Posts Tagged ‘absurd’
Gestolen letters branden woorden stekend door mijn hart-verscheurende pijn om de kinderlijke onschuld die op slag verdronken wordt terwijl de woorden haar uiteenrijten als een haai op regime. Eén voor één steken ze een weg door de sluier van de illusie in de diepte van de onderwereld en de laatste hartslag bevriest pompend bij het zien van het groene veld dat dit alles verraadt…
Duister. Het bedwelmend donker voelt drukkend duf en warm aan. Al slenterend verzamelen ze. Vergeten waarom en vooral hoe ik daar ben beland. Daar, ze lopen met hippe papieren zakken die wemelen van minder hippe inhoud. Iets van angst, het moet wel, maar de inhoud is meer nog. De drager kan niet meteen zeggen of de maker zo eerlijk is geweest. De stabiele, verpakt met de grootste zorg, blijven rustig kalm. Duurder maar duurzaam echte kwaliteit. De namaak om de kosten te drukken, ja, onweerstaanbaar ondanks onstabiel en erg moeilijk controleerbaar, blijkt uit het heen-en-weer zwalpen van een aantal. Ze blijven er toch verblind door worden hoewel telkens weer de wind fluisterend waarschuwt hoe het gevoel van teleurstellende kwaliteit nazinderd lang nadat de vreugde van de prijs weggesleten is.
De drager verzamelt dragend. Meer en meer worden zijn handen gevuld met de touwen en botst de ene onstabiel tegen een andere, wat deze op zijn beurt dan ook onrustig verwildert. Kijk, in die zwarte tas zitten enkele vampierbeten. Dat kan ik niet zien, want ik zie alles in grijstinten. Of de kleur vergeten. Maar ik weet het, want ik heb de wereld bedacht. Onbedoeld, dat dan weer wel. In een andere zit een beet van een weerwolf. Enkel de beet. Waar de wolf weer is onbelangrijk. De focus ligt op de beten vampieren en van de weerwolven. Maar de drager voelt geen bedrijgende angst.
Ik adem zwaar. Waarom die zwaarademig opkomende paniek? Ik zie de handen van de drager en zijn tassen. Ik lijk de drager, rustig niet panikerend. En hoe wilder oncontroleerbaar de tassen worden, hoe meer ik panikerend hyperventileer. Het is bijna het doel bereikt. Al een tijdje bijna maar lijkt zich met mij verder te bewegen. Nog even en dan de rust. Dat weet ik, want ik heb het onbedoeld bedacht. Ik kan stoppen maar hou het nog even afwachtend nieuwsgierig vast…
… om door een licht dat ik niet heb gezien en een stem die mij vertrouwd tot rust brengt wakker gemaakt te worden en ik nog even snakkend naar adem de paniekaanval wegzucht. Terwijl het licht waarschijnlijk buiten mijn besef weer wordt gedoofd, blijf ik me de vraag stellen wat het doel zou zijn als het niet voortbewoog en waarom ik als kalme drager zonder angst, panikerend naar adem snakte. Tenzij ik niet de drager was…
Of net niet, daar is ze veel te blauw voor. Waarschijnlijk als de ontstoken schimmel, min of meer bij het hek, maar dan enkel over drie kwart konijn en heel misschien een verdwaalde egel. Van over hoe woorden maken door het samengooien van letters, gewoon als wat er opkomt uit de diep purperen diepte van de grijze massa. Of wit, maar dat hangt van het bleekwater af.
Iets met driewerf, maar wat ook al weer. Gewoon. Allerlei, doen en laten. Hey, ik weet het ook niet.
Een kudde meelwormen, maar dan niet zo. Ze grazen niet. Olifanten wel. Daar past kudde dan weer, dus da’s mooi meegenomen. Tollen. Vooral dat. Van draaien en zwieren en duizelingwekkende dieptes ronddraaiend dichterbij zien flitsen en dan op het snelst en hardst plots niets meer. Verborgen. Verbazing van al wie erin slaagt hiermee nog verder te gaan. Chapeau, maar niet van de hoed. Ongelooflijk, inderdaad.
Het gewone gangetje, leuk dus, maar niet altijd. Net zoals Brussel. Altijd niet dus, vooral in het Frans. Gedragen en gezongen, driesterren maar toch klein. Een vreemdsoortig verlangen, maar geen idee waar dat vandaan komt. Dat vreemdsoortig dan. Een kijk op wat is. Nu en hier. Vooral dat voelen dan. Voel wat gevoeld wordt, lees wat nu door het hoofd gaat. Hoor! Meeuwen, maar dan meer iets dat lijkt op een schreeuw van een ijzeren zeug. Puffen en dan alles op een rijtje, misschien. Als je zin hebt.
Smurfen, maar dat snapt geen mens. Net zoals dit. Maar dan te blauw.
