, dus wanneer die start en nog in 1e versnelling staat, dan ben ik eraan). En goed dat ik op tijd ben vertrokken. Niet wegens het verkeer: er was geen kat op de baan. Alleen maar een stuk of drie auto’s. Eerst ben ik een beetje verkeerd de luchthaven binnen gereden, maar ben dan toch nog (door middel van een min of meer gevaarlijk manoeuvre dat achteraf gezien niet eens had moeten gebeuren) en dan rij ik die parking van de rental cars op, waar ik na even zoeken wel een Hertz plaats vond, maar geen ingang. Het leek alsof er nog niemand aanwezig was. En dat was niet goed, want ik moest naar de luchthaven (recht over de straat). Dus ben ik maar iemand gaan zoeken en die zei me dat ik daar wel moest zijn. Alleen, daar stonden zo van die pinnen op de grond: rij je erover, dan zijn al je banden kapot. Dacht ik. Want ze zei dat ik daar echt wel door moest rijden. Ik begreep het niet. Toch maar iemand anders vragen dacht ik. Dus ik liep tacerug naar de wagen en toen zag ik twee auto’s…. over die pinnen rijden. Blijkbaar werken die alleen maar langs 1 kant: rij je in die parkeerplaats is er niks aan de hand. Rij je eruit, dan zijn de banden kapot. En inderaad… met een klein hartje reed ik over die pinnen en… geen banden kapot. Goed dan. Kaartje gekregen en dan naar de luchthaven.

American Airlines checkin gezocht en gevonden, maar daar moest ik zelf inchecken. Ik dacht dat dat al gebeurd was. Maar ik moest nu mijn vliegtuig tickets nemen. Zelf nemen. Na een beetje hulp heb ik toch die tickets kunnen afdrukken en kon ik inchecken. Met een min of meer klein hartje, want gezien ik nu geen weegschaal had, kon ik niet wegen hoeveel die valies woog. Maar de check-in mijnheer aanvaardde mijn valies zonder meer, dus alles in orde. En dan maar gauw langs security, dan ben ik daar ook ineens van af. Dat is nog altijd hetgeen ik het ergst van het vliegen vind.

De security in Amerika is veel gemakkelijker. Je moet nog wel door die metaaldetector, maar je moet niet meer gefouilleerd worden enzo. En deze keer – zonder water in mijn rugzak – ging die controle iets gemakkelijker. En ook hier was geen volk, dus ik moest me niet opjagen om snel klaar te zijn en niet alle andere mensen te hinderen. En dat was het dan. Ik was klaar om te vertrekken. Twee uur op voorhand. Maar goed, mij niet gelaten, ik zit liever voor de Gate te wachten dan ergens buiten voor een hele rij mensen.

En hier heb ik dan toch maar wat water gekocht. Da juffrouwke keek een beetje vreemd dat ik enkel water kocht en geen koffie ofzo, maar dat kan ook een gedacht geweest zijn. En tegen da juffrouwke zei ik dat ik met muntjes ging betalen. Omdat ik op dat moment naar mijn muntjes aan het kijken was, heb ik haar gezicht niet gezien, maar ik had het gevoel dat ze nogal vreemd keek. Het was een $2,25 en ik gaf $2,30. Van mij mocht ze die 5ct houden, en dat zei ik dan ook, ze lachte vriendelijk en toen weet ik zeker dat ze dacht “Man wat ben je toch allemaal aan het zeggen?” Die heeft weer een verhaal als ze thuis komt. “I met this weird guy today…”. Met mijn water ben ik dan naar de Gate getrokken vanwaar het vliegtuig zou vertrekken. Er stond een ander vertrekuur vermeld voor de vlucht naar Chicago. 9u45. En ik zou om 11u vertrekken. Hmm. Dat was natuurlijk een vlucht eerder.

Dan, na een tweetal uur daar wachten, rondlopen, enzovoort, kon ik inschepen en kon het vliegtuig vertrekken. En dat deed het dan ook. Net zoals op de heenvlucht krijg je gratis drinken (sinaasappelsap of water – waarschijlijk ook dingen als cola, maar voor alcohol moet je betalen) en hier nam ik dan sinaasappelsap. Ook weer wat ik merkte op de heenvlucht: alleen water wordt je toch wel beu en dan begin je te voelen dat je iets mist. Toch zeker na 7u vliegen. Ik gok dat dat “iets” suiker is.

Hoewel we een beetje later vertrokken waren dan gepland, zijn we toch eerder aangekomen in Chicago en heeft het minstens een half uur geduurd na de landing (lees: contact met de grond) tegen dat het vliegtuig aan de gate was gekomen, genoeg mensen uit het vliegtuig waren zodat ik ook af kon stappen en ik binnenstapte in de luchthaven van Chicago. Omdat ik wat honger begon te krijgen, ben ik gaan zoeken naar iets te eten. Eigenlijk vooral van die fast-food restaurants, maar dan van alle landen: Mexicaans, Italiaans (of toch pizza’s), Amerikaans (McDonalds) en iets Oosters. Na lang twijfelen heb ik dan toch maar weer McDonalds gekozen, hoewel ik probeer daar zo weinig mogelijk binnen te stappen. Ach ja, 2x op drie weken is nog niet zo slecht. Boarding zou beginnen rond 3u45. Toen was het ondertussen 2u, ruim tijd genoeg dus, maar toch ook niet zoveel als ik eerst had gedacht. De geplande aankomsttijden waren wel 1u30 en 4u30, maar eigenlijk heb je dan maar een 2u om in de luchthaven te zijn. En da’s niet veel. Tegen de tijd dat ik had beslist wat ik ging eten en dat ook had gekregen – in de McDonalds zijn ze precies nergens vriendelijk, dat was de eerste donderdag niet, dat was vandaag al even min – was het half drie. Tegen de tijd dat het allemaal op was (ook de cola zonder ijs, want ik wist van de heenreis dat ik best wel wat suiker kon gebruiken) was het kwart voor drie. En dan ben ik naar de gate gegaan waar de vlucht naar Belgie zou vertrekken. Een beetje na drie zijn dan de mensen van American Airlines aangekomen en zijn ze namen beginnen omroepen. Geen idee waarom. Waarschijnlijk de mensen die op de wachtlijst stonden. En dan riepen ze ook om om de groene – of witte – papiertjes te komen afgeven. Da’s een overblijfsel van het papiertje dat je moet invullen (“heb je terroristische banden” en dat soort dingen) en dat in je paspoort wordt geniet. Wanneer je dat niet achterlaat in Amerika, dan heb je de volgende keer je Amerika binnen wil komen, wel wat last. En ik vind security nu al erg genoeg, dat moet er niet nog eens bijkomen. En ja, dan begon ook daar de boarding. Een vijftal minuten te laat zijn we dan effectief vertrokken (1 van de vluchtassistentes was haar GSM kwijt en ze wist zeker dat het ergens moest zijn aan boord. Bleek het ergens in een doos te zitten, maar ik heb niet goed verstaan welke doos) En dan zijn we vertrokken.

Dat vertrekken is toch altijd een speciaal gevoel. Een afwisseling van vertragen en versnellen (daar lijkt het toch op, maar ik denk eerder dat het altijd versnellen, even constant vliegen en opnieuw verstnellen is) en dan af en toe voel je het vliegtuig ook terugvallen, voor een kort momentje. En dus op dit moment zijn we zowat bijna voorbij het Amerikaanse vasteland en vliegen we over de Atlantische oceaan. Jawel, in het begin van dit tekstje zat ik inderdaad nog in Chicago. Dit bericht is niet in 1 keer getypt 🙂 Bon. mijn Diner komt aangereden, dus ga ik nu mijn laptop weer even wegsteken. Waarschijnlijk voor de rest van de vlucht, want voor de rest zal er niet veel spectaculair gebeuren… hoop ik.

En voor de rest zijn er inderdaad geen spectaculaire dingen bijgekomen. Ik ben veilig thuis geraakt, en da’s het voornaamste 🙂
Later volgt meer, want ik ben momenteel compleet uitgeput… ik ben dan ook al 30u op… Tijd om wat te gaan slapen denk ik…

No dancing on the tables with your spurs on

 

Nadat deze dag alweer vrij snel voorbij is gegaan en de mensen van Dell me ‘s middags  hebben meegenomen naar ne nogal dure Griek, kwam ik weer in die spiraal van ellende terecht: Waar gaan we nu weer eten. Gewoon 1 van de restaurants nemen die ik al heb gehad? Of toch nog maar eens iets anders proberen. Ik nam mijn GPS en begon willekeurig wat restaurants (lees: eetplaatsen) op te zoeken in de buurt. Zoals gezegd: liiever dichtbij dan ergens downtown, dan ben ik sneller terug. Vandaag was het weer pas half acht tegen dat ik terug was, dus da’s laat genoeg vind ik.

Mijn oog viel toen op Saltgrass Steak House. Omdat ik naar het schijnt in het paradijs van de Steaks ben, dacht ik: wel ja, waarom niet. Dus ik gaf mijn paarden de sporen en gallopeerde naar het huis.

Maar daar aangekomen, had ik eigenlijk onmiddellijk spijt en moest ik weer al mijn moed bij elkaar scharrelen. Wat moet ik hier nu mee. Denk je het oude Texas – the wild wild west – in. Beeld je dan zo’n typische kroeg in met klapdeuren en sigarettenrook. En in een hoekje aan de toog staat Lucky Luke. Wel, dat is exact de indruk die ik kreeg. Heel even was ik aan het twijfelen of ik niet gewoon zou terugdraaien, maar door de lamellen zag ik dan een aantal mensen van de catering de klapdeuren al openhouden. En dat was het moment waarop ik dacht: Je hebt al meerdere malen Amerikaans eten overleefd, ditmaal zal het ook nog wel lukken. Ik stap de deuren binnen en ik voelde me meteen meer op mijn gemak. De garçons en diensters hadden ook zo’n kostummeke aan. Allee ja, zo’n witte hemden en dan geen plastron, maar twee draadjes die naar beneden hangen. Waarschijnlijk heeft da ne naam, maar die weet ik niet. Fijn. Dus dan ga je daar binnen en zegde dat ge iets wilt eten (ze kijken me trouwens altijd vreemd aan, overal, als ik zeg “Can I have something to eat here”. Ofwel is dat geen Engels, ofwel denken ze bij zichzelf “natuurlijk, waarom bende anders hier”. Probleem is dat ik geen andere openingszin kan bedenken.). En dan ga je naar binnen en dan kom je wederom precies in het oude Texas. Maar dan op een Efteling-manier. Beetje overdreven. Mooi, maar overdreven. Je krijgt een overdosis oud-texaans decor: een gitaar, een paar longhorn-hoofden en/of skeletten. Op de lage muren maquettes van oude paardenkarren – je weet wel, waaruit de Spanjaarden bizons en indianen gingen schieten en de muren volgehangen met oude nummerplaten, oude Esso reclame borden en bordjes met oude waarschuwingen zoals “No dancing on the tables with your spurs on“. Gewoon dansen op de tafels kon dus geen kwaad.

Volgend probleem. Het menu. Allemaal vlees en steak natuurlijk. Een mooie uitleg van welk stuk vlees vanwaar uit de koe komt. Maar bij de mogelijkheden staat dan ook hoe groot die steaks zijn. 8oz, 12oz, 16oz. Weet ik veel hoeveel een oz is? Nu is het zo dat ik ni zo heel veel honger had, en dat ik dus dacht: laten we voor alle zekerheid die 8oz maar nemen. Ik heb nog wel wat dessert van gisteren staan. En dan nam ik er ook nog wa frietjes bij en een Caesar salad. Als het ding maar ne naam heeft. Het viel trouwens op dat ze hier iets minder vriendelijk waren. Vriendelijk genoeg, maar niet zo uitbundig. En deze keer dus geen “Excellent choice, that’s my favourite”. Misschien omdat er gewoon niks goed op de kaart stond.

En toen kwamen ze af met diejen biefstuk. Was ik effe blij dat ik die van 8 oz had genomen. Daar had ge al bijna ne camion voor nodig om em te vervoeren, stel u voor dat ik dieje van 16 had gepakt! Gelukkig was er ook nogal wat vet aan, waardoor ik nogal veel kon laten liggen (ik moet da vet niet hebben). Vroegen ze nog of ik kaastaart wilde hebben als dessert. Nee danku. Ik ben dan gauw vertrokken – nadat ik betaald had en een fooi gegeven had natuurlijk – en dan stuurde ik mijn GPS naar mijn hotel. Bleek da hotel bijna vlak naast da steak house te zijn zeg. In vogelvlucht 1500m. En de wegen zijn hier zo goed aangelegd, dat ik wel eerst 6km moest omrijden voor ik bij het hotel was. En te voet geraak je er ook niet, wegens gebrek aan voetpaden.

Of dat vlees gezond was, daar heb ik sterk mijn twijfels bij. Waarschijnlijk barst dat van de hormonen. Het was wel redelijk lekker en nogal heel erg mals, hetgeen me nog het meest zorgen baart.

Terwijl ik dit alles aan het typen was, dacht ik: eigenlijk zou ik nog eens moeten gaan zwemmen. En toen dacht ik: boh, ik ga eerst dit berichtje nog posten. En toen dacht ik: nee, ik ga eerst zwemmen, want anders komt er dat weer ni van. En toen ben ik gaan zwemmen. En da kan ik hier dus ook nog even typen se.

Oh, en ik heb hier net een pakje popcorn gevonden zeg. Da staat hier bij de koffie en de thee in de “Make Yourself at Home” mand. Da’s zo een zakje met de mais erin en da moet ge dan in de microgolf oven steken en dan is da klaar. En daar heb ik wel zin in, vooral omdat ik daarstraks popcorn-geur uit 1 van de kamers heb ruiken komen. Dus dat zal iets voor 1 van de volgende dagen zijn!!

Smakelijk.

Fris gewassen

 

Deze morgen dan toch maar mijn was binnengedaan. Op hoop van zegen.

En toen ik van Dell kwam en me net aan het afvragen was waar ik vanavond zou gaan eten en min of meer aan het denken was aan McCormick & Schmick’s terwijl ik toch maar eerst langs het hotel zou rijden om daar te beslissen waar ik zou gaan eten, zat ik plots op de verkeerde baan (zo’n rechter baanvak dat plots een afslag wordt “right lane must turn right” staat er dan) en er was teveel volk op het linker baanvak (geen wonder dat ze hier allemaal zoveel mogelijk op het linker baanvak rijden – hoewel dat eigenlijk ook niet mag), kon ik niks anders dan rechts afdraaien. Recht The Domain binnen. Wel ja, omdraaien en naar het hotel rijden? Of dan toch maar eerst gaan eten? Ik heb voor het laatste gekozen. McCormick & Schmick’s is een seafood restaurant, als eerste aanbevolen door de mensen van Dell, maar ik was er nog niet geweest. Vrij duur wel, omdat ze hier in Austin nogal ver van de zee zitten. Maar wel goed. Lekker. Redfish. Da’s een witte vis. En er waren worteltjes en groene asperges en puree bij! En vriendelijk. De mensen dan. En bovendien dacht ik dat ze deze keer niet gingen afkomen met “excellent choice, that’s one of my favourites!” De dienster was heel vriendelijk, hielp me met het kiezen van het gerecht (min of meer toch), hielp me zelfs met het kiezen van een drankje (en niet echt verkoopsgericht, want ze raadde me het goedkoopste aan) en dan ging ze weg: “I’ll be right back to you”. Wel fijn toch! Geen “Excellent choice” deze keer. Geen “personal favourite”. Gewoon bestelling opnemen en gaan halen. En toch vriendelijk zijn. Da’s tenminste geloofwaardig. Da’s goed genoeg.

Het eten kwam nogal heel snel, gebracht door iemand anders en een beetje later kwam Kathleen (zo heet die dienster en nu zou ik allemaal wilde verhalen kunnen verzinnen over hoe ik haar telefoonnummer heb gekregen en nog uitvoerig met haar kennis heb gemaakt enzo, maar eigenlijk weet ik dat gewoon omdat op het reçuke haar naam staat: DINING: S KATHLEEN) terug met het drankje en ze zei dat ik maar eens meteen moest proeven want ze was benieuwd wat ik ervan vond. Ik had namelijk gezegd dat ik wel zin had in iets zoet, fruitig, dat lijkt me wel wat. Geen whisky, dat lust ik niet. Dus ze kwam af met iets met zelfgeperste druiven in en er waren zelfs nog een paar hele druiven. En 70% ijs, maar dat doen ze hier ook allemaal. Hoe kon ik haar dat weigeren! Ik proefde dus en het was wel vrij lekker. En zo kwam het dat ik Kathleen gelukkig maakte. “Great, I’m glad that you like it! It’s actually one of my favourites…” Waarschijnlijk hebben die een microke bij en moeten ze da bij elke klant toch minstens ne keer gezegd hebben. Of da’s deel van hun opleiding ofzo en worden ze ontslagen als ze dat geen 100x per avond hebben gezegd.

Maar het kan nog erger. Op zich was het wel knap van dat meiske dat mijn eten had gebracht: die deed precies niks anders dan het eten uit de keuken naar de zaal te brengen, die kwam ook af en ze vroeg hoe mijn redfish was. Knap dat ze dat nog wist, want er zat wel wat volk. Het was heel lekker, dus ik zei haar dat ook. “Excellent! It’s actually one of my favourite fish”. Soms moet ik echt moeite doen om geen slappe lach te krijgen.

De restaurant manager kwam trouwens zelf ook af, niet om te zeggen dat ik zijn persoonlijke favoriete gerecht heb genomen, wel om te vragen of ik wel voldoende bediend werd. Absoluut wel dus. En daar was die mens gelukkig om. En dan ben ik ook gelukkig.

Eigenlijk was ik niet van plan om nog een nagerecht te nemen. Die vis was meer dan genoeg. Maar toen kwam Kathleen af met zo’n plaat waarop zes voorgemaakte gerechten op stonden. Een ervan was een Chocolate bag with white chocolate mouse and strawberries, cranberries and raspberries. The bag itself is made of real Belgian chocolate. Wel ja zeg. Kun je dat dan weigeren? Ideale manier om ze door de mand te laten vallen. Natuurlijk, ze kon zo overtuigend zeggen dat het “Echte Belgische chocolade” was, dat ze wel moest weten waar Belgie ligt. Toch?

Niet dus. Maar ze had wel meteen de link gelegd. “Is that where you come from?” Jazeker, dus geef me die chocolate bag maar. En ik moet zeggen, die chocolade is inderdaad wel lekker. Mogelijk niet zo lekker als echte Belgische chocolade, maar het komt toch wel erg in de buurt. Kathleen zei trouwens dat ze die chocolade waarschijnlijk niet echt helemaal in Belgie gaan halen zijn en ik verzekerde haar dat dat niet het geval was.

Maar goed. Ik had dus eigenlijk genoeg. En die chocolade is wel lekker, maar nogal zwaar. En dus kreeg ik maar de helft op. Heel jammer. Maar Kathleen had het meteen door en nog voor ik iets kon zeggen, vroeg ze of ik dat mee wilde nemen in een doosje. Je weet wel, zo’n doggy bag. Zoiets waarvan de ouders zeggen “kunnen we de restjes mee naar huis krijgen voor de hond?” waarop de kinderen in koor uitroepen “Joepie! We krijgen een hond!!”. Zoiets dus. Maar dan zonder de kinderen. En zonder de hond. Ik deed alsof ik van niks wist, maar eigenlijk heb ik dat hier al wel meer gezien. Dus ik zei dat als dat mogelijk zou zijn, dat dat wel heel leuk zou zijn! Natuurlijk is dat mogelijk, zei Kathleen, en een paar seconden later kwam ze aandraven met het doosje. Heel geniepig is op de ene of andere manier de rekening ook op mijn tafel beland. Ik had het niet eens door. Dus het duurde een tijdje voor ik doorhad dat ze er was en voor ik mijn credit card bovenhaalde. Maar da’s niet erg. Ze had het niet door.

Kijk eens aan. Daarnet dacht ik nog “wat ga ik vandaag schrijven, eigenlijk is er niet zo heel veel gebeurd”. Maar zo zie je maar weer. Een avond in Amerika is blijkbaar avontuurlijk genoeg. En dan moet ik nog vertellen wat ik eigenlijk had willen zeggen. Dat deel komt nu dus.

Aangekomen in het hotel dacht ik, gauw naar mijn kamer gaan, want daar zullen mijn kleren liggen. Zoiets had ik toch begrepen van de vorige dagen toen ik de receptioniste om uitleg ging vragen. Niks kleren in mijn kamer. Ach, dan maar opnieuw naar beneden. Haja dat weet je nog niet. Ik zit op de derde verdieping. “Third floor”. Maar bij ons zou dat de tweede zijn. Hier beginnen ze vanaf 1 te tellen. Dus “First floor” is eigenlijk “gelijkvloers”. En “Second floor” is eigenlijk eerste verdieping. Maar dat geheel terzijde. Ik ging dus terug naar beneden. Naar de receptie. En daar vroeg ik mijn kleren. En die kreeg ik mee. Mooi ingepakt allemaal. Dus ik spurt naar boven, trek die verpakking open en… al mijn kleren – echt allemaal – ge gelooft het niet – allemaal – helemaal netjes gewassen en gestreken, ruiken lekker en geen enkel wit kledingstuk is blauw of bruin geworden. Is dat niet geweldig! Ze hebben wel een vreemde manier van opvouwen. Volgende keer zal ik wel vragen om mijn hemden op te hangen, da’s een halve dollar goedkoper dan wanneer ze opgevouwen moeten worden, en ik denk dat het dan nog beter gedaan zou zijn, want die opgevouwen dingen zijn toch niet helemaal fatsoenlijk. Maar wel fatsoenlijk genoeg. En de sokken hebben ze precis ook gestreken. Wel heel vreemd, want ik krijg ze niet plat op elkaar gelegd, ze staan zo in een driehoekje. En de onderhemden hingen allemaal 1 voor 1 aan een kapstok. Ook vreemd. En mijn linnen broek is geweldig goed gestreken, niks gekrompen. En ook die ruikt lekker. Dus ik heb vertrouwen in de laundry service. Dus ik ga daar nog meer gebruik van maken.

En dus zit ik hier nu met fris gewassen kleren en een halve chocolate bag in de ijskast. Die chocolate bag dan toch, de kleren liggen gewoon in de kast.

Nu mezelf nog fris wassen. En dan onder de lakens. Klaar voor alweer een nieuw avontuur in de States.

Ze kunnen toch koken

 

Eerste dag van de tweede week. Niks noemenswaardig gebeurd. Vooral bij Dell gezeten. Gezien ik bij Dell niet over Internet kan beschikken – maar dat dat soms wel nodig is om dingen op te zoeken, anders zit ik vast en kan ik niet verder werken – ben ik naar een telecom winkel gegaan en eens gevraagd of ze prepayed kaarten hebben waarmee ik online zou kunnen gaan. Die hebben ze blijkbaar niet. Enkel 2 en 3 jaar abonnementen. Wat ik ook zou kunnen proberen, is het Internet uitproberen voor 30 dagen en dan terug insturen, maar de terugbetaling zou ettelijke maanden kunnen duren. Niks voor mij dus. Trouwens, ik zou geen adres of social security number kunnen geven, dus dat had sowieso geen optie geweest.

Geen Internet bij Dell dan maar. Hoewel. 1 van de mensen daar heeft wel zo’n abonnement, heeft zijn privé-laptop (MacBook Air) altijd mee en gaat daarmee online. Wanneer hij zijn Internet wireless deelt, zou ik wel online kunnen gaan. Dus da’s fijn.

‘s Avonds had ik besloten: ik ga nog een keer NXNW proberen en wanneer de parking weer vol staat, dan rij ik door naar Randalls, ga daar zelf wat inkopen doen en ga vervolgens zelf wat kokeneteke spelen. Dus, terwijl ik al aan het denken was wat ik zou meenemen en of ik mijn biefstuk met kruiden of gewoon zo zou klaarmaken, over misschien worteltjes want die moet ik enkel wat koken, maar eigenlijk hoort daar nog vanalles bij, maar wat dan he? En dan aardappelen natuurlijk. Koken is gezonder, bakken is lekkerder. En dan heb ik ook nog bakboter nodig… En dan rij je voorbij NXNW en zie je dat er op heel die parking misschien 5 auto’s staan. Wel, een duidelijker signaal kon ik niet krijgen. Gauw de parking opgedraaid en ben daar dus maar gaan eten. Een Pork Chop Porterhouse “Excellent choice, one of my favourites” brined pork loin with roasted red potatoes and balsamic glaze and seasonal vegetables. Die seasonal vegetables waren niet minder dan wat boontjes, broccoli, hier en daar een fragment van wortel, ajuin en champignons. En aardappelen. Geweldig. Achteraf een “Do you want a desert today” Sorbet Special served with delicate biscotti oftewel frambozensorbet met lekkere koekskes.

Vlakbij mijn hotel, dus was ik snel terug. Snel genoeg om dan toch maar het risico te nemen en mijn kleren in een laundry bag te stoppen. Volgens mij allemaal lichte kleren, behalve mijn sokken: daar zijn er donkere bij. Op het papiertje staat een regeltje “Special instructions” waar ik eventueel nog extra aanwijzingen kan geven… Maar als ik zeg “please clean dark socks separately”. Er staat namelijk op dat ze niet verantwoordelijk zijn voor kleurvastheid of kleuren die afgaan op andere kleding… Dat stelt me niet gerust. Misschien moet ik toch maar donker en licht apart meegeven. Maar dan nog kunnen ze de twee zakken gewoon bij elkaar kappen. Grmbl. Van teveel onbekenden in een formule heb ik nooit gehouden.

Toch maar even langs de receptie gegaan en gezegd dat ik van plan ben om twee zakken binnen te brengen: donkere en lichte was. Ze verzekerde mij dat die van de laundry service zelf de donkere van de lichte was zouden scheiden. Ze hebben ook nog nooit klachten gehad. In de drie jaar dat zij daar stond, was er slechts 1 klacht gekomen van een kledingstuk dat ontbrak. Bleek uiteindelijk dat die mens gewoon vergeten was het kledingstuk mee te geven 🙂

Het stelt me een beetje meer gerust, maar mijn witte broek gaat toch nog niet mee. Eerst zien hoe de rest eruit komt voor ik meer gevaarlijke was ga riskeren.

Kaktus van ijzer


Vlak naast NXNW ligt de Iron Cactus. Iemand bij Dell zei dat ze daar ooit 1x was geweest, maar dat ze er nooit meer was binnengegaan nadien omdat er teveel lawaai was, live band die speelde… Maar ze zei ook dat het waarschijnlijk haar eigen fout was, omdat ze de “Bar” had gekozen om te eten, niet de “Diner Room”. Gezien NXNW weer geen parking had en ik bij de Iron Cactus nog wel iets vond, waagde ik het er maar op en ben binnengegaan. De mensen zijn zoals altijd heel vriendelijk. Gemaakt, maar vriendelijk.

Toen de dienster vroeg wat ik wilde eten, haalde ze ook nog gauw even de specialiteit van de dag naar boven. Behalve “rice” en “ham” heb ik ni veel begrepen, maar toch zei ik dat ik ging voor die specialiteit van de dag. Blijkt het een heuveltje met (vlies)rijst te zijn, waarin ham zat en ook nog iets zoet, mogelijk mango ofzoiets. En rondom stonden drie rolletjes witte vis (geen idee de welke, maar geen tong denk ik) met daarin een vulling die ik ook niet ken. Er lagen zelfs drie groene asperges bij! Maar nog steeds geen aardappelen. Blijkbaar is het hier wel de gewoonte om chips bij het eten te nemen. Daarstraks gaan eten in een broodjeszaak (geroosterde kalkoenborst ofzoiets zat ertussen – zonder tomaten: er worden hier absoluut geen tomaten geserveerd) en toen mocht ik ook al een zakske chips uitkiezen om erbij te eten. Vreemde vogels die Amerikanen.

En lekker! Deze keer had ik echt het gevoel dat ik eindelijk deftig eten naar binnen heb gespeeld. Nu, de rest van de kaart ken ik even min, dus ik weet niet wat de rest van het eten inhoudt, maar deze keer was het alleszins supergoed! De dienster zei dat ik zeker nog eens een keer moest terugkomen, wat ik ook van plan ben!

Er naartoe wandelen gaat niet: geen voetpaden. Anders was ik er op een 10tal minuten zijn. Nu ben ik er op 2 minuten.

Gisteren probeerde ik The Domain te bereiken – een winkel complex waar vroeger kantoorruimtes waren. Daar zouden ook een boel restaurants moeten zijn, maar gezien ik niet in dat domein geraakte, moest ik me behelpen. Vandaag dus raad gevraagd aan de mensen van Dell, die hebben uitgelegd waar ik moest zijn en zo ben ik er inderdaad ook geraakt!! Het visrestaurant zal dus iets voor morgen zijn. Als ik al weet wat ik ga doen voor de rest van de dag. Die palmbomen op de foto: die staan er dus echt wel he. Ma die zijn aangepland. In de “vrije natuur” hier heb ik ze nog niet gezien. Alleen rare bomen en rare vogels. Geen palmbomen.

Dit alles is nogal heel dichtbij het hotel, dus ik was rond acht uur terug en om half negen plonste ik in het zwembad. Het is eigenlijk maar een klein zwembadje, maar een paar keer heen en weer zwemmen is ook leuk. Nadien in bad geweest en een appeltje gegeten.

Nog even dit: 5 juli ‘s morgends zal ik opnieuw in Brussel zijn. Tot dan zijn mijn tickets geboekt. Bruin ben ik nog niet, dat gaat nogal moeilijk in een gesloten gebouw zonder ramen en den airco vollen bak open. Trui komt dus goed van pas. Vandaag was het trouwens kouder buiten. Amper 30 graden denk ik. Deze morgen was het zelfs fris buiten! Amper 26 graden. En bewolkt. Ze verwachten morgen regen. Natuurlijk net tijdens het weekend. Ach ja, we zullen wel zien.

Ik ga maffen. Have a nice evening!

Heer in het verkeer

Toen ik aan die van het autoverhuur bedrijf vroeg waar ik moest tanken wanneer ik zonder naft zou vallen, zei die verwonderd: “Jama, ge zult ni moeten gaan tanken”. Wel, ik weet niet of ze beseft dat een huurauto gehuurd wordt om effectief ook te gebruiken, want na twee dagen is de tank al half. En het is echt niet zo dat ik al enorm veel kilometers heb gedaan of constant zit te racen. Ik rij gewoon, normaal, rustig en meestal nog onder de snelheidslimiet ook. Denk ik toch, ik heb namelijk nogal wat moeite om in te schatten hoe hard je effectief mag rijden.

Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af… Ik ben mezelf aan het voorbereiden op een nieuw restaurant – of iets dat daarvoor moet doorgaan – en ik wilde er te voet naartoe gaan. NXNW (North by NorthWest) is hier vlakbij. Maar tot mijn grote verbazing blijkt dat er gewoon geen voetpaden zijn?! Er lopen hier trouwens ook gen voetgangers rond. Dan zal ik dus toch maar gewoon de wagen nemen zeker? Grmbl…

Bij NXNW was er geen plaats meer. Dus had ik nog een andere optie: naar The Domain gaan, daar hebben ze een hele boel restaurants. Naar het schijnt. Ik heb ze niet gevonden. Ik ben dan maar wat rond beginnen rijden en nog wat rond beginnen rijden en… uiteindelijk ben ik bij een Mc Donalds terecht gekomen en heb gauw iets naar binnen gespeeld. Grmbl. Ik denk dat wanneer ik iets deftig heb gevonden, niet te ver weg, dat ik daar een aantal keren naartoe zal gaan.

Eerlijk? Het was een goed idee om gewoon op te nemen waar ik aan het rijden was. Blijkbaar ben ik gewoon ergens verkeerd ingedraaid – zoals op de satellietbeelden te zien is. Ik moest langs de andere kant van de weg zijn. Wel, dat weet ik dan weer voor morgen. Zal ik nog eens een poging doen om ofwel bij NXNW te gaan of anders door te rijden naar een van de restaurants op The Domain… Hopelijk vind ik dan wel iets. Hopelijk rij ik dan wel goed.


View Larger Map

Vandaag Luc naar de luchthaven gedaan. Het verkeer viel heel goed mee, waardoor ik al om half negen bij Dell aangekomen ben. Mijn vliegtuigticket is verlengd, de termijn van de huurauto is verlengd, het verblijf in het hotel is verlengd… Ik blijf nog even.

Culture shock


Hoe die Amerikanen hier overleven, ik heb geen flauw idee. Alles is hier zo vet als het maar kan zijn, groenten kennen ze blijkbaar niet en zonder suiker al even min.

Vandaag zijn we Downtown gaan eten, The Roaring Fork: Duck Breast, Onion Jam, Sour Cherry Mustard, Little Cabbages. Eindelijk iets deftig. Hoewel ze ook hier geen groenten kennen. Overal verwachten ze trouwens dat je een vrij te kiezen fooi geeft van ongeveer 10%. Doe je dat niet, kijken ze je nogal raar aan.

Trui. Jawel, ik heb vandaag bijna de hele dag rondgelopen in een trui. "Het is toch 36°C" vraag je je dan af? Wel, alle gebouwen hebben hier airco, en da’s fijn, maar die van Dell staan nogal erg koud. Ik heb de eerste dag dan ook serieus kou geleden – en ik heb het echt niet gemakkelijk koud. Vandaag dus een trui meegenomen om enkel binnen aan te doen, uiteraard. De mensen bij Dell zijn echt vriendelijk – hopelijk blijven ze dat ook gedurende de rest van het hotel.

Vandaag hebben we de planning opgesteld en tot de constatatie gekomen dat ik toch 3 weken moet blijven. Vertrekken 4 juli dus en 5 juli ‘s morgends in België aankomen.

Blijkbaar ben ik vergeten te vermelden hoe het hotel is. Wel, dat valt reuzegoed mee. Alleen, het heeft geen restaurant, waardoor we dus altijd iets buitenshuis moeten gaan zoeken. Er staat een keuken in, een flatscreen tv en een kingsized bed. Mijn washandje hebben ze gisteren wel meegepikt, gelukkig dus dat ik wat reserve meeheb!

De wegen hier ben ik nog niet gewoon. Zeer verwarrend, zeer moeilijk te volgen, soms zit je plots op een baan, een "afrit" naar rechts terwijl je eigenlijk rechtdoor had willen gaan… De automaat ben ik ondertussen wel min of meer gewoon. Amerikanen rijden ook veel rustiger en over het algemeen is er veel minder verkeer op de baan.

Alle foto’s die Luc en ik hebben getrokken, staan trouwens online moest je interesse hebben.

Voor vandaag ga ik het hier weer bij laten. Morgen veel vroeger opstaan, want ik moet Luc naar de luchthaven brengen. Tot binnenkort!

PS: Bedankt voor de berichtjes. Het is leuk te weten dat jullie dit alles een beetje volgen!