Niels toch.

Aan de tafel bij oma en opa, altijd feest. Niels geniet zichtbaar van zijn bord met in stukjes gesneden gehaktbal. Terwijl de gesprekken bij de grote mensen over hier en daar gaan, probeert hij alle stukjes vakkundig aan zijn vork te rijgen om uiteindelijk het liefst nog in zijn mond te belanden.

Plots ziet opa in zijn ooghoeken een stuk naar beneden komen. Hij kijkt op en ziet hoe Niels naar beneden kijkt, mompelend “flikkedel efallen”. Niels toch. Opa zet de stoel, waar Niels op zit, wat naar achter en begint te zoeken op de grond. Geen stuk vlees te vinden. Terwijl hij verder zoekt onder de stoel, onder de tafel en misschien ook onder de kast, bekijkt Niels hem met grote ogen alsof hij niet helemaal begrijpt wat Opa nu weer aan het doen is. Wanneer de twee na een tijdje de aandacht van de rest van de tafel hebben getrokken, zegt opa: “Er is een stuk vlees gevallen, maar ik kan het niet vinden…” terwijl hij de stoel terug aan de tafel schuift. “Jammer, dan is het weg.”

Op dat moment duwt Niels zijn vingertje in het bord en zegt statig “flikkedel in mijn bójd efallen”…

Het deed me denken aan die keer bij de kleuter en de juf

I Love Saab

I Love Saab

… maar niet van hun wedstrijd.
Dan doe je veel moeite om een mooie foto te maken, sticker op de achterkant te kleven, zoals in het reglement staat te lezen ("Tot winnaar wordt de persoon uitgeroepen die een foto heeft geüpload van de genummerde ‘I love Saab’ zelfklever op zijn auto gekleefd, [..]"), stuur je de foto in en krijg je als antwoord dat je bedankt bent voor je inzending en dat "tot winnaar de persoon wordt uitgeroepen die een foto heeft geüpload van de genummerde ‘I love Saab’ zelfklever op zijn auto gekleefd op zijn achterruit, [..]"

Doeme toch.

Is er genoeg vreugde?

Veel wind. Gure regen slaat tegen alle ramen van het huis. En op de auto. Donker, nat en koud. Dat komt nog wel meer voor in deze periode van het jaar. Negatief zijn, ook dat komt wel voor. Vanmorgen bedacht ik me nog dat het tegenwoordig triestig is op Twitter en Facebook. Zoveel negatieve gedachten, nare ervaringen, zware ergernissen overspoelen het platform. Enkel om te klagen en te zagen komen mensen iets “twitteren”. Of hun facebook status veranderen. Of beide.

Het toeval wil dat ik net vandaag een berichtje in mijn mailbox vind:

Gaat alles een beetje goed met je? Deze banale doch essentiële vraag omdat je regelmatig – wat zeg ik : razend regelmatig! – uiting geeft aan tal van ergernissen over de kleine klotedingskes des levens

Het valt op! Wel ja, dan schort er toch wel iets. Ook ik doe vrolijk mee aan het negatief gedoe over domme dingen waar ik me aan erger omdat ik eigenlijk helemaal niks heb om mij zorgen over te maken. Hoewel alles zo goed gaat, klaag ik toch steen en been en dat terwijl ik eigenlijk dankbaar moet zijn om alles. Foei ik!

Om mij te verontschuldigen aan de hele wereld en om mijn boetedoening kracht bij te zetten van al mijn negativiteit, wilde ik mijn volledige twitterpagina hierheen kopiëren en vergiffenis vragen voor elke uitspraak die ik schandelijk heb gemaakt.

Het begon goed: klagen over de traagheid van Pixum zodat ik mijn foto’s niet kon uploaden. Ochareme. Sla die laptop gewoon dicht en probeer toch de volgende dag opnieuw. Waar maak ik mij eigenlijk druk om?
Een ambtenaar die supertraag op haar dooie gemakje mij tegen haar zin verder probeert te helpen en dat terwijl ikzelf ontslagen werd na enorme inzet en massa’s overuren wegens valse leugens die hun eigen leven zijn gaan leiden en terwijl het management niet eens het lef had om dat in mijn gezicht te zeggen. Maar ach, ik was nog ruim op tijd op mijn huidig werk dus waar maak ik mij zorgen over?
Over hoe ik nu opnieuw facebook applicaties kan blokkeren terwijl dat een hele tijd niet meer mogelijk was… oh nee wacht, da’s eigenlijk positief.
Google Wave invites? Nee, da’s ook positief dat ik die kan uitdelen (zelfs 12 op dit moment).
Dat ik een peer eet… nee da’s ook niet negatief, dat zijn vitamientjes… ehm…

Dat de sfeer bij de Sint in Turnhout goed zal zijn, dat ik uitgekozen was om als eerste een nieuwe functionaliteit uit te testen, dat ik alweer lekker aan het ijs zat… allemaal positief. Ok, afgewisseld met negatieve zaken zoals een vlieg die mij ambeteert of de fillm van Harry Potter & the Halfblood Prince die eigenlijk een beetje tegenviel…

Eigenlijk twitter ik meer blij en gelukkig dan klagerlijk geïrriteerd. Dus eigenlijk kan ik mezelf niet als voorbeeld geven. Scheelt ook weer in boetedoening en nutteloze informatie op deze website. Maar ik weet zo nog een zeer negatieve collega-twitteraar zitten die ook alleen maar kan klagen over onbelangrijke dingen des levens die misgaan (#fail) dus ik zal hem even aan de schandpaal nagelen en vertellen waar hij over durft te klagen terwijl hij eigenlijk ook gelukkig moet zijn dat het dat maar is waar hij over te klagen heeft.

Hmm nee wacht… Ook hij wisselt negatieve banaligheden met veel meer positieve noten en dat terwijl ik toch echt zeker was dat hij heel negatief berichtgeeft.

En dan kwam die conclusie die insloeg, echt insloeg. Het ligt niet aan hem! Het ligt aan mij! Uit alle berichtjes, vrolijke en klagende, onthoud ik alleen de negatieve die vervolgens hun eigen leven beginnen te leiden en mijn helder zicht vertroubeld!

Wow. Ik ben negatief. Niet in mijn berichtgeving, maar in mijn denken.

Bedenkelijk bekijk ik dat in mijn inbox zittend bericht weer. Ook de schrijver ervan denkt zo. De hele mensheid is zo! Klagen ja, dat kunnen ze. Alleen het negatieve onthouden ze. In plaats van ons op te trekken aan alle positieve noten die her en der worden losgelaten, blijven we plakken aan de negatieve gedachten en geven we die veel meer aandacht dan dat ze verdienen.

Foei mensheid! Wees positief! De zon schijnt! Denk aan de positieve dingen, voor elke negatieve tweet zijn er zeker drie positieve! Waarom heeft dat negatieve meer gewicht dan al die positieve samen?

Mijn antwoord is dus simpel.

Oh ja, het gaat goed met mij. Het ligt aan onze ingesteldheid. Daarom zeg ik u: verman uzelf, zoals ik u voordoe. Onthou het positieve en zie het negatieve als opportuniteit om nog positiever te worden. Trek u daaraan op! Voor elke irritante banaligheid zijn er hopen vreugdevolle positievigheden! Kijk door de donkerte der wolken en zie hoe het licht daarboven schijnt! Dat heb ik geleerd dankzij jouw bemoedigend bericht dat eigenlijk gebaseerd was op een verkeerde filtering. Waarvoor dank!

En als u mij nu wil excuseren, ik ga me verder zorgen maken over het feit dat zaterdag de aankomst van de Sint in Turnhout totaal lijkt uitgeregend te worden…

Vampier- en Weerwolfbeten

Duister. Het bedwelmend donker voelt drukkend duf en warm aan. Al slenterend verzamelen ze. Vergeten waarom en vooral hoe ik daar ben beland. Daar, ze lopen met hippe papieren zakken die wemelen van minder hippe inhoud. Iets van angst, het moet wel, maar de inhoud is meer nog. De drager kan niet meteen zeggen of de maker zo eerlijk is geweest. De stabiele, verpakt met de grootste zorg, blijven rustig kalm. Duurder maar duurzaam echte kwaliteit. De namaak om de kosten te drukken, ja, onweerstaanbaar ondanks onstabiel en erg moeilijk controleerbaar, blijkt uit het heen-en-weer zwalpen van een aantal. Ze blijven er toch verblind door worden hoewel telkens weer de wind fluisterend waarschuwt hoe het gevoel van teleurstellende kwaliteit nazinderd lang nadat de vreugde van de prijs weggesleten is.

De drager verzamelt dragend. Meer en meer worden zijn handen gevuld met de touwen en botst de ene onstabiel tegen een andere, wat deze op zijn beurt dan ook onrustig verwildert. Kijk, in die zwarte tas zitten enkele vampierbeten. Dat kan ik niet zien, want ik zie alles in grijstinten. Of de kleur vergeten. Maar ik weet het, want ik heb de wereld bedacht. Onbedoeld, dat dan weer wel. In een andere zit een beet van een weerwolf. Enkel de beet. Waar de wolf weer is onbelangrijk. De focus ligt op de beten vampieren en van de weerwolven. Maar de drager voelt geen bedrijgende angst.

Ik adem zwaar. Waarom die zwaarademig opkomende paniek? Ik zie de handen van de drager en zijn tassen. Ik lijk de drager, rustig niet panikerend. En hoe wilder oncontroleerbaar de tassen worden, hoe meer ik panikerend hyperventileer. Het is bijna het doel bereikt. Al een tijdje bijna maar lijkt zich met mij verder te bewegen. Nog even en dan de rust. Dat weet ik, want ik heb het onbedoeld bedacht. Ik kan stoppen maar hou het nog even afwachtend nieuwsgierig vast…

… om door een licht dat ik niet heb gezien en een stem die mij vertrouwd tot rust brengt wakker gemaakt te worden en ik nog even snakkend naar adem de paniekaanval wegzucht. Terwijl het licht waarschijnlijk buiten mijn besef weer wordt gedoofd, blijf ik me de vraag stellen wat het doel zou zijn als het niet voortbewoog en waarom ik als kalme drager zonder angst, panikerend naar adem snakte. Tenzij ik niet de drager was…

Commercial error

Two very large errors found in commercials today.

  1. Commercial states:
    • Hotel: €0,- (while showing a tent on a camping)
    • Garagist: €0,- (while showing someone who’s fixing his own motorcycle)
    • Movie: €0,- (while showing someone who’s watching a neighbours fight)
    • … other obviously free stuff
    • ending with: ING Internet Account: €0,-

    Thus: since the rest is free, but you don’t get something valuable, you’d better don’t take an ING Internet Account, since you won’t get a valuable bank account!

  2. Showing a Mercedes showroom. A very expensive woman speaks to her husband: "Look, this is one of these Mercedeses you can buy very cheap before December 24. So you have the choice: OR you buy him for me at this very own moment, and thus you’re stingy, OR you buy him much more expensive AFTER December 24…" So don’t buy a Mercedes after December 24.
    It’ll be too expensive.

Het ding heeft een naam

Het ding heeft een naam

Lang geleden. Elke zondag gingen we bij Moeke eten. En als klein jongentje vond ik daar wel het ene of het andere om mee te spelen. Op één van die zondagen had ik een leeg garenklosje gevonden en was daarmee beginnen spelen. Veel meer weet ik daar niet van, maar ik weet wel dat ik – toen we naar huis gingen – dat garenklosje mee wilde nemen. Van moeke mocht dat. “Maar wel terugbrengen, hé”, zei ze. Geen probleem, ik naar huis met mijn klosje. Uiteraard ging ik ook slapen met dat klosje.

Ik sliep goed. Tot ik wakker werd van een geluid. Ik deed mijn ogen open en zag dat een schaduw van een man. Ik vergeet het nooit. Kromme haakneus, vooruitstekende kin, kromgebogen kwam hij dichter en dichter. De schaduw, want aan de andere kant zag ik helemaal geen man. Er was enkel de schaduw. Hij lachte zachtjes “hèhèhè” toen hij zijn hand uitstak en zijn lange vingers mijn klosje uit mijn handjes nam. Hij draaide zich om, lachte nog eens en wandelde weg, richting de deur waar hij versmolt met andere schaduwen die door mijn venster naar binnen vielen.

Ik bleef stil liggen. Doodstil. Dit moest ik aan papa vertellen, maar ik durfde niet uit mijn bed te komen… Maar ik moest dit vertellen. Na een hele poos moed bijeen rapen, sprong ik dan toch uit mijn bed en ging mijn ouders wakker maken: “Papa, papa! Er zit een meneer in mijn kamer”. Hoewel hij eerst zei dat er niemand was, bleef ik aandringen en kwam hij uiteindelijk mee en toen hij het licht aandeed, verdwenen alle schaduwen meteen. De kamer was nu een lichtovergoten ruimte. Zonder schaduwen van meneren. Mijn vader keek onder het bed, onder mijn bureau, in de kast… Nergens iemand te bespeuren. En hoewel ik, toen het licht uit ging, een tijdje waakzaam rondkeek, ben ik toch terug in slaap gevallen.

De volgende morgen ben ik op zoek gegaan naar mijn klosje. Ik heb het nooit meer teruggezien.

Toen ik vandaag wat rondsurfte over Flickr, stootte ik op een foto, geïnspireerd door een andere. Da’s niks speciaal, dat gebeurt nog wel eens. Toen ik doorklikte, kon ik mijn ogen niet geloven. Daar stond die schaduw! Nosferatu heet dat ding. Wilde gedachten spoken nu door mijn hoofd. Is dat ding echt in mijn kamer geweest? En het belangrijkst van al: wat heeft hij met mijn klosje gedaan?

Uitdaging

Dit is het verhaal over 4 mensen genaamd Iemand, Niemand, Alleman en Iedereen.

Er moest een belangrijk werkje worden gedaan en Alleman was er zeker van dat Iemand het zou doen. Iedereen had het kunnen doen, maar Niemand deed het. Daarover werd Iemand heel kwaad, want het was toch de taak van Alleman.

Alleman dacht dat Iedereen het wel zou doen, maar Niemand realiseerde zich dat Alleman het niet zou doen.

Het einde van het liedje was dat Iemand Alleman de schuld gaf, omdat Niemand deed wat Iedereen had kunnen doen.

Je moet eens proberen om door België te rijden, een minimum van 30 kilometer, van de ene bestemming naar de andere. En daarmee bedoel ik niet van de ene oprit naar de andere van de autostrade.

Je komt letterlijk OVERAL werken tegen. Tijdens ons weekje meubeljacht hebben we geen enkele – maar dan ook letterlijk geen enkele – dag zonder omleiding gehad. En voor mij begint het al in Turnhout, want sinds deze week zijn ze op alle – maar dan ook letterlijk alle – wegen om uit Turnhout te geraken, aan werken begonnen.

Ongelooflijk.

Oplossing

Of net niet, daar is ze veel te blauw voor. Waarschijnlijk als de ontstoken schimmel, min of meer bij het hek, maar dan enkel over drie kwart konijn en heel misschien een verdwaalde egel. Van over hoe woorden maken door het samengooien van letters, gewoon als wat er opkomt uit de diep purperen diepte van de grijze massa. Of wit, maar dat hangt van het bleekwater af.
Iets met driewerf, maar wat ook al weer. Gewoon. Allerlei, doen en laten. Hey, ik weet het ook niet.
Een kudde meelwormen, maar dan niet zo. Ze grazen niet. Olifanten wel. Daar past kudde dan weer, dus da’s mooi meegenomen. Tollen. Vooral dat. Van draaien en zwieren en duizelingwekkende dieptes ronddraaiend dichterbij zien flitsen en dan op het snelst en hardst plots niets meer. Verborgen. Verbazing van al wie erin slaagt hiermee nog verder te gaan. Chapeau, maar niet van de hoed. Ongelooflijk, inderdaad.
Het gewone gangetje, leuk dus, maar niet altijd. Net zoals Brussel. Altijd niet dus, vooral in het Frans. Gedragen en gezongen, driesterren maar toch klein. Een vreemdsoortig verlangen, maar geen idee waar dat vandaan komt. Dat vreemdsoortig dan. Een kijk op wat is. Nu en hier. Vooral dat voelen dan. Voel wat gevoeld wordt, lees wat nu door het hoofd gaat. Hoor! Meeuwen, maar dan meer iets dat lijkt op een schreeuw van een ijzeren zeug. Puffen en dan alles op een rijtje, misschien. Als je zin hebt.
Smurfen, maar dat snapt geen mens. Net zoals dit. Maar dan te blauw.