Everything has a reason

On one of what I think is the last nice days of our autumn, I wanted to do a nice photoshoot in a warm sunsetting evening light…

A little project just before Halloween was haunting in my head: a shoot based on the witch Melisande.

The evening breeze was really cold and the last few mosquitos were aggressively buzzing around trying to get a last bite before dying a cold dead. Although she was freezing, my sister was doing such a great posing and flying her broom.

At the end, we returned home frozen, red nosed and covered with mosquito-bites but I’m really satisfied with the result you can see below.

Tweede beautyshoot, dit maal wegens Anja’s visagie-oefening. Heerlijk om te werken op plaatsen waar binnenin het licht binnenstroomt!

Even tussendoor een korte beautyshoot.
Wat testen met verlichting, make-up en binnenkort… wie weet volgt er wel meer…

Julie en Dieter hadden zelf een fotograaf en dus heb ik enkel vanaf de zijlijn een paar foto’s genomen.

Een zonnige dag. Dat is wel het minste dat je kunt zeggen van die zaterdag waarop ik de foto’s van eerste communikant Arne ben gaan nemen. Om het met de woorden van een ander te zeggen: een perfect blauwe lucht zonder een enkele witte streep.

En warm! Echt. Maar heerlijk om een tijdje buiten te kunnen zijn. En wanneer je dan de luxe hebt om met een fotogeniek kind op stap te zijn, is de kans op een paar toffe foto’s des te groter!

Dus. Eerste communieshoot gedaan van het broertje van Yara. De planning was om de hele shoot in 1x te doen, maar in die tijd besliste het weer daar anders over.

Vrijdagavond keek ik naar het weerbericht en zag dat het niet goed was. We hadden afgesproken om woensdagnamiddag de foto’s te gaan nemen, maar het weerbericht leerde me dat er helemaal geen grijntje goed weer te bespeuren zou zijn die week. Tja. Natuurfoto’s zouden dus niet echt door kunnen gaan: ik ga geen eerste-communiekantje door de modder en nat gras jagen.

Zaterdagmorgend werd ik wakker in het gezeldschap van een stralende zon en helblauwe hemel. Ik draaide me nog eens om, liet het beeld van wat ik juist gezien had even bezinken en stond 30 seconden later bij de telefoon om de ouders te verwittigen: de shoot moest vandaag doorgaan. Zelden heb ik zo’n goede ideëen als toen. Een half uur later ben ik Yorben gaan halen en hebben we een eerste sessie gedaan in de natuur. Braaf dat dat manneke was! Zo goed dat hij meedeed, zonder morren, zonder klagen… En dat terwijl het – ondanks het goede weer – eigenlijk best wel koud was.

De bedoeling was om nog een sessie te houden in ‘t Sas, steenfabriek, maar daar konden we enkel woensdagnamiddag terecht, dus kon die pas vier dagen later doorgaan. In de regen, volgens het weerbericht. Maar goed, de steenfabriek is overdekt, dus zijn er binnen wel wat mogelijkheden. Gelukkig voor ons hadden de weerberichten het eigenlijk over aprilse grillen, waardoor stortbuien en periodes van zon elkaar fijn afwisselden. De shoot in de steenfabriek was dus ook “rond de steenfabriek” en tussen stortbuien kunnen doorgaan. Het was nog kouder die dag, maar toch had ik ook die dag weer een rustig meewerkende jongen bij om mee te werken.

Een geslaagde shoot met geslaagde foto’s en zo is iedereen weer tevreden!

Toen ze me vorige week vroegen of ik een productieproces wilde fotograferen voor een klant van ons, moest ik uiteraard geen twee keer nadenken… Niet alleen gaf dit mij de kans om ook in een productie-omgeving te fotograferen, ook kon ik meteen het productieproces zien, iets waar ik voorlopig nog niet de kans toe heb gehad.

De foto’s dienen voor publicatie in een bedrijfsmagazine van een Nederlandse klant. Vermoedelijk zal ik het magazine nooit te zien krijgen, maar men heeft ons beloofd het artikel, waarin de foto’s gebruikt zullen worden, op te sturen.

… of, om vreemde vragen zoals "Wie heb je zwanger geschoten?" te vermijden: Belly shoot.

Het is uiteindelijk nog snel moeten gaan, nadat het idee begon op te borrelen om een belly shoot te houden, want de geboorte is niet meer zo veraf. Zo kwam het dat ik tijdens het weekend opnieuw naar Melanie en Steven trok met als eervolle taak het prille begin van een nieuw leventje voor het nageslacht te bewaren. Toch leuk, wanneer later de foto’s nog eens worden bovengehaald en mama later kan zeggen: “kijk, daar in mijn buik, daar zat jij!” terwijl papa vrolijk glimlacht. Een prachtige mama, een blije papa en een babykamer, meer heb je niet nodig om enkele leuke plaatjes te schieten.
Hoewel de glazen deur ook wel heeft geholpen…