Everything has a reason

Ach. De merel heeft uiteindelijk meer geluk gehad.

Het regent zacht, gelukkig al minder dan deze voormiddag, maar Zwarte Piet is er toch niet gerust in. Hij kijkt naar boven en ziet dat de lucht lichter wordt. Het dek is nat en glad en alle Zwarte Pieten moeten heel voorzichtig zijn of ze vallen pardoes in het water. Ook Sinterklaas wandelt voorzichtig over het dek. De Vaandelpiet probeert het vaandel hoog te houden maar net op dat moment komt er een rukwind die de vaandel en Vaandelpiet bijna het water in blaast. Gelukkig kan hij zich net op tijd tegen houden.

De boten, niet alleen de Overmorgen maar ook een aantal plezierjachten waar telkens een aantal Zwarte Pieten op zijn, varen verder over het kanaal. Langzaam komt de Nieuwe Kaai in zicht en Zwarte Piet kan de kinderen al horen zingen. “Daar!” roept hij naar Sinterklaas, die eigenlijk gewoon naast hem staat en zich dus een hoedje schrikt. Terwijl de Zwarte Pieten van de plezierjachten op de kade springen, probeert de Overmorgen aan te meren, hetgeen niet zo simpel is door de harde wind. Na een beetje manoeuvreren lukt het om de boot veilig aan de kant te krijgen. De stemmen van Frank en Wim weerklinken door de boxen op de kade terwijl ze vragen of Sinterklaas kan geholpen worden met het aan wal komen. Maar hun woorden zijn nog niet koud of de oude man springt gezwind van het dek en aan wal en ja daar kijkt iedereen wel even van op.

Zwarte Piet begint met het uitdelen van snoepjes en de Sintkrant en net op het ogenblik dat hij een krant aan een lief klein meisje geeft, voelt hij een bolletje ijs op zijn hoofd. En nog één. En nog! Een golf van hagel wordt losgelaten op de kaai en Zwarte Piet moet uiteindelijk gaan schuilen onder de paraplu van een papa. Donder en bliksem zijn te aanschouwen en even vreest Zwarte Piet dat hij daar de rest van de dag zal moeten blijven staan, maar zo plots als het onweer was komen opzetten, zo plots verdween het ook om enkel wat regen achter te laten. Zwarte Piet bedankt de papa en loopt vervolgens naar de koets van de Sint die ondertussen koers had gezet naar de grote markt. “Toch maar even een paraplu halen” denkt hij bij zichzelf die hij kreeg van de Koetspiet. Onderweg blijkt die paraplu ook wel echt nodig want de regen gooit zijn koude druppels vlijtig naar beneden. Wanneer de stoet aankomt op de Markt, is de regen wat verminderd en kan het optreden van de Gompies redelijk droog ingezet worden.

De muzikanten hebben blijkbaar een nieuw liedje gemaakt over wat de Sint zei en Zwarte Piet vindt dat echt wel een leuk lied. Zo leuk, dat hij beslist om op het podium te gaan meezingen. Alleen… Even haalt hij een aantal liedjes door elkaar en vervolgens wil hij zelfs een eigen strofe zingen. Hij weet namelijk iets dat niemand anders weet. Hij zingt vervolgens zijn strofe waarin hij vertelt over een gat in de broek van Sinterklaas en dat alle kinderen nu zijn billen kunnen zien! Sinterklaas kan er wel mee lachen, want het was inderdaad wel waar, maar dat stukje van die billen heeft Zwarte Piet er wel zelf bij verzonnen.

Bij de liedjes die daarop volgen, mogen kinderen uit het publiek mee op het podium muziek komen maken. Een aantal van hen mogen zelfs alleen op het podium en Sara mag haar variatie op de stoomboot solo zingen, hetgeen ze ongelooflijk prachtig doet.

Op het eind heeft de burgemeester nog een verrassing. Sinterklaas krijgt een cheque van 3175 euro. Dit bedrag is de opbrengst die de ijspiste bijeengekregen heeft ten voordele van de truckrun in Turnhout. Uiteraard is de Sint daar ongelooflijk blij mee.

En dan is het tijd om de pakjes uit te delen. Alle kinderen die aanwezig zijn, krijgen een mooi geschenkje van de Sint, die door de Zwarte Pieten worden uitgedeeld in de regen die opnieuw is beginnen vallen. Onder aanmoedigend gezang van de Gompies wordt Sinterklaas uitgewuifd en hij verdwijnt in het stadhuis waar hij samen met alle Zwarte Pieten wacht op de busjes van Taxi Jef die zo vriendelijk zijn het gezelschap af te zetten op hun verblijfplaats, waar ze Pakjesavond van volgende week gaan voorbereiden.

Tot volgend jaar Sinterklaas en rijdt ook dit jaar ons huisje niet voorbij!

Som 5 tertiaire geslachtskenmerken op.

Tertiaire geslachtskenmerken hebben, volgens Wikipedia, "te maken met de psyche en gedrag. Bijvoorbeeld de beleving man of vrouw te zijn; dit hoeft niet overeenkomen te komen met het werkelijke geslacht."

Handtassen dragen, graag gaan winkelen, babbelen, samen naar toilet gaan, make-up dragen, hoge hakken dragen, rokjes dragen, lang haar… zijn allemaal tertiaire geslachtskenmerken voor vrouwen. Je merkt meteen dat deze kenmerken ook een beetje cultuurafhankelijk zijn. In Schotland bijvoorbeeld is het heel normaal dat mannen een kilt (zeg nooit "rok" tegen een kilt!), mannen met lang haar zijn al lang geen uitzondering meer en één van de nieuwe trends is make-up en hakken voor mannen… Daarom is het beter te zeggen dat de opgesomde kenmerken hierboven "traditionele tertiaire geslachtskenmerken in Vlaanderen" zijn.

(Traditionele) tertiaire geslachtskenmerken bij mannen zijn daartegen een lange broek dragen, kort haar hebben, stoer gedrag, van voetbal en auto’s houden, technisch aangelegd zijn, een das dragen… Ook hier merk je – meer nog dan bij de vrouwelijke kenmerken – dat de mannelijke tertiaire geslachtskenmerken minder strikt mannelijk zijn geworden door de jaren heen. Daar waar vroeger vrouwen werden terechtgesteld omdat ze een broek droegen, is het tegenwoordig moeilijk een vrouw te vinden die nog een kleedje of een rok aanheeft.

Elders worden "Tertiaire geslachtskenmerken" gedefiniëerd als veranderingen in je psychische omstandigheden (gedrag, conflicten, onzeker voelen) hetgeen natuurlijk ook klopt: het gaat om het gedrag dat je jezelf aanmeet. Daarom is een tertiair geslachtskenmerk voor vrouwen wel “Handtas dragen” en niet de handtas zelf.

Sinterklaas pakte het eens even totaal anders aan vandaag. Hij liet Slecht Weer Vandaag voor een keer op stal en trok door Turnhout in authentieke old-timers. Het goede weer, dat had hij ook thuis gelaten. De stoet kreeg alle seizoenen tegelijk over zich heen, van stralende zon tot hevige sneeuwval, maar zoiets laat de Sint en Zwarte Piet natuurlijk niet afschrikken, zodat het weer een toffe namiddag werd!

De foto’s werden genomen door de Digitale Fotografiegroep Turnhout Jeugd.

Vorige week was duidelijk wel in jet-lag mode. Eigenlijk was het bijna onverantwoord om nog met de auto te rijden: ‘s avonds was ik zo enorm moe, dat ik bijna in slaap viel achter het stuur. Letterlijk. Dat overkomt me normaal nooit. Autorijden lukt nog wel, ook al slaat de vermoeidheid toe. Concentratie is anders, ik rij dan ook wat minder hard. Maar vorige week had ik echt moeite om wakker te blijven. En dat achter het stuur… Voordeel is dat ik nu goed weet waarom die witte lijnen langs de pechstrook zo’n reliëf hebben en zoveel lawaai maken wanneer je erover rijdt…

Een vreemd gevoel, niet lekker, ziek, maar toch ook helemaal niet. ‘s Nachts bezweet wakker worden, doodmoe zijn maar toch langs geen kanten meer in slaap geraken. Concentratie was nihil. Hoe komt het anders dat de tas thee waar ik van wilde drinken plots op tafel lag en mijn overbuur net niet alles over zich kreeg. Of hoe tijdens het weekend dat glas water eveneens over de tafel sprong, terwijl ik die gewoon wilde vastpakken. Zoiets gebeurt mij nooit. En de glazen waren echt leeg. Niet maar een beetje. En dan besef je pas hoeveel er in zo’n glas kan…

Nog tijdens het weekend kwam er een Texaans staartje aan het verhaal. Ze heet Rachel. Haar ouders en zijzelf waren op bezoek bij een tante van mij. Toen ik dat hoorde, ben ik uiteraard kennis gaan maken. Wat moet je anders doen? Wel jammer dat ik geen foto heb genomen. Dat had de ultieme kans geweest om toch nog met een Amerikaanse op de foto te kunnen staan. Maar niks dus. Was wel gezellig. Zij gaat in Austin studeren, blijkt. Goed om weten, dacht ik zo. Haar vader heeft in het leger gezeten en op die manier kennen mijn nonkel en hij elkaar. En gezien ze momenteel een trip door Europa maakten en ook in België langskwamen, gingen ze goeiedag zeggen en ik dus ook aan hen.

Momenteel ben ik wel van die jet-lag af. Voor het grootste deel toch. Dat betekent terug doorslapen (hetgeen ik zometeen dan ook ga doen), minder moe voelen (wanneer ik wat vroeger zou gaan slapen toch), weer in staat even goed auto te rijden als voorheen (“goed” is relatief uiteraard) en tassen thee kunnen ook zonder problemen terug leeg gemaakt op een gecontroleerde manier. Voor de rest was het weekend rustig. Nog een barbecue’tje gedaan, kindjes naar gaten laten lopen met de smoes “ga eens kijken of het poesje er zit”. Die kat was ettelijke minuten geleden de tuin uit gevlucht, maar dat kon dat kind niet weten…

En vandaag maar opnieuw begonnen met lopen. Start-to-run. Weeral. Door de drie weken Texas en de het jet gelag erna – en eigenlijk ook door het snertweer – is het alweer een maand geleden dat ik nog wat gelopen heb. En dat begin je te merken. Maar deze keer niet van bij het begin, maar vanaf les tien ofzo. Op de duur ken ik die eerste stukjes al van buiten. Die heb ik ondertussen al zeker 4 keer doorlopen. Het uithouden ging goed. De spieren niet. Na het lopen kon ik dat bijna niet meer. Lopen. Bewegen is toch nodig…

“Haydiho, hier ben ik weer!” Ik schrik me een hoedje wanneer de deur van mijn kamer openvliegt. Fotopiet en ik kennen elkaar al een tijdje, maar het blijft toch altijd schrikken wanneer hij zomaar binnenvalt. “Zet eens snel online!” roept hij, terwijl hij zijn fototoestel in mijn handen duwt. “jamaar” probeer ik, maar hij heeft zich al achter mijn computer gezet en is zijn foto’s al aan het kopiëren. Fotopiet houdt wel van foto’s nemen en ze dan ook zo snel mogelijk online te krijgen.

“Vandaag is er weer wat gebeurd hoor,” zegt hij, “er waren boeven en die maakten de kinderen wijs dat Sinterklaas problemen had met de pakjes: doordat alles zo duur is geworden, heeft Sinterklaas niet genoeg geld om speelgoed te kopen. De boeven vertelden de kinderen dat ze een spaarvarkentje vol centjes moesten buiten zetten, een rood lint aan het huis moesten hangen en dan konden de Zwarte Pieten dat geld ophalen en dan zouden de kindjes pas speelgoed krijgen.”

“Oei,” reageer ik, “en is dat waar Zwarte Piet? Krijgen de kinderen echt geen speelgoed meer dit jaar wanneer jullie niet genoeg geld kunnen inzamelen?” Zwarte Piet kijkt me aan met een dwaas gezicht. “Natuurlijk niet,” antwoordt hij. “de boeven zouden zelf dat geld gaan ophalen! De kinderen krijgen wel speelgoed van ons! We hebben die boeven op het einde kunnen pakken! Ja, toen hadden ze wel heel wat minder praat!”.

“Gelukkig maar!” zucht ik.
Zwarte Piet kijkt naar hoe de foto’s voorbij flitsen op mijn scherm. “Weet je, de meeste kinderen zetten vaak niet alleen een wortel voor het paard, maar ook een pintje bier voor de Zwarte Pieten. Maar eigenlijk lust ik geen bier. En er is een kindje waarmee ik een leuk gesprek heb gehad, en dat gaat speciaal voor mij een lekker glas water klaarzetten. Heb ik eindelijk geen dorst meer als ik de pakjes aan het uitdelen ben!”

Eén voor één worden de foto’s op mijn computer gezet.
Finnish Treasure,
by Auric Goldfinger.
Af en toe zie ik een foto van Fotopiet zelf voorbijkomen, in charmant gezeldschap nog wel. “Wat heeft dat te betekenen?” vraag ik, “Moest jij geen foto’s trekken van de stoet? Van de pakjes? Van de paardjes? Van de kinderen en andere Zwarte Pieten?”

“Jamaar….” verdedigt hij zich, “dat heb ik toch ook gedaan! Er zijn maar vier foto’s van mezelf bij! En dat komt omdat die ene foto met een Fins meisje is – en zo lopen er niet veel rond in België, dus eigenlijk was dat een unieke kans, en de meisjes op die andere foto’s smeekten bijna om met mij op de foto te mogen, dan kun je zoiets toch niet weigeren?” Zijn ogen fonkelen en iets zegt me dat het niet helemaal klopt wat hij hier beweert. Maar hij heeft wel gelijk: er zijn veel foto’s van andere Zwarte Pieten, er zijn veel foto’s van de stoet of van kinderen die een zwart neusje hebben, van de tekeningen, de paardjes en zelfs van kinderen die als kleine zwarte pietjes en sinterklaasjes door de straten liepen! En wanneer de laatste foto op mijn computer staat, haalt Fotopiet zijn camera weg en zegt: “Zeg, kun jij ervoor zorgen dat Ella een mailtje naar mij kan sturen?”
“Wie is Ella?” Vraag ik. “Wel dat is … euh…” antwoordt hij aarzelend. “…zorg nu maar gewoon dat ze iets kan sturen. Nu ben ik weg want ik heb nog een heleboel werk voor Sinterklaas. Tot volgend jaar enneh, laat iets weten wanneer Ella iets heeft gestuurd he!”

En voor ik het goed en wel besef, slaat mijn deur opnieuw dicht en is Zwarte Piet verdwenen. Eigenlijk had ik nog willen vragen of hij ook dit jaar mijn huisje niet zou vergeten. Maar ik heb de foto’s wel mooi online gezet, ik heb ervoor gezorgd dat mysterieuze Ella een berichtje kan nalaten en bovendien ben ik het hele jaar heel braaf geweest, dus ik denk niet dat hij of Sinterklaas mij zal vergeten. Dat hoop ik toch…